Midweekje vissen met mijn ma

Voor het begin van mijn zomervakantie vroeg mijn moeder iets leuks dat wij met z'n tweeën konden gaan doen. Ik stelde voor om een midweek te gaan vissen in Hellevoetsluis, daar waar ik in het begin van het jaar met het KSN kamp had meegedaan. Zo gezegd zo gedaan!

Wij een datum geprikt, vergunning geregeld en een plannen gemaakt. Na een heenreis van 1,5 uur kwamen we aan op de beoogde stek die gelukkig leeg was. De auto werd uitgepakt en alles in gereedheid gebracht. De vis kon wat mij betreft komen.

Toch moesten we tot diep in de nacht wachten op de eerste aanbeet, helaas verspil ik deze mooie spiegel en kon ik een vloek niet onderdrukken. Ach ja, “part of the game”. Het hoort nu eenmaal bij het vissen. Toen heb ik die desbetreffende hengel eruit gelaten onder het motto; rust op de stek. Ik zou hem bij het eerste zonlicht weer te water laten. Zo gezegd zo gedaan, en rond een uur om half 7 werd het een beetje licht en kon ik er uit om de hengel in te gooien. Achteraf bleek de hengel eruit halen een slimme tactiek want binnen een half uur had ik een “aanbeet”. Een paar aparte rare piepen. Toen ik de hengel pakte voelde het alsof er niks aanzat. Ik voelde totaal geen weerstand. 

Een prachtige spiegel
Een prachtige spiegel
Foto: Tycho Leushuis

Terwijl ik die hengel aan het binnen draaien was schreeuwde mijn andere beetmelder het uit! Een beetje paniekerig  leg ik die hengel die ik aan het binnen draaien was op de steiger en niet op de steunen. Net op het moment dat ik de hengel op wil pakken met de volle fluiter zie ik de top van stijger-hengel krom trekken en word tot mijn grote schrik half het water ingetrokken. Gelukkig kon ik de hengel met een snoekduik nog net uit water houden.

Door alle hectiek op de steiger is mijn moeder ook wakker geworden en ziet ook dat ik een dubbelrun heb. Ik laat de vis in het riet zwemmen, geef de hengel aan mijn moeder en zeg: “hou druk op de lijn, dan dril ik eerst deze af!”. Dit heeft mijn moeder helemaal voor elkaar gebracht en zo weten we beide  vissen te landen. Twee schubs met een gewicht van 15 en 17 pond. 


Na de release van de vissen heb ik meteen een paar visvrienden 'gewhatsappt' om te vertellen dat ik er al 2 heb. De ochtend verloopt stil en ik relax een beetje als ik rond een uur of 1 in de middag opschrik van opnieuw een volle fluiter. Hierop volgt een niet al te spectaculaire dril. Als de vis eenmaal boven kom zie ik het, het is precies dezelfde spiegel. De spiegel die ik in de nacht verspeelde alleen nu heb ik hem op de andere hengel.

26 pond!! Mijn pr staat weer op scherp!
26 pond!! Mijn pr staat weer op scherp!
Foto: Tycho Leushuis

Gelukkig weet ik hem nu wel te landen en geeft het kersverse haakwondje de bevestiging dat het dezelfde spiegel is. Na de weging (waar een mooie 22 pond uitkwam) en een paar foto’s werden de haakwondjes behandelt en de vis weer terug gezet in haar element. Vanaf toen hoefde ik niet lang wachten en kon ik om 3 uur in de middag alweer de 5e aanbeet verwelkomen.

Toen ik de vis zag wist ik het, een nieuw pr! Er zat alleen één maar aan. Omdat ik de vis binnen 10 minuten voor de kant had, dacht ik hem relatief snel boven het netje te kunnen krijgen. Niets bleek minder waar en een dril van nog een 45 minuten voor de kant volgde. Na zo'n 40 minuten gedrild te hebben begon ik mijn armen en benen toch wel een beetje te voelen. Wat doe je dan? Precies, je gaat op het paaltje zitten van de steiger. Na ongeveer een uur gedrild te hebben kon mijn moeder het net onder de vis schuiven en een oerkreet ging over het water. 

Ik keek in het net, yes een nieuw pr! Dat was duidelijk zichtbaar en te voelen. Na weging was het inderdaad een nieuw pr en zette ik mijn pr scherp op een gewicht van maar liefst 26 pond! Snel ging de vis weer terug in haar element en ik was helemaal gelukkig! Daarna was het wachten tot een uur of 8 voor ik de volgende aanbeet kreeg. Deze heb ik al vrij snel boven en het bleek een klein schubje. Helaas verspeel ik deze ook, alleen deze keer vlak voor het net. Het was jammer maar ik was toch minder in mineur dan bij de eerste losser. Hierna heb ik helaas geen aanbeet meer weten te verzilveren. Na opgeruimd te hebben konden we weer aan de 1,5 uur durende terugreis beginnen, maar dat vond ik niet erg na zo’n geslaagde sessie.  

Auteur: Tycho Leushuis

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.