Monumenten (deel 1)

Een tijd geleden las ik een mooi en boeiend verhaal in een karpermagazine van een goede kennis, RJ Mastenbroek. De foto´s van de vissen die bij het verhaal hoorden, waren echter nóg indrukwekkender! Het waren stuk voor stuk prachtige vissen, karakter vissen, monumenten. Vissen die net zo oud als ik zijn en ook nog wel wat ouder. Bijzonder, omdat de gemiddelde karper maar 15 jaar oud word. Waar zou dit idyllische water zijn? Zulke beauty’s zullen wel geselecteerd zijn en op zo’n betaalwater zwemmen?

1

No words....

Als ik later met hem over zijn verhaal praat, blijkt dat dit water helemaal niet in Frankrijk ligt. Sterker nog, het is niet eens zo ver van mijn bed show. Ik rij normaliter wel eens stukken verder om mijn vissen te vangen. Ik kan nu zelfs voor voeren. Iets wat in mijn visserij geen vanzelfsprekendheid is, aangezien ik van 07.00 uur tot 18.30 uur per dag voor mijn werk onderweg ben. Je kunt je voorstellen dat ik ’s avonds geen zin meer heb om dan nóg een uur in de auto te zitten om ergens te gaan voeren. Ik ken er zat die het wél doen en die zelfs doordeweeks nachten vissen, de wekker zetten en ’s morgens weer naar hun werk gaan. Ik heb veel respect voor die mannen, maar ik vraag me wel af of zij verder geen sociaal leven hebben? Het is maar een hobby he?

2

RJ met een prachtige spiegel karper

RJ verteld in zijn verhaal dat de vissen niet in je schoot worden geworpen. Het water is niet heel groot, er zijn maar een paar stekken en het wemelt er van de obstakels, waarvan er een aantal heel gevaarlijk onder het wateroppervlak staan. Dodelijk gevaarlijk als je dit niet weet en een vis zich eraan vast zwemt! Maar ook moet er rekening gehouden worden met karpervis collega’s. er word hier met regelmaat gevist. Niet zo raar natuurlijk, want er zwemmen immers prachtige, grote vissen.

Het bestand is niet groot. De vissen dus wel. Gewichten schommelen tussen de 15 en 20 kilo en dat met zo’n schoonheid.. wat een combinatie! En omdat er met regelmaat word gevist, zijn de vissen op hun hoede. Dit maakt het er allemaal niet makkelijker op. Toch wil ik het eens proberen. Er rekening mee houdend dat het niet makkelijk word.

3

Volschub 2.0

In zijn verhaal lees ik dat hij er best wel veel voor heeft gedaan. Veel voorbereiding, veel observaties, waaronder met de boot. Zo kwam hij er achter waar en wanneer bij welke tijden en zelfs weersomstandigheden, de vissen te vinden waren. Samen met nog wat info van een vriend trok hij zijn plan en ving in een vrij korte tijd bijna alle toppers van het water. Goed gevist! Zeker als je weet dat de rest dus behoorlijk hun tanden stuk beten op het water.

Mijn conclusie trekkend na zijn verhaal, en mijn eigen observaties, leert me dat er veel word gekopieerd. De meeste vissers vissen vanaf 1 kant, met een boot richting de bosrand. Aan de ene kant wel logisch, want de vissen schijnen hier met regelmaat aanwezig te zijn. Echter las ik dat de vissen enkel het voer pakken wat in hun optiek, “veilig” is. En dat is dan precies de rand van de schaduw van het bos, op de bodem. In het licht pakken ze de dus geen voer. Dit heb ik wel eens eerder ergens gelezen. Toen betrof het een steiger in een haven, waar de vissen tussen de palen lagen en er alleen voer pakten vanonder de steiger.   En nooit boilies die buiten de palen lagen.

Verder schrijft hij dat zelfs de weersomstandigheden vissen beïnvloeden. Bij donker weer blijven ze lekker onder de takken in het bos liggen. Tijdens een zonnige dag komen ze onder de takken vandaan en nemen ze een zonnebad.

Mijn conclusie is… de vissen weten ondertussen wel wat goed en fout voer is, de (strakke?) lijnen komen altijd uit 1 richting. Ze zijn niet gek, gaan al meer dan 40 jaar mee in dit leven, dus … trek ik mijn eigen(wijze ) plan. Ik ga heel tegendraads precies helemaal aan de andere kant mijn val opzetten. Maar dit betekend dat er even hard gewerkt moet worden. Het water heeft een zeer simpel bodem verloop. In de kanten loopt het na een meter of  5 langzaam af naar 4 meter. Dieper word het niet. En omdat het niet dieper word, en het water kraakhelder is, ligt de gehele bodem vol met wier.  Mijn idee is, en later blijkt dat ik er niet ver vanaf zit, dat, de vissen ’s nachts, of als het donker word, onder de takken vandaan komen om te fourageren, of wel, gaan vreten ;-).

8

Deze rig moet het doen

Het plan is dus om ze kennis te laten maken met de heerlijke scopex birdfoodjes van Ed. maar hoe? Ik wil gewoon, heel simpel, onder de kanten vissen. Het liefst een hengel links en rechts, zodat ik niet in de problemen kom tijdens een eventuele dril. Maar ook dat het makkelijker is om de rig met de voerboot nauwkeurig te droppen ondanks dat dit maar tien meter onder de kant is. Ik moet dus twee plekken wiervrij maken. Zodat de boilies niet hopeloos in het wier verdwijnen. Dat word dus een zaterdagmiddag lekker wier harken. Hiervoor gebruik ik twee harken die ik met de tanden naar buiten aan elkaar heb geknutseld. Een lang stevig touw eraan en gooien maar. 1 uur per stek en 100 kilo wier verder sta ik tevreden te kijken vanuit mijn lieslaarzen tussen het riet. Het voordeel van deze stekken is dat je ze vanaf de stek niet kunt waarnemen.  Het is een bestaande stek, maar ik kan zien dat er al lange tijd niet gevist is. Alles is overwoekerd en behalve het vele wier, moet ik ook nog een hoop riet uit de weg ruimen. Woensdag, donderdag en vrijdagavond mik ik 2 keer een halve kilo hele en halve 15 mm ers boilies en dumble-tjes. Scopexjes uiteraard op de wiervrije plekken. Donderdagavond zie ik aan de overkant een visser zitten met een groene boot en vrijdagavond iemand met een wit bootje. Doe je best jongens. Ik ben benieuwd wat dit water voor mij in petto heeft. Let op,.. toen wist ik nog helemaal niks van het water. Ik lul mezelf een beetje klem. Het verhaal in dat karperblad  kende ik dus al wel, maar pas toen ik de eerste vissen begon te vangen, kwam RJ met zijn verhaal, en toen viel pas het kwartje…

4

Harken naar wier

Zaterdag avond is het zo ver. Ik hoop dat de stek vrij is natuurlijk, dit is gelukkig het geval, sterker nog, er is verder helemaal niemand!? Prima zo. De voerboot gaat te water, de dieptemeter zegt bliep en ik wacht tot de troebele lijn op het scherm over gaat in een dikke strakke streep. Het wiervrije plekje van 5 bij 5 meter. Als de rigs naar tevredenheid op hun plek liggen, gooi ik er met de voerschep wederom een halve kilo scopex om en nabij de rig.                                                                            Ik doe bewust maar een halve kilo per stek. Ik heb geen idee van het bestand, dan kan ik beter te weinig voeren als te veel. Als ik tien beten op een avond zou krijgen zal ik niet schromen het aantal kilo’s op te schroeven, maar dan nog. Het is maar een plek van 5 bij 5 meter. Wat heeft het voor zin om die plek helemaal te verzadigen met voer? Een vis kan dan gewoon op zijn pens gaan liggen en het voer naar zich toe zuigen. Nee. De bedoeling is, dat de vissen zwemmen van boilie naar boilie. Zo prikken ze zich het best.

Mijn idee is. Er moet wat liggen. Ze zwemmen hun rondje om de plas. Daar hebben ze de hele nacht voor en hey… mjam mjam, lekkere balletjes zijn dit. Kijken of ze er morgenavond weer liggen. En ja hoor mjam mjam. Kijken of ze er morgenavond weer liggen,..etc.  het is een theorie, maar ik ben er van overtuigd dat het zo werkt.  En blijkbaar werkt het zo, want iets na twaalven loopt er een hengel af ! het is de linker. Ik sta direct naast de hengel en als ik hem in de handen heb, laat ik de vis bewust nog gecontroleerd door de slip gaan. De rig ligt op ongeveer 3 meter van een dikke bos riet. Om te voorkomen dat de vis zich hier in boort, laat ik hem lekker naar het midden zwemmen. Na een meter of 15 vind ik het genoeg en trek aan de rem. De hengel gaat flink krom en de vis ramt lekker door. Ik voel wat schuren en vervolgens lijkt het of de boel vast zit.. dit lijkt niet zo, dit is zo .. neehhhh het zal niet waar zijn he!? Ik schreef het al wel eens eerder, het lijkt haast geen toeval meer, maar ik presteer het telkens weer de eerste vis te verspelen.

9

Een oervis

Ik voel dus weerstand en als ik iets harder durf te trekken schiet de boel los… ik baal natuurlijk als een stekker. Later, als ik te weten kom welke vissen hier zwemmen, baal ik natuurlijk nog harder. Welke vis zal ik verspeeld hebben? Hij voelde het laatste stuk dat ik hem probeerde te remmen behoorlijk sterk aan. Ik ben bang dat ik 1 van de grotere vissen verspeeld heb. Een leder die vaak met de 20 kilo grens speelt, of een grote volschub van om en nabij 18 kilo.. ik zal het gelukkig nooit weten. Wat ik wel weet is, dat de rechter hengel na een uurtje om aandacht schreeuwt! Dit gaat lekker zo. Dit keer geef ik direct tegengas. Het zal me verdorie toch niet nog een keer gebeuren dat me er eentje het wier in duikt. De vis knokt voor wat ie waard is, maar omdat ik hem amper door de slip laat gaan, is het knokken snel gebeurd. Mokkend komt ie richting mijn netrand, en als ie er overheen glijd lift ik het net. Yesss de eerste vis is een feit. Als ik het net op wil tillen ben ik blij verrast. Dit is gelijk een goeie. Als ie in de onthaakmat ligt en ik met mijn hoofdlamp op de flank schijn, zie ik een mooie wirwar van schubben op de spiegelhuid. Wat een beauty!! De rest van de nacht blijft het helaas stil.

5

Een prachtige spiegel! Hier doe je het voor!

Het weekend erop heb ik de meiden, maar is de jongste er niet en de oudste wil wel een nachtje met pa vissen, spannend! Nou ,.. en dat werd het !! De woensdag, donderdag en vrijdag avond heb ik weer een half kilootje gevoerd en zaterdag middag word er een extra stretcher en slaapzak in de auto gegooid.

De avond verloopt gezellig, en als we beide net een uurtje liggen te slapen gilt er weer een delkim ! het is weer de linker. Snel jump ik uit de slaapzak, grijp de hengel en blok meteen de vis. Deze gaat verdorie hard! Ik moet lijn meegeven, maar doe dit wel gecontroleerd. Niets forceren, maar ook niet te veel toegeven, anders zal ie het wier misschien weer induiken. De dril duurt lang en speelt zich af op tien meter uit de kant. Af en toe slaat ie een mannelijk raam in het oppervlak. Na 10 minuten geeft ie het plotseling op en komt naar ons toe. Neemt nog een laatste vlucht poging en duikt naar links, zo het riet in ! shit! Vast. Hij ligt op de flank op een ondiep stuk en de lijn hangt achter een aantal stengels. Ik bedenk me geen moment en trek mijn kleren uit. Ik duw Lieke de hengel in de handen en zeg streng tegen haar. Hou de hengel hoog, en houd spanning op de lijn. Ik ren het water in met het schepnet en fuck! Wat is het k k kkoud! En het is nog diep ook. Tot aan mijn tepels sta ik,  als ik het net van rechts naar links om de vis drapeer en hup.. hij zit er in !!! en het is verdomme een nóg mooiere!! Ik weet het zeker, dit zal Lieke noooit meer vergeten. Haar pa midden in de nacht in zijn blote tokus achter een vis aan en dan helemaal uit zijn panty gaan toen de vis in de mat lag. Waar de spiegel net over de 15 kilo ging, gaat deze grote spiegelrijen over de 17 en halve kilo brrrr niet normaal…

6

Dezelfde rijen als RJ

De week erop kom ik dan dus in contact met RJ die me de foto van zijn vangst laat zien. De zelfde spiegel en rijen zie ik nu in het blad staan! Aha. Zit dat zo!

Benieuwd hoe dit verder gaat? Lees morgen het tweede deel van Monumenten van Tom Lenters

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.