Nieuwe gronden - Deel 2

Na de week in juni zie ik helaas nog maar weinig de waterkant. Het drukke leven als kersverse vader kost mij veel vistijd. Toch heb ik een goed excuus gevonden om af en toe eens een avond of een weekend te gaan vissen. De zoon van één van mijn beste maten vist ook al een poosje, en wil nu wel eens wat serieuzer op karper gaan vissen. Ik leen hem mijn oude pen/korst hengel en maak er een goede leader met rig aan. Deze kan hij dan meenemen en als bijlegger gebruiken. Ook geef ik hem een onthaakmatje mee, wat reserve spullen, steunen met een goedkope beetmelder en een landingsnet. Ik heb nog wat aangebroken zakken boilies voor hem en geef hem het advies om op een makkelijk stadswatertje te beginnen. Binnen de kortste keren krijg ik allemaal vangstmeldingen binnen van hem en ben ik super trots dat hij zo lekker zit te vangen. We spreken snel af om een keer samen te gaan vissen.

Zo gezegd zo gedaan. We vissen beide op witvis en hij heeft de karperhengel naast zich staan. Hij blijkt een talent, want nog voor de beetmelder afgaat, staat hij al met de hengel in de handen. Een kleine karper wordt heel voorzichtig afgedrild en ik steek het grote landingsnet onder het kleine karpertje van een pond of 15. Dat doet ie prima. Na een tijdje is hij het vangen van de kleine vissen een beetje zat en vraagt of we niet samen naar een plas kunnen gaan waar hij een heuse grote vis kan vangen. Dat lijkt me een goed plan. Op die manier kan ik hem leren hoe daar dan mee om te gaan, want vangen is één, maar op de kant behandelen is natuurlijk net zo belangrijk.

We spreken af op een wat grotere plas. Zijn maat gaat ook mee en ik zorg dat ze beide kunnen blijven slapen. De auto zit tjokvol met spullen voor drie man. Gelukkig is de beoogde stek vrij als ik aan kom rijden en begin ik vast met de tenten op te zetten. De jongens zijn een viskaartje halen in het dorp. Als ze aankomen helpen ze mee alle spullen uit de auto te halen en ondertussen vaar ik met de voerboot en dieptemeter de hengels uit. We hebben met veel geluk een heel grote stek voor ons zelf en ik prijs mijzelf gelukkig want ik weet dat hier ook nog wel regelmatig een vis gevangen wordt. Ik zal het kort houden, het water staat net als vorig jaar ultra laag en er zijn vanuit andere putjes en sloten karpers uitgezet omdat ze anders dood zouden gaan vanwege het droogvallen van die putjes. We vangen alleen maar 2 enorme brasems en dat was het dan voor een heel weekend. Spannend en gezellig was het wel, maar goed. Hij heeft de smaak te pakken en wil nu alleen met zijn maat daar naartoe. Dus zorg ik dat hij daar met de juiste papieren alleen terecht kan, geef hem nog een emmer tijgers en hennep en wens hun succes. Twee weken later is het zo ver en zitten ze doordeweeks lekker te vissen. Ik heb ze uitgelegd dat ze niet te moeilijk moeten doen. Gewoon de kleine stekken opzoeken. Onderhands worpje en een paar handen tijgers er bij. Al na een uur krijg ik een dolblije overenthousiaste maat aan de telefoon. Ze hadden er één. Een spiegel. Zó groot, dat ie hem niet eens goed op durfde te tillen. Ik heb ze nu ook een betere, lees dikkere bootmat meegegeven. Ze hadden wel foto’s en een filmpje gemaakt en zo kwam ik er achter dat ze een prachtige oude spiegel hadden weten te vangen. Eentje die hoog op mijn lijstje stond, want ik heb hem inmiddels ook, alleen deed ik er wat langer over.

Een maand later heb ik weer eens een weekend dat ik eindelijk weer kan gaan. Maatje Noah wil ook wel mee, maar wordt ’s avonds weer opgehaald. Het is wisselvallig weer en de beoogde stek is niet bezet maar wordt wel geblokt aan beide kanten zodat ik beter een andere stek kan nemen. Dit wordt de “easy“ stek. Deze ligt het dichtst bij de parkeerplaats en wordt zodoende dan ook regelmatig door “luie” vissers aangedaan. Ik heb nu even geen keus dus bedenk ons plan. Inmiddels heb ik Noah mijn complete reserve set, ofwel de set voor als Cynthia mee gaat, geleend. Dus we beschikken over 5 hengels. De stek is hier wel groot genoeg voor. Toch kies ik voor één hengel minder. Minder lijndruk werkt hier in je voordeel. Er gaat een hengel naar uiterst rechts. Daar waar ik in juni best vaak beet kreeg. Dit betreft een lange dunne rietkraag. De bodem glooit langzaam af en gaat naar 8 meter. Zaak is dat je hem op een schone plek tussen het wier legt. De tweede daar 50 meter links van en een stuk verder richting het midden van de plas. Daar ligt een mooi plateau. Noah zijn set gaat naar links. Dat was in juni dus de overkant met dikke rietkraag. Nu alles in ligt, begint het wachten. Noah kletst mij de oren van de kop en vraagt me van alles over het vissen. De eerste aanbeet laat even op zich wachten. Na een uur begint het wat te regenen en daar is ineens het verlossende geluid van de Delkim. Het is de rig met de tijgernoot die is gevonden bij de rechter rietstek maar helaas schiet deze weer eens los, nog vóór de dril kon beginnen. Dat is wel een dingetje hier. Gelukkig krijgen we al snel een herkansing en kan Noah aantreden in de regen op zijn rechter hengel. Deze lag op een plaatje van vier meter. De regen stopt gelukkig en Noah dirigeert een prachtige schub in het landingsnet. 1-0 voor hem.

1-0

Twee uurtjes later breekt er een behoorlijke hoosbui los. Inmiddels heb ik alsnog mijn derde hengel met daaraan een chod gepakt, want er sprong regelmatig een vis voor onze neus en heb ik de chod in zijn buurt gegooid. We kropen onder de brolly en ik zeg voor de gein, hij gaat zo hoor! En alsof de duivel ermee speelt, trekt wederom de rechter hengel krom. Ik maakte net wat foto’s van de harde regen en heb het geluk dat de aanbeet erop staat! Maar voordat we opstaan schiet de hengel alweer recht. Losser nummer twee. Gek word ik ervan. Het blijft bij die ene aanbeet en nadat Noah is opgehaald, begin ik de boel langzaamaan op te ruimen. Ik besluit de voerboot een schoonmaakbeurt te geven, want er zit het één en ander aan wier in de schroefjes. Nadat ik het wier heb verwijderd en de boot heb schoongemaakt trek ik de haringen van de brolly uit de grond. Ineens hoor ik de SHR bobbin keihard tegen de blank knallen! De slip begint te gieren en ik besef dan pas dat ik de receiver al heb ingepakt. Wéér is het de rechter stok, maar nu is het wél goed raak. Links staan wat mensen met handdoeken om. Ze hebben daar wat gezwommen en met hun hond gedold. Nadat ik de best grote schub in het landingsnet heb geborgen en mijn onthaakmat erbij heb gepakt, wenk ik naar het meisje dat geïnteresseerd staat te kijken. Ze komt aangelopen en ik zeg, durf je nu nog wel het water in als je ziet wat hier zwemt? Ze ontkent, maar ik leg uit dat de karpers niks doen en eerder weg blijven dan dat ze komen kijken. Het geeft haar een geruststellende gedachte. Ze maakt een paar foto’s en daarna zwemt de mooie schub weer terug.

Begin september heb ik twee weken vakantie. We gaan dinsdagnacht naar Turkije en tot die tijd kan ik nog mooi een aantal dagen vissen. De beoogde stekken zijn op vrijdagavond natuurlijk weer bezet. Op de “punt“ zit er ook één. Ik raak met hem in gesprek en mopper dat het alweer zo druk is hier en dat ik net zo goed naar huis kan gaan. Maar hij zegt vriendelijk, joh je kunt rustig hier naast mij komen zitten. Ik vis toch alleen maar helemaal naar rechts. Dat laat ik mij geen tweede keer zeggen, want vanaf deze stek kan ik het gehele linker deel aan pakken en kan ik toch mijn plannetje gaan uitvoeren. Het idee is om nu vanaf de andere kant, de rechterkant van de juni-stek zeg maar, te bevissen. Ook wil ik de stekken schoon van wier harken. Hiervoor heb ik mijn zelf geknutselde dubbele hark aan een touw meegenomen. Uiterst effectief en karpers zijn altijd nieuwsgierig als de bodem is omgewoeld.

De visser stelt zich voor als Frans en hij is echt een super toffe gast. We raken uiteraard over karper aan de praat en ik kom zo niet eens echt aan opbouwen toe, maar het is zo’n leuke gast dat ik er maar een biertje bij neem en meer sta te kletsen dan dat ik bezig ben mijn kampje op te zetten. Het is inmiddels al 20.00 uur die vrijdagavond en alleen mijn Raptor 1.70 ligt nog maar in het water. Ik hoef niet naar de overkant te varen dus heb ik genoeg aan de kleine rubberboot. Het is half één nu ik eindelijk alles klaar heb en onder de wol lig. Ik heb twee rigjes op links neer gelegd en de derde op het advies van Frans ergens in het midden op een plaatje. Nou dat plaatje geloof ik wel, ik kon het niet echt goed vinden. Ik ben gaar en wil mijn slaapzak in. Morgen weer een dag. Frans zegt “roep maar als je beet hebt.” Ik zeg, in juni heb ik in die hele week geen één keer ’s nachts beet gehad. Hij zegt, nu wel hoor, vooral ’s nachts omdat het overdag zo druk is aan de waterkant. Hij krijgt gelijk. Maar gelukkig kan ik blijven liggen, want de 2 runs komen bij Frans die nacht. Ik heb het steenkoud. Ik ben mijn jogger en hoody vergeten. Het was die vrijdag ook weer belachelijk warm geweest dat ik alleen onderbroeken en shirts heb meegenomen. Die nacht koelt het af naar 8 graden en ik ben met mijn voeten nog even door het natte gras gelopen om de klei van de bodem eraf te wassen zeg maar. Slecht plan dus. Nu ben ik wakker door koude voeten…

De dag breekt aan en ik heb zelf geen piep gehad. Frans belt naar huis of hij nog een nachtje kan blijven zitten en dat is achteraf gezien maar goed ook. Ik ben namelijk afgezet dus heb ik geen auto bij mij en die zaterdagnacht is er code geel afgegeven met onweer en windstoten. Ik ga het gevaar niet opzoeken en als het mogelijk is, wacht ik de onweersbui liever af in de auto. We hebben voor de zekerheid alle losse spullen in de tent gelegd en nog een paar extra haringen in de grond gedrukt. Dit bleek achteraf geen slechte zet, want in de verte wordt het heel donker, en zien we de één na de andere flits.

Vanuit de auto van Frans kunnen we nog net zijn tentje zien staan. Het begint harder te waaien en Frans wil zijn auto voor het hek neer zetten zodat hij beter zijn tent kan zien staan. De wind trekt nóg meer aan en er vallen wat takjes van de enorme bomen achter ons, dus ik roep buiten de auto tegen Frans: “zet de auto hier neer!“ meer achter en tussen de bomen met de kont in het weiland. Dit was een goede beslissing want opeens breekt de hel los! Mega windstoten en bakken met regen valt er uit de hemel. Grote takken vallen links en rechts van ons voor de auto. Die waren anders geheid op zijn auto gevallen! We vrezen voor onze onderkomens, vooral voor de tent van Frans want deze staat recht op de wind, mijn brolly staat meer naar links achter een dikke bos struiken die de wind wat tegenhoudt. We zien ook niks meer door de enorme muur van regen, maar na 5 bange minuten die wel uren lijken te duren, neemt de intensiteit van de bui wat af en zien we het silhouet van zijn tent in het licht van de bliksem in de verte. Godzijdank! Ook mijn brolly is ongeschonden gebleven en kunnen we alleen maar beamen dat we heel veel geluk hebben gehad.

In de auto zaten we al te bespreken dat deze omslag van het weer wel eens super kan zijn voor de vangsten. Gek genoeg blijft het die nacht alsnog stil. Tot ’s morgens vroeg er een paar piepen uit mijn rechter Delkim klinken. Ik ga toch maar even kijken maar zie geen bijzondere dingen. Ik doe even een plasje en kruip weer in de slaapzak. Kort daarna krijgt Frans een gierende run! Deze schiet los, maar kort erop krijgt hij op zijn linker hengel wéér een run! En deze drilt hij netjes naar zijn net, maar daar hangt een nylon lijn bij aan, raar. Hij haalt deze eraf en bekommert zich om de vis. Wel dacht hij een vis in het dikke wier te zien, vlak onder de kant tussen ons beide in. Samen met die nylon lijn bedenkt hij dat het wel eens mijn vis zou kunnen zijn. Dus voor de zekerheid draai ik de meest rechter hengel binnen. Die van het plaatje. Het voelt al raar aan. Ik voel amper weerstand. En dan ineens zit de boel onder de kant vast in het wier. Als ik er met mijn lieslaarzen aan naar toe wandel, zie ik nu ook een schub in het wier liggen!

Dikke slierten draad alg moet ik van de lijn plukken tot dat de lijn het lood bereikt. Dit hangt vanwege het safety lood systeem los. De vis heeft waarschijnlijk ter plekke en te vergeefs het lood losgeschud en is naar onze kant gezwommen in plaats van, van ons af. Dit verklaart die paar piepjes. Dit is gelijk ook de reden waarom ik liever niet met nylon lijn vis. De registratie is soms waardeloos. Maar goed. Na een hoop gepulk heb ik weer contact met de vis die nu als een gek het wier uit zwemt. Dit gaat prima zo en ik kan de karper rustig uitdrillen. Ik loop met de lieslaarzen naar het einde van de kant daar waar het talud naar beneden gaat en schep de vis. De eerste is binnen. Frans maakt snel een paar foto’s . We staan nu toch in het water. En zo kan de schub snel weer zwemmen. Frans hoeft van zijn vis geen foto. Hij heeft de meesten al gevangen op een paar na, onder andere de rijen. Dus waarschijnlijk zwemt die er toch nog wel. Maar hij of zij is er al een poosje niet uitgekomen. Leeft ie nog wel?

Zondagmiddag gaat Frans naar huis. En zit ik weer alleen, maar niet voor lang! Frans en ik vonden het al heel bijzonder dat we dat weekend helemaal alleen zaten. Hij wist nog wel te vertellen dat één van de controleurs maandag gaat vissen. Die middag is het weer erg warm. Er is wisselvallig weer voorspeld, maar daar klopt weer eens weinig van. Dagjes mensen komen wandelen en ook vaste bezoeker Johnnie met zijn hondje Muts komt een praatje maken. Hij vist zelf niet, maar houdt wel alles in de gaten en weet van de meeste vissers wel iets te vertellen. Zo krijg ik te horen dat er maar mondjesmaat wordt gevangen. Er komen nog meer mensen aan en zo is het weer een gezellige hangplek bij mijn brolly. Eerlijk gezegd heb ik het liever niet, maar met dit mooie weer, ontkom je er niet aan.

Ik sta er wat bij en opeens krijst de receiver vanuit de brolly dat er beneden een hengel om aandacht vraagt. Het is er één van de linker kanthengels. Zodra ik hem oppak, schiet na een paar tellen de hengel al weer recht. Het zal ook niet waar zijn. Ik heb nog nooit zoveel lossers op een water gehad als hier. Ik ben gelukkig niet de enige. Er zijn er meer met dit probleem, behalve.. Frans, ja heel af en toe maar het valt op dat hij veel minder lost. Hij heeft geen geheimen en laat zien hoe hij vist. Veel subtieler als ik in ieder geval. Een kleinere haak en een uitgebalanceerd waftertje doen de haak goed prikken. Ik krijg er één van hem samen met een paar waftertjes en als ik de rig precies op het plaatje leg waar hij me heen loodst, vang ik ineens de ene na de andere vis. Zo zie je maar weer: Soms zit je gewoon vast geroest in je oude vertrouwde ding. Achteraf gezien is het niet zo raar. Frans blijkt net zo’n fanatieke hond te zijn die ik ook ooit was. Alles gaat uit de trukendoos, net zo lang hij het idee heeft dat het goed loopt naar zijn zin. Dit blijkt ook wel uit zijn indrukwekkende fotogalerij. Mijn hemel, wat een hoop mooie en grote vissen heeft deze gast al gevangen. Hij deelt alleen helemaal niks en houd alle info voor zichzelf. Slim. Tegenwoordig worden “bekende“ vissers zelfs gestalked als ze naar hun water rijden. Bizar toch? Net als het trieste stekkenpezen. Krijg net toevallig nog een bericht van iemand die twee mooie vissen ving en degene die er bij stond, zit nu op zijn stek. Triest.

Zo rustig als het zaterdag en zondag was, zo druk is het ineens op maandag. Beide controleurs zitten saampjes bij elkaar aan de overkant en ’s middags komen er twee, 20 meter naast hun zitten. Vol verbazing zit ik weer eens te kijken hoe men elkaars glazen ingooit. Maar het wordt nog gekker. Ze varen met een voerboot twee markers uit. 1 links op onderhandse werpafstand en 1 rechts op dezelfde hoogte. Dus voor hun twee tenten ook. Vervolgens wordt er een Bart Smit boot opgeblazen en gaan ze met hun tweeën in die boot zitten en voeren een complete 10 liter emmer leeg tussen die 2 boeien. Je had het moeten zien om het te kunnen geloven. Ik denk bij mijzelf, ook vanwege die emmer smikkelmix, jullie kijken te veel van die filmpjes, echt! Vervolgens droppen ze tussen die 30 meter 6 lijnen. En vinden ze het vreemd dat ze niks vangen. Ja later pas, op een hengel die steeds iets dichter naar mijn aangevoerde stek werd geplaatst. Ach ja. Zucht. Ik zelf ving er nog een stuk of 10 bij en toen er dinsdag alweer één bij was komen zitten en er achter mij nog 2 met een barrow kwamen aangewandeld, werd het weer eens tijd om op te ruimen. Hoeven die mensen niet te werken ofzo? Of hebben ze net als ik toevallig ook vakantie? Maakt ook niet uit. Ik heb weer lekker een paar dagen gevist. En ik sprak met Frans af om samen met hem een gat aan de IJssel te gaan bevissen in oktober. So stay tuned. En vang ze.

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.