Polen - deel 2

In deel 1 van het artikel 'Polen' vertelde Tom over het eerste deel van zijn avontuur. Heb je dit artikel gemist? Lees hem dan hier terug.

Nu ik alles naar tevredenheid heb liggen kan ik verder met het opzetten van mijn kampement. Robert ‘the guard’, vertelde dus dat Steve hier ook zijn tent had neergezet. Dit is een mooie plek inderdaad, er stond alleen een dode boomstronk iets in de weg. Met 1 trap ging deze al om dus kon ik mijn grondzeil van het brolly systeem neerleggen. Brolly erop, spullen erin, stretcher erin en een tukkie doen. Na een kwartiertje ziet het zwart van de mieren! De rotte boomstronk was blijkbaar een mierennest. Snel pak ik alle spullen dus weer uit en zet ik mijn brolly een stukje verderop neer. Als alles klaar is kan ik weer genieten van de intense rust. Zittend op mijn stoeltje kan ik niks anders horen dan de wind, de vogels en de zoemende beesten. Verderop hamert een specht op een boom op zoek naar larven. Overal springen kleine vissen, zelfs vlak achter mijn boot. De nacht valt en ik kruip lekker in mijn slaapzak om mijn eerste nacht door te brengen. Ik val als een blok in slaap en dat is ook niet zo raar na 3 uurtjes slaap in 48 uur.

Here comes the rain again
Here comes the rain again

De nacht gaat voorbij zonder een melding van 1 van de Delkims. ’s Morgens gaat de percolator op de brander en zet ik een lekkere bak koffie. Een broodje erbij. Wat kan genieten toch eenvoudig zijn. ’s Middags trekt de hemel dicht en komen er steeds meer donkere wolken. Het is windstil maar toch hoor ik het ruisen van wind? Het is geen wind, er komt een gigantische wolkbreuk aan die ik al filmend over het water van rechts aan zie komen. Als de bui vlak voor mijn voeten aan komt, vlucht ik snel de tot tent omgetoverde brolly in. De bui is oorverdovend als hij in alle hevigheid op mijn brolly neerdaalt. Als ik naar de achterkant van de brolly kijk, schrik ik me dood. Het raampje staat nog open en alle regen komt door het muggengaas naar binnen! Klungel! Snel ren ik naar buiten en probeer het raampje dicht te maken. Het zal 20 seconden geduurd hebben maar toch was ik doorweekt tot op het bot. Lekker dan. Ach ja...gef niks, dreugt wel weer op. De harde regen gaat inmiddels over in nog hardere regen en flinke klappen onweer. Deze slaan behoorlijk dicht in de buurt in. Het gaat er ruig aan toe en ik schijt nog net niet in mijn broek!

Het is heerlijk genieten
Het is heerlijk genieten

Er gaat weer een dag zonder beet voorbij. Ik vaar alle hengels nog een keer uit. De boilie rig leg ik iets meer naar het midden. Het is daar 3.5 meter. Het valt me ook op dat er alleen maar witvis draait en de grote plonzen, van jagende roofvis is. Karper zie ik niet en hoor ze ook niet. Langzaamaan begin ik te vrezen waar ik al een beetje bang voor was. Het was natuurlijk een risico om rond deze periode te gaan vanwege de paai. Dit water is zó achterlijk groot. De vissen kunnen in principe overal zijn. Hier zijn ze in ieder geval niet. Even op zoek gaan is ook geen optie. Ik moet dan links de bocht om en ben dan het zicht op mijn spullen kwijt. Daar komt bij dat ze me dus gebracht hebben en mijn tweede boot ligt nog in de auto. Ik kan hier dus niet eens weg, al zou ik het graag willen omdat ik veel te veel spullen bij me heb, alleen al 60 kilo aan voer. Het bleef een beetje bij hopen dat ze klaar zouden zijn met de paai en weer naar hun eigen gebied zouden zwemmen zodat ze aan tafel konden.  De volgende dag trekt er weer een onweersbui voorbij. Deze blijt gelukkig iets verder uit de buurt, maar de regen komt wel weer met bakken uit de hemel. Het paaifestijn zal dan ook nog wel even uitgesteld worden.

Witvis in overvloed
Witvis in overvloed

Inmiddels vermaak ik mij met vissen op witvis. Aan de overkant vind ik op een steiger wat dunne lijn en een haakje. Ik zoek er een geschikte tak bij die kan doorgaan als hengel. Ik heb nog wat grote piepschuim balletjes die ik samen met een takje tot dobber transformeer. Met witbrood als aas vang ik de ene na de andere voorn. Blankvoorns, bleitjes maar vooral ruisvoorns vang ik aan de lopende band. Als ik later ook nog een roestige 3-tand haak vind voor roofvis, kan ik het niet laten om te gaan snoeken. Eén van de karperhengels wordt opgeofferd om als snoekhengel door te gaan. Met mijn boot vaar ik naar de rechterzijde waar ik al regelmatig een snoek zag jagen. Van een stuk isolatiemateriaal voor een verwarmingsbuis maak ik de dobber en de 35 lb red ant zal bestand moeten zijn tegen de tanden van de snoek. Als ik dan op snoek aan het vissen ben, kijk ik nog even op mijn telefoon. Ineens hoor ik rechts naast me. Klats boing pats!! Een flinke aanbeet van een snoek verandert mijn snoekhengel in een zielig zweepje! Verdorie. Blijkbaar was de lijn om het top oog gedraaid. En had de snoek de lijn daar kapot getrokken! Na 10 seconden zie ik gelukkig de dobber weer boven komen en zit zelfs de haak er nog aan. Da’s mazzel. Ik knoop de lijnen weer aan elkaar en gooi weer in. Nu houd ik de hengel in de hand en verlies de floater geen moment uit het oog. Al na twee minuten plopt de floater wéér onder en nu is het raak, hangen! Hmm.. de kleine snoek is geen tegenstander voor mijn karperhengel en snel kan hij weer zwemmen. Ik ben er ook niet van overtuigd dat dit visje de 35 lb lijn heeft kapot getrokken. Snel gooi ik de hengel weer uit. Het duurt nu wel wat langer voor  de volgende aanbeet komt, maar ik zie de dobber ondergaan. Ik grijp de hengel, draai op om contact te maken maar de slip staat te los en ik verlies kostbare seconden. De snoek heeft de 35 lb lijn doorgebeten en weer sta ik met een zweepje. Echter nu heb ik geen haken meer. En dus druip ik af…

Wat een formaat!

De volgende dag vaar ik naar een roofvisser. Hij spreekt ‘un lietulbiet inglies’, maar samen spreken we de taal die vissen heet en hij is bereidt me een paar stalen onderlijntjes te verkopen en een snoekhaak. Waarschijnlijk heeft hij geluk, want ik geef hem 30 Zlotty wat neerkomt op zo'n 8 euro. En dat voor 2 onderlijntjes en een haak.. als je begrijpt dat de UPS driver daar maar 800 euro per maand verdient.. afijn. Daags daarna ga ik weer op krokodillenjacht, aangezien de karpers me wederom in de steek lieten die nacht. Maar nu geven ook de snoeken niet thuis. Balen zeg. Nu heb ik de boel goed voor elkaar, bijten ze niet. Ook de roofvisser komt weer voorbij gevaren en ook hij heeft pas 1 klein snoekje.

Als een echte strandjutter zoek ik mijn tackle bij elkaar
Als een echte strandjutter zoek ik mijn tackle bij elkaar

’s Avonds komt de burgemeester mij een bezoekje brengen. Als dank voor alle gedane moeite, heb ik hem een CF hoody gegeven samen met 2 pakken stroopwafels en 2 pakken dropjes. Typical Dutch zeg ik er bij. Hij heeft voor mij ook iets lekkers mee gebracht. Een paar heerlijke Poolse biertjes en een ambachtelijk gerookte harde worst. De biertjes smaken me prima en na een poosje als we helemaal kapot zijn geprikt door de tijgermuggen gaat hij er weer vandoor. Morgen weer vroeg op om te burgemeesteren natuurlijk haha. Hij vind het jammer dat ik nog niets heb gevangen. Ik leg hem uit dat het geen probleem is en dat ik zelf verkeerd gegokt heb en dat ik het sowieso fijn vind om hier te zijn.

De burgervader brengt wat biertjes, die laten zich prima smaken
De burgervader brengt wat biertjes, die laten zich prima smaken

De volgende karperloze dag ga ik eens 500 meter verderop kijken in een ondiepe baai. Ik kan vanaf daar nog net zicht houden op mijn stek. Ik doe een mooie ontdekking . Hier liggen massa’s grote vissen bij elkaar te genieten in het zonnetje tussen de lelies en obstakels. Voor zover ik kan zien zijn het grote groepen graskarpers. Geen kleintjes trouwens. Er liggen een aantal flinke bielzen tussen. Het zijn in mijn ogen uit de kluiten gewassen voorns en dus heb ik niks met deze chinezen. Als ik verderop een andere baai in vaar zie grote groepen zeelten. Echte knoeperds. Ook daar zie ik weer een zooi graskarpers en 1 van hen komt recht op mij af zwemmen. Als hij me ziet schrikt hij zó dat hij de diepte in wil vluchten, echter… er is daar geen diepte maar een hele zachte sliblaag. De vis boort zich keihard met zijn kop de bodem in en alleen zijn immense staart komt nog wapperend boven water uit. Dit kan wel eens slecht voor hem aflopen, want voor zover ik weet zit er geen krachtige achteruit op die vissen. De kieuwdeksels zullen dicht geklapt zitten dus ik bedenk me niet en probeer uit alle macht de vis uit de drek te trekken. Dit lukt in eerste instantie niet met de eerste poging. De wind blaast me telkens bij hem vandaan en de wortel van de staart is natuurlijk glibberig. Bij een tweede poging lukt het me wel en kan ik zelfs de versufte vis aan boord tillen. Het wordt gewichtheffen want allememaggies! Wat weegt dit beest wel niet? Snel vaar ik naar dieper water waar ik hem weer uit de boot til. Dan merk ik pas écht hoe zwaar deze sumoworstelaar is ! Als ik moet gokken, schat ik toch makkelijk 25 kilo. Makkelijk! Ik denk nog wel meer, maar ik blijf bescheiden. Hij zwemt traag weg en ik vaar weer naar de stek om mezelf en de boot schoon te maken, want alles zit onder het slijm en modder.

De graskarper schrikt en blijft met zijn kop in de modder steken...
De graskarper schrikt en blijft met zijn kop in de modder steken...

Als ik hem uit het water heb gevist ligt er een enorme voorn in de boot. Ik schat hem zelfs 25 kg!
Als ik hem uit het water heb gevist ligt er een enorme voorn in de boot. Ik schat hem zelfs 25 kg!

De een-na-laatste dag breekt aan en dat is dan de tweede erg warme dag alweer. Aangezien ik mijzelf kansloos acht en het feit dat op de laatste dag van mijn visvakantie het wel weer eens kan gaan onweren, laat ik me een dag eerder dan gepland maar ophalen. Het is mooi geweest. De vrouw van Tomek die me terug sleept zal een heerlijke maaltijd voor me klaarmaken. Een gebakken snoekbaars met pommes en salat. Voortreffelijk!

Genieten van verse snoekbaars en een lekker frietje. Een goede afsluiter van een heerlijke vakantie
Genieten van verse snoekbaars en een lekker frietje. Een goede afsluiter van een heerlijke vakantie

De terugweg verloopt weer soepel. Op 11 baustellungen na dan.. en een hachelijk moment waarbij ik met 110 km per uur in een plas water van minimaal 100 meter en 30 cm diep een bijna aanrijding heb door aquaplaning. Het was een fantastisch avontuur dat ik hopelijk in een beter jaargetijde voort kan zetten om dan alsnog een Poolse karper te vangen.

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.