Portie wispelturigheid met twijfeldip (deel 1)

Het succesverhaal, de boeken staan er vol mee. We kwamen, we zagen, we vingen: droge kilo’s (ponden zijn zo 1995), en we gingen voldaan naar huis.

Laat ik even mijn succesverhaal omschrijven, en nu moet ik goed denken want zo gaat het in het “echt” dus bijna nooit. Bijna nooit want soms gaat het wel zo, en als het zo gaat dan is het leuk, heel leuk, alleen niet te lang alstublieft, want dan gaat zelfs het succes nog vervelen. Veel sneller dan vallen en opstaan  gaat vervelen. En als succes gaat vervelen dan heb je vette pech, einde oefening, einde karpervissen.


Maar goed, een situatie van succes:

Stel je voor, je komt aan bij je water, je water waar je de laatste weken eigenlijk super vangt. Tot je verbazing zit er niemand, waar je ook kijkt. Je ziet alleen een paar eendjes, tot je verbazing zit daar geen kuifeend bij, zelfs geen meerkoet. Wat een weertje ook, kabbel op het water, niet te hard niet te zacht, alleen in de hoek van het water waar jij wilt gaan zitten golft het wel erg hard, het schuim staat tegen die frisse rietkraag. Draaide daar nou een vis? Op dit stekje zit je ook zo perfect he, mooi uitzicht, mooie wilgenboom waar plankjes opzitten zodat je echt een ideale klimboom hebt. Zelfs de zon staat na de middag nog super, en last van weerkaatsend zonlicht heb je niet (oeps polaroid lag nog thuis, maar ook dit is geen probleem hier). Je kan de vissen makkelijk tellen, hier een daar een, daar liggen twee schub’s heel dicht bij elkaar; O nee, dat zijn er niet twee dat is een hele lange…. Hengels op de steunen, staan goed, en voor beide heb je 2 hotspots, beide plekjes leveren je keer op keer vis op. Hengel 1 harde bodem, rand van een talud, mosselen links, flinke “drop off” rechts, als je een vis haakt hoef je niet  op te letten want op een of andere manier zwemt hij hier nooit naar een obstakel.


"voorjaars activiteit"

Hengel 2 langs de lelies, in het wier, normaal niet zo’n vertrouwen in maar nu heb je er al een flinke waslijst van vissen tussenuit geplukt, zonder er een te verspelen. Zorgeloos plaats je de hengels, na een worp liggen ze al goed, in de war nee hoor, precies op het juiste plekje: ja hoor, drang om te checken en keer op keer te hergooien heb je totaal niet. Vertrouwen in het aas is erg hoog, sinds de dag dat je deze in het water gooit, vangt eigenlijk niemand anders meer. Al vis je met dezelfde bol van je vorige sessie nog aan je hair, geen probleem, je zal gaan vangen. Het mooie is dat je ze ook gratis krijgt en er geen muts voor hoeft op te zetten. Hier neem maar mee zei  de winkelier. Het thuisfront belt, blijf maar lekker zitten, ik vermaak me wel, als ik straks gekookt heb dan kom ik wel even wat brengen, wil je er iets ijskouds te drinken bij? Voor de schemer zit je geheugen kaart vol. 14, 17, 16, 19 kilo vissen, en nog een “rits wippers” tot een kilootje of 13….


Dit gaat sneller vervelen dan je denkt, en dan ben je verder van huis ...
 


View from my favorite tree
 

Dit stukje was natuurlijk fictief, nu gaan we aan de schandpaal, nu gaan we met de billen bloot, nu ga ik eens vertellen hoe het ook kan gaan, kleine kinderen draai weg. Verkoop je hengels, dit kan slecht aflopen, want dit is de realiteit. Er is nog hoop, dit gaat niet vervelen, dit is gaaf, dit is vissen, en laat die term karpervissen nu eens achterwegen, dit gaat om vallen, en soms opstaan,  gewoon vissen dus.

Mijn vismaat  had dit jaar een sms van mij bewaard, en ik dacht dit is een mooie sfeer setter voor de rest van dit schrijfsel:
 

"8 uur hier, hoek dicht gevroren, eilandstek uitvaren, boot leeg, waadpak aan, net te ver gelopen, alles nat, kortom afzien. Ga jij maar lekker naar carnaval, kut hobby….gr frotter"
 

Waar, waar, waar?

Dit jaar, waarheen? plas 1, lekker dichtbij, vorig jaar goed bezig geweest, nu zin om het anders aan te pakken, maar weinig motivatie, plas 2, winterstek daarna veel te druk. plas 3 leuk met de pen maar om er nou met loodjes te gaan zitten, nee. Plas 4, mini put, leuke vis, wederom pennen, leuk voor een uurtje te slijten. Plas 5 superbestand, dus ook superdruk, “not my cup a tea”, toch proberen, 6 keer op je bek gaan en met onvoldaan gevoel naar huis, nooit meer. Rivier 1, sessie of 18 in de regio gedaan, resultaat 1 rechte haak, denk dat nog een poging alleen maar meer advertenties op marktplaats oplevert. Kanaal 1 ik was het al van plan, ik wist het wel, foto via via gezien het was een beer, ik wist het, maar laat het even liggen. Kanaal 2 uit de vergunning gehaald, shit, shit. Kanaal 3 kleine dwangneurose aan over gehouden, ben er al eens “hooked” aan geweest, doseren deze keer, niet meer dan 3 avonden per week, kanaal 3 here we come.


Soms hangt er gewoon een donker luchtje boven je hengels…
 

Misschien herken je de wispelturigheid al een beetje, deze kronkels worden vaak nog bijgestaan door sms-jes, mailtjes, foto’s die je bereiken. Hee william, vette vis gevangen hier, en daar, daar ook, ook hij had dit. Intussen voel je je al bijna een stuiterbal, waar waar waar.

Op naar kanaal 3, paar seizoenen terug, op een “hoogtepunt”gestopt, ik was er klaar mee. Het was mooi geweest, ben er een kleine 5 jaar al veel te vaak, en dan bedoel ik echt veel te vaak geweest, niet goed voor diverse dingen dat verzeker ik je. Toen werkte een aantal dingen… soms, want vaak werkte het ook niet. Dus ja waar begin je dan, omdat we het toch over een portie-W, en T-dip hebben pak je het vroegere S(ucces)-recept uit de schappen. Even terug spieken hoe ging dat ook alweer. Stuk a, goed bezet, met vis welteverstaan want vissers komen er zelden, je kan hier immers niet je dikke auto, bivvy en driepoot achter uw kont parkeren.

Super. De grond is groen en het water is net  groene soep, tussendoor zie je hopelijk een doolhof, tunnels en  zanderige plekjes. Ook nu weer, weinig veranderd, deel een van het recept is dus niet veranderd, waar waar waar, veranderd in daar daar daar gaan we zitten.

Paar handjes er op, ben geen bollie visser, maar doordat er bergen andere vis rondzwemt toch maar wat rond “visachtig, knoflookachtig, robijnroodachtig” spul  er op. Sessie 1 niks, wel genieten om terug te zijn, geen vis gezien. Sessie 2 niks, koud, nat, druk. Sessie 3 is zo’n typische: wil eigenlijk ergens anders zitten maar heb hier potverdorie al 2 weken aan een stuk bolletjes neergelegd het zal lukken ook. Niks, sessie 4….
 


Wat teken ik bij dit schrijven? Een vist die aast zoals de titel wispelturig dus...
 

Het knagen begint, je telefoon gaat veel te vaak naar jou zin. En jij belt te weinig, het is nooit meer dat andere de telefoon oppakken en zeggen; hee Winke hedde wir ne bak jonge (sorry Brabantse roots). Nee het gaat veel vaker zo:


"Hoi met william…hee. O ja….echt …super man…gefeliciteerd…nee bij mij nog niks…..nee ik hou het bij mijn eigen aas. …..nee laat maar, ik hoef niet op die stek te zitten omdat jij er genoeg hebt gevangen…..jow, ik hou nog even vol…..komt goed….ja kijk het nog even tijdje aan…..ja bedankt, groeten…"


Sessie 4 was niks, had ik al niet hoeven te vertellen toch. Nee sessie 5, dat gaat hem worden. Vis vol op stek, supergaaf. Camera uit tas, salter ligt klaar, emmertje water nog wat voller langs de mat. Uren tikken voorbij, knaag, knaag. Hengels opnieuw, popup iets hoger, linker stok iets dichterbij. Het wordt al donker, morgen weer vroeg op, ben al de hele dag van huis, half uur later met de staart tussen de benen wegwezen, kijkt op gsm, 1 gemiste oproep: zelfde gesprek als hierboven….
 


"hook 'm "
 

Weekje later, braaf door gegaan, een zin herhaal je keer op keer: vroeg of laat gaan de biggen een voerstek domineren. Wat een heerlijke zin uit de karper encyclopedie, je zou er bijna in gaan geloven. Hengels er in, redelijk vertouwen… het knagen begint al te veranderen in het maken van nieuwe plannen, malen tot je een ons weegt. Waar waar waar begint weer lekker van voor af aan. Even volhouden nog!

Ik zit hier toch best goed, 6 weken bezig nu, krijg weer feeling met het water, je probeert je spirits hoog te houden, je komt vaak wat vrienden van een paar jaar terug tegen en dat is best leuk. Ondertussen ben je de tel  kwijt van wat andere vangen, ik vind het super leuk dat andere vangen, maar de dadendrang bij jezelf begint toch aardig hoog op te lopen, je zou nu toch wel eens erg graag weer een karper in het echt zien. Vis nu weer in de trechter, een bak water waar ze wel doorheen zullen moeten op weg naar de paaigronden, echt super stek.

Het werkte toen altijd, ik ken de verhalen nog van de oude garde, die trokken hier vroeger ooit bak na bak uit. Super die verhalen als ik er aan terug denk. Schemer, ik verdien het nu gewoon, aas elke keer weg, loon na arbeid toch? Ik lig top, hengels zijn mooi verdeeld, ze zullen moeten vreten, ja ik denk echt dat het dadelijk raak is. Heel even is de twijfel weg, ook al blank je 6 weken op rij.
 


Denk aan de blaadjes, je ziet ze in elk seizoen, herfst, lente, zomer en zelfs winter…
 

In de verte hoor ik een auto aankomen niet zozeer een uitlaat maar meer het geluid:  boem, boem boem, dikke house muziek, U-turn op de rijksweg, klats 50 meter verderop portier open, emmers eruit. O nee, dit ga je menen dacht ik nog. Kom alsjeblieft even een praatje maken dan zul je merken dat ik een van de good guys ben.
Dan weet ik jou te overtuigen dat je nu even niet wilt komt voeren,  nee niet uitgerekend nu.
 


Nee dit meen je niet...

Uiteindelijk landen zijn balletjes een stukje langs de plek waar mijn aasjes op scherp lagen, ik heb de voerder nooit gesproken, baal als een stekker, heb mijn mond ook maar gehouden, ben niet zo van het dreigen of ruzie maken, iets knakt er. De “spirits” die ik al uren aan het hoog houden ben breken af, terug naar af.  Waar waar waar.


Hoogzomer "brokjes addict"

Ik ben dus redelijk terug bij af, seizoen is al veel te lang bezig, op een paar echt kleine vissen na heb ik nog niks. Ik ben het spuugzat, spuug mijn gal, en spuug de wrange nasmaak uit van het kanaal, ba wat een hobby. Soms voelt het alsof al die andere vissers, voerders, en cowboys,  een andere hobby hebben als ik. Ach ik zal het wel nooit snappen. Soms hangt er gewoon een donker luchtje boven je hengels, soms lijkt het allemaal te lang te duren, tot je een keer rondwandelt, rond kijkt en in plaats van een bos ook de blaadjes ziet, ook de kleine dingen, en dan weet je het weer, wat een hobby, twijfel is goed, een keer geen gouden bergen is ook goed!


Tekst en Fotografie: William Crommentuijn
 

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.