Monumenten (deel 2)

Ook kom ik in contact met Martijn uit Duitsland, die me een nog veel mooiere vis laat zien. Ik ben om. Ik ga met hem een nieuw avontuur aan. Niet zonder succes gelukkig (zie artikel facebook vriend). Aan de ene kant jammer, want ik was goed op dreef op dit water, aan de andere kant heeft Martijn me een schat aan informatie gegeven waar ik voorlopig de komende jaren nog wel ff mee bezig kan. Bovendien heb ik een prettige kameraadschap over gehouden. Een gouwe gozert die Martijn! We gaan nog een hoop mooie visdagen beleven.

Inmiddels zijn we een jaar verder. Van een andere goede kennis en een zeer goede karpervisser bovendien, hoorde ik dat het najaar toch wel de beste periode is om ze te belagen. Deze kennis heeft het bestand al wel meerdere malen gevangen. Niet zo raar, want het is 1 van zijn thuis wateren. Hij stuurt me zijn vangsten op foto. Daar staat ie, in zijn jongere jaren met de pareltjes op. Prachtig.

10

Een handje vol voer op een plek vlakbij de rig valt

Door omstandigheden kan ik in plaats van september, volgens hem dé maand om ze te vangen, pas laat in oktober aan de slag. Ik wil het zelfde truukje nog een keer herhalen, dit was me namelijk het jaar ervoor goed bevallen. Dit betekend dus weer een middagje wier harken.

Het is miezerig weer als ik zaterdagmiddag aan het water kom. De put is weer verlaten. Echt vreemd. Zo veel mooie vissen, en er word gewoon niet gevist!? Ik heb voor de zekerheid geen broek aan gedaan, maar een regenbroek die me 2 maten te groot is. Deze trek ik tot boven mijn navel omhoog en daarna mijn lieslaarzen. Een dikke trui aan, want het is al fris in oktober. Ik neem mijn kleine bootje ook mee zodat ik misschien van daaruit ook nog wat kan harken.

Als ik het water in wandel, schrik ik wel een beetje. Het water staat een stuk hoger als vorig jaar, en al snel lopen mijn lieslaarzen vol. Brrrr, mijn kroonjuweeltjes floepen snel naar binnen haha. Ik sta weer op de zelfde plek als vorig jaar, maar waar ik toen mijn benen droog hield, sta ik nu tot mijn navel in het water. Maar goed dat ik de regenbroek heb aan gedaan. Echt handig is dit niet. Bij elke worp moet ik oppassen dat ik niet nog natter word. Het gaat moeizaam. Maar na een uur heb ik toch weer een mooie plek schoon geharkt. Een grote bult wier in de kant achter me latend, wandel ik naar de linker stek. Helaas .. hoe graag ik zou willen, dit gaat niet lukken. Hier is het nog veel dieper. En ik kan de stek niet bereiken op deze manier. Ik besluit het kleine bootje op te blazen en het van daaruit te proberen. Leuk geprobeerd, maar als de hark zich in het wier verankerd, trek in het bootje bijna onder water. Dit lukt dus niet op deze manier. Ik zie nog wel een enorme snoek kort in de kant onder wat takken liggen. Deze zal de meter misschien wel halen. Wat een krokodil zeg! 

7

Een plaatje!

Woensdag, donderdag en vrijdag gooi ik dit keer hele en halve peach birdfoodjes van Baitaddict ipv scopex. KWW. Kieken wat ut word. Op de linker stek waar ik niet heb kunnen harken, gooi ik alleen halve boilies, met de gedachte er achter dat deze, hopelijk óp het wier blijven liggen, in plaats van dat ze er doorheen zakken.

Zaterdag is het zover en kan ik de 1e nacht van het jaar hier weer vissen.  De rechter rig vaar ik weer met de voerboot uit. Ik zet de slip op zijn lichtst, zodat de lijn strak achter de boot aan gaat boven het water oppervlak, zodat ik zeker weet dat het niet ergens in verstrikt raakt. De hengel buigt door en  de lijn staat strak en ik zie de strakke dikke zwarte balk op het scherm van de dieptemeter weer verschijnen. Ik druk tegen het  release hendeltje, en de rig valt naar beneden vergezelt met nog wat hele en halve boilies. Ik laat de voerboot nog ff een paar meter door varen en release dan de 2e bak waar ook nog een handje vol voer op een plek vlakbij de rig valt. 2 identieke plekjes, zodat de karpers hopelijk geen argwaan krijgen. Het is maar een gedachte. Vervolgens vliegen er nog een aantal gram hele en halve birdfoodjes overheen, dus niét bovenop de lijn! Zodat ze vanavond weer lekker kunnen rondscharrelen.

De linker hengel voorzie ik van een chod zodat deze bovenop het wier komt te liggen. Hopelijk vinden de karpers de pop up. De leader is 3 meter en de chod hang ik op 2 derde van de leader, zodat ik zeker weet dat het lood de chod niet achter zich aan het wier in trekt. 

13

Nat!!

De avond valt, de nacht gaat in, ik hoor ze aan komen. Aan de overkant springt tot twee keer toe een grote vis. Ik grijns. Kom maar bij papa. Ik val uiteindelijk in slaap, om vervolgens ’s morgens vroeg tot de conclusie te komen, dat mijn plan op de één of andere manier is mislukt. Hoe kan dit nu? Vorig jaar 2 beten, nu niks? 

Als ik de rechter stok binnen draai, valt het kwartje. Sukkel die ik ben! De hele boel zit direct vast. Ik trek de rig, met twee kilo wier eraan uit het water. Wat dom zeg. De rig stond onder spanning tijdens het lossen en is als een elastiek terug geschoten onder water, zó in de rand van het wier… slim Tom.  De linker stok echter komt zonder weerstand van de bodem af. De chod heeft niet gedaan wat ie moest doen. Een karper lokken. Ik vis amper met chods, nu weet ik weer waarom. Het zal wel aan mij liggen, anderen zweren erbij. Dit moet dus toch veranderen.

Door omstandigheden, kan ik de zaterdag erop weer vissen, de kinderen hebben iets anders dus blijven dit weekend niet tot zondagavond. Ik wil dus weer de woensdag t/m vrijdag de stekken voorzien van wat lekkers. De woensdag voer ik ’s avonds en  zie aan de overkant weer een tentje staan. Maar als ik donderdagavond aan kom staan er verdorie tot mijn grote schrik twee auto’s en twee tenten op “mijn” plek. Nee he!? Ik kan dus niet voeren en de stek word door vier lijnen in het water en vissers verstoord. Twee maken nu eenmaal meer lawaai als 1 visser toch? Ik baal als een stekker, maar ey, dit kan nu eenmaal gebeuren. Er is sowieso veel meer gevist op “mijn” stek deze tijd. Ik zag dit al aan de nodige sporen, troepjes etc. je weet nooit of dit van karpervissers is of witvissers, maar ja, ik heb liever dat er helemaal niemand komt natuurlijk. Hoe meer rust op de stek, hoe beter. Door omstandigheden kan ik vrijdags ook nog niet voeren, dus dit weekend is een verloren visdag. Wel ga ik zondags op oorlogspad met mijn lieslaarzen en hark, want ik wil een plan B stek maken. Stel je voor dat ik dit vaker krijg.. ik concentreer me op de plek waar ik de vissen hoorde springen laatst, voordat ik in slaap viel. Ik heb  het idee dat ze hier ook eerst langs trekken, voordat ze op mijn stekken arriveren. Maar als ik zondagmiddag bij het water kom, zit er al iemand en nogal dicht in de buurt van mijn plan B idee. 1, kan ik niet maken om daar lawaai te gaan maken, en 2, ziet degene natuurlijk wat ik aan het doen ben. Wel maak ik een praatje met hem. Het begin is aftastend, maar na een tijdje praat hij vol uit. Hij weet ook een hoop te vertellen. Ook op de manier hoe hij vist. Namelijk vanaf de makkelijke stek met de boot richting de bosrand. Het klinkt logisch, hij zal er zijn vissen vast mee vangen, maar ik blijf het onverantwoord vissen vinden. Als je hier beet krijgt, moet je zo donders goed oppassen dat de vissen niet de takken in vliegen of 1 van de palen bereiken. En als je dan ’s nachts in coma ligt, de tent dicht geritst hebt… nee. Not my peace of cake. 

14

Snowman in progress 

De week erop is het weer gewoon “mijn” weekend, dus ik kan weer een nachtje vissen. Er word weer van woensdag t/m vrijdag gevoerd. En gelukkig word mijn stek in ieder geval niet bevist, althans, niet ’s nachts. Donderdag ’s avonds vind ik wel weer sporen van vissers. Hopelijk hebben ze hier overdag gevist. Daar heb ik geen moeite mee. Ik heb nog steeds het idee dat de vissen dan toch niet in de buurt zijn. 

Zaterdag, als de kinderen weer naar mijn ex zijn vertrokken, gooi ik snel de vismobiel vol en vertrek naar de waterkant. De stek is vrij, maar aan de overkant staan weer twee tenten. Succes mannen.   ik heb nu weer mijn lieslaarzen en hark mee genomen. Het plan is om nu ook de linker stek alsnog wiervrij te maken. Ik heb hier voor een langer touw aan de hark gemaakt, zodat ik verder kan gooien om toch op de juiste diepte te kunnen komen. Het lukt en ik kan met veel moeite een gaatje creëren tussen het wier. Door telkens naar een bepaald punt te gooien, weet ik straks waar de voerboot heen moet. Ik kan het niet goed zien, want het is toch nog best een eind, maar ik heb het idee dat er vanaf de overkant flink word toegekeken. Ze zullen wel denken. Die is gek. Haha. Daar komen ze nog wel achter denk ik bij mezelf.

Het is 16.00 uur en om 17.00 uur ben ik wel een keer klaar met harken. Er vliegen wat boilies op en ik gooi wat lekkers in de koekenpan. Na een kop koffie duik ik de slaapzak in. Wachtend op wat komen gaat. Om een uur of elf hoor ik aan de overkant een beetmelder af gaan. Het duurt veel te lang na mijn mening en als ik later gevloek en getier hoor, ben ik bang dat ik gelijk heb gekregen. Gelukkig hoorde ik een paar dagen later dat het een enorme zeelt was. Haha. Tja. Als je zo’n run hebt, snap ik dat je teleurgesteld bent.

15

In het mandje!

Verder blijft het stil aan de overkant. Niet aan mijn kant, want om 01.00 uur vertrekt mijn linker hengel. Jawel !!  de vissen hebben mijn stekje gevonden. Snel sta ik weer naast de hengel en maak ik contact met de vis. Het contact blijft ook goed en zo kan ik na een korte dril de vis naar me toe dirigeren. Er hangt vanalles aan mijn lijn. De 10 meter fluoro carbon voorslag zit met een knoop op de hoofdlijn en daar hangt nu een stuk van dat irritante algenwier aan. De lijn zit achter de rugvin van de vis en deze komt langzaam op de flank naar me toe  en doet niks meer. Als een plank op het water trek ik haar rustig naar me toe. Ik draai weer lijn op en dan … zit verdomme de troep muurvast in het top oog! Fuck! Ik leg de hengel naast me neer grijp de hoofdlijn en trek de nog altijd rustige vis naar me toe. Het landingsnet gaat te water, ik loop het water in richting de vis. Jammer van de natte sokken en broek. Heel rustig komt de vis nog altijd overdwars naar het net en.. hoppa! Ze zit er in. Ik slaak een zucht van verlichting. Wat een mazzel. Ik kijk met mijn koplampje in het net en oh oh… het zal toch niet waar zijn he? Het is weer een spiegelrijen. Hopelijk niet de zelfde. Ik weet dat er nog twee andere rondzwemmen. Snel maak ik een flank foto op de mat en hang de vis in de zak. Uiteraard op een goede en verantwoorde manier.

Als ik de natte zooi te drogen heb gehangen kruip ik de zak weer in om vervolgens ’s morgens heel vroeg de fotograaf te alarmeren. Cynthia is snel ter plekke, en in de opkomende zon, kunnen we mooie foto’s maken. Na het vergelijken van de foto’s met de spiegelrijen van vorig jaar, blijkt dit gelukkig geen dubbelvangst te zijn. Ik overleg dit met RJ en de andere karpervisser, .. het blijkt de kleine rijen te zijn. Ik heb haar niet gewogen. Ze zal ook een kilo of 15 geweest zijn. Schoonheid gaat bij mij nu eenmaal boven gewicht. Ik wilde haar weer snel laten zwemmen.

11

Een grijns van oor tot oor 

De week na de vangst regent het drie dagen ijskoude regen. Het water stijgt nog maar eens een stuk en blijkbaar krijgen de vissen een optater, want er word niks meer gevangen. Door mij niet, en blijkbaar door anderen ook niet meer. Ik besluit dan ook maar om de handdoek in de ring te gooien, wat betreft deze put, en me weer op een ander water te concentreren, waar het tot diep in januari nog mogelijk is om wat te vangen.

12

Bye bye!

Door het verhaal van RJ nogmaals te lezen en later het met hem er over te hebben, besluit ik aankomend jaar het water in het voorjaar eens een kans te geven, de vissen zijn bijzonder oud en het zou geen gekke gedachte zijn dat ze niet heel lang meer leven. Hun gesteldheid is  natuurlijk minder. Je ziet ook dat ze oud zijn. 

Ik wil Robert Jan bedanken voor zijn bijdrage van de foto’s, en natuurlijk de nodige nuttige info. Deze is goud waard en motiveert me om dit water een goede kans te geven. Hopelijk is het nog niet te laat, want deze monumenten hebben nu eenmaal niet het eeuwige leven.

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.