Oli Davies - Rainbow (deel 2)

In deel 1 van het artikel 'Rainbow' schreef Oli Davies over de aanloop tot zijn eerste sessie op het befaamde Rainbow, met aandacht voor de voorbereidingen, de reis, het water en de opbouw van het kamp. In dit tweede deel wordt er voor het eerst gevist op het water en dat levert Oli een enorme bak op!

De diepste plek die ik kon vinden was ongeveer 4 meter en de meeste geulen waren tussen de 3 en 3,6 meter diep. De bodem was bedekt met een zachte laag slib. Het water stond een stuk lager dan normaal, dat was duidelijk te zien aan de waterranden op de oever. Dit betekende ook dat de topjes van de plateau’s en richels op sommige plekken boven water uitkwamen en zorgden voor een duidelijk overzicht van de ‘wegen’. Het werd direct duidelijk dat ik langs enkele eilanden moest vissen als ik al het beschikbare water wilde bestrijken. Dit was iets waar ik al over had gelezen en waar vaak veel over wordt gediscussieerd. Nu ik de opbouw van het water voor het eerst zelf zag, snapte ik de noodzaak van deze visserij.

De methoden die op Rainbow worden gebruikt voor de obstakelvisserij worden door veel mensen bekritiseerd, maar de vissen worden niet over de obstakels getrokken en de hoeveelheid beschikbaar water zou enorm worden verkleind zonder deze visserij. Dankzij het gebruik van de boten is het zelfs zo dat de meeste vissen worden geland in de directe nabijheid van de plek waar ze zijn gehaakt. En natuurlijk willen we alle aanbeten verzilveren en niet verspelen, het kan immers maar zo een 80lb vis zijn!

Door de lage waterstand kwam de bovenkant van veel richels boven het water uit
Door de lage waterstand kwam de bovenkant van veel richels boven het water uit

Ik had vooraf al een kleine kaart gekregen waarop enkele potentiele hotspots gemarkeerd waren. Ik negeer nooit een tip, maar ik was zeker niet van plan om blind op die stekken te gaan vissen. Eén van deze stekken was een doorgang aan mijn linkerkant en ik besloot hem te onderzoeken. De obstakelrijke doorgang wordt hier steeds smaller, tot je op een punt komt waar de boot niet doorheen kan door enkele grote obstakels. Deze plek ligt op ongeveer 140 meter van onze stek. Het zag er zeker goed uit, maar ik was me bewust van de lage waterstand en een diepte van 1,8m voelde niet goed in deze tijd van het jaar. Ik was er ook niet zeker van dat de vissen door het kanaal konden komen. Daarbij voelde ik met het lood niets bijzonders op de bodem. Deze was niet hard, maar ook niet zacht.

Nu twijfelde ik nog meer of ik de adviezen op de kaart moest opvolgen of mijn eigen instinct moest volgen. Ik bekeek de andere gemarkeerde plekken. Voorgaande vissers hadden nog haken achtergelaten in bomen verderop in de doorgang, waardoor ik wist dat de stekken bevist waren. Toch voelden die stekken ook niet goed. Ze waren te ondiep. Ik moest toch zeker dichtbij de diepste stekken vissen? In Engeland zijn het juist de diepste stekken van het water waar de vissen zich op het laatst overgebleven natuurlijke voedsel. Ik kon mij niet voorstellen dat die grote karpers hier ander gedrag zouden vertonen.

De doorgang met de obstakels
De doorgang met de obstakels

Mijn ervaring leert dat de onderkant van de plateau’s, waar de bodem verandert van hard naar zacht, een goede plek is voor mijn haakaas. Ik positioneerde twee hengels achter het eiland. Eén legde ik naast een groot obstakel in de oever van het grote eiland. Ik viste bewust niet ondiep tegen het eiland, maar onderaan het talud op ongeveer 3,4m. Ik legde mijn rig precies voor de overgang naar het slib, waardoor ik wist dat hij perfect zou liggen. Bovenop de rig voerde ik twee schepjes van mijn voermix en ik gooide een aantal losse tijgernoten verspreid over de stek.

De tweede hengel plaatste ik achter een kleiner eiland dat voor mij lag op de grote onderwaterweg die ik eerder had gevonden. Ik voerde hier op dezelfde manier als bij de eerste hengel. Beide lijnen liepen vanaf de fles naar een eiland. Daar liepen ze door een haak en een U-vormige steun die door eerdere vissers geplaatst waren. Ze waren zelfs voorzien van reflecterende tape! Vanaf daar liepen de lijn rechtstreeks naar de hengel, zonder het water te raken. Dat zou het ’s nachts zeker makkelijker maken om het water op te gaan om een vis te drillen of hengel uit te varen.

De lijnen raken het water niet en worden via een haak of U-steun langs het eiland geleid
De lijnen raken het water niet en worden via een haak of U-steun langs het eiland geleid

Het werd snel donker en ik moest nog één hengel uitvaren. Ik besloot om toch toe te geven aan de tip van de doorgang en plaatste de rig een paar meter van de obstakels. De lijn liet ik over een eiland lopen. Hierdoor wist ik zeker dat ik direct druk kon zetten zodat de vis de obstakels niet zou kunnen bereiken. Deze hengel zou ik laten liggen om te zien of er iets in die doorgang zou sluipen. De slip van deze molen ging op slot en ik plaatste meerdere banksticks, stormpalen en haringen rondom de molen en hengel. Na een uitgebreide test wist ik zeker dat de hengel niet los kon komen. Ik ken vrienden die een hengel zijn verloren bij een aanbeet op Rainbow en ik wilde uitsluiten dat dit mij zou gebeuren. Pas toen ik zeker wist dat de hengel goed verankerd was kon ik tot rust komen en genieten van de omgeving. Ik zou misschien de volgende dag nog wel een vierde hengel inleggen, maar nu was ik in ieder geval aan het vissen.

Het lukte Crowy wel om alle vier zijn hengels te positioneren. Hij plaatste er één in een doorgang aan zijn rechterkant. Deze plek lag dichtbij de plek waar hij tijdens een vorige trip Eric’s Common wist te vangen vanaf een naastgelegen stek. De andere drie hengels plaatste hij op afstand, in de doorgang naar de andere delen van het water. Hij voerde wat meer dan ik en gebruikte een mix van particles en zijn favoriete Scopex Squid boilies. Hij was er op voorbereid om zijn hengels langere tijd te laten liggen, in afwachting van een grote vis.

Ik vis voor een aanbeet per keer en voer slechts één of twee schepjes per rig
Ik vis voor een aanbeet per keer en voer slechts één of twee schepjes per rig

De eerste nacht ging voorbij zonder bijzonderheden, maar er werd op andere stekken wel vis gevangen. Ondanks mijn vermoeidheid na de lange reis bleef ik lang op. In het donker hoorde ik vis springen, waaronder reusachtige vissen, maar slechts enkelen sprongen in ons deel van het water. Door het opzetten was het de vorige dag flink haasten, maar nu had ik alle tijd om de stek verder in orde te brengen. De ochtend kwam en er gebeurde eigenlijk niets. Ik lag nog geen dag in, maar ik werd al onrustig. Toch bleef er vertrouwen, want er waren bellen te zien in enkele geulen. Ik twijfelde eerst of het gewoon gas was, maar naarmate ik langer keek raakte ik er van overtuigd dat het karper was. Ik weet eigenlijk niet waarom het zo lang duurde voor ik het mij realiseerde, maar het leek erop dat er daadwerkelijk enkele vissen aanwezig waren op ons gedeelte.

De stek achter het grote eiland
De stek achter het grote eiland

Op een specifiek gedeelte van het water, recht voor onze stek, zagen we veel activiteit. Ik besloot om hier mijn vierde hengel te plaatsen. Het materiaal was nog niet aangepast van ‘UK-style’ naar Rainbow, maar omdat de stek vlakbij lag besloot ik het zo te laten. Ik verwijderde de pop-up van de multi rig en schroefde er een tijgernoot op. Het 56 grams drop-off inline lood werd vervangen door één van 170 gram en ik liet me zachtjes afdrijven naar de stek. Het is moeilijk om geruisloos te zijn in een harde boot, maar ik hield de dieptemeter uit en peddelde langzaam en voorzichtig. Vlakbij de bellen liet ik het lood langs de taludrand zakken tot ik de overgang had gevonden. Ik trok hem ongeveer 30 centimeter terug en ik gooide een handvol aas bovenop de rig. Het was me eindelijk eens gelukt om niets in de boot te laten vallen of geluid te maken en tevreden legde ik de hengel op de steunen. De bellen bleven komen in de buurt van de rig.

De rigs werden gedropt aan de onderzijde van een talud, daar waar de harde bodem overgaat in slib
De rigs werden gedropt aan de onderzijde van een talud, daar waar de harde bodem overgaat in slib

De uren lijken voorbij te vliegen op Rainbow en voor ik het wist brak de avond aan en begon het te schemeren. We zaten thee te drinken toen ik een keiharde run kreeg op de hengel die ik als laatste had geplaatst. De lijn schuurde ergens langs en ik sprong gelijk de boot in om er achteraan te gaan. Toen ik de plek naderde waar de lijn vastzat, sprong deze gelukkig gelijk los. Ik had direct contact met een hele boze karper! Hij nam me op sleeptouw door de geul terwijl hij steeds scherp draaide. Door de snelheid voelde ik dat het geen reus was, maar wat was hij sterk! Toen ik de vis aan de oppervlakte kreeg hoorde ik een Siren afgaan op de stek. Ik wist even niet wat er gebeurde, maar toen zag ik een andere lijn strak trekken, nog een aanbeet! Ik probeerde de eerste vis in het net te loodsen, maar daar was hij het niet mee eens. Uiteindelijk lukte het bij de derde poging om een flinke schubkarper in het net te krijgen.

De nacht verliep rustig, maar ik hoorde karpers springen
De nacht verliep rustig, maar ik hoorde karpers springen

Crowy stond te filmen in de andere boot en hij nam snel de hengel en het net van mij over. Zo kon ik snel naar de stek voor de tweede aanbeet. Toen ik de hengel oppakte zag ik dat de vis nog steeds op dezelfde plek zat. Ik zag de fles stuiteren op het water, nagenoeg op de plek waar de vis gehaakt werd. De elektromotor stond voluit om zo snel mogelijk op de stek te komen. Bij aankomst op de stek was de vis nog vlakbij en ik begon de druk op te voeren. Ik zag de vis aan de oppervlakte verschijnen, waardoor ik een glimp opving van zijn flinke flank met schubben, voor hij weer de diepte in dook en rond ploegde onder de boot.

Een aantal minuten lang zorgde de vis er voor dat de boot rondjes draaide. Het ging in een veel langzamer tempo dan de eerste vis, waardoor ik tijd had om de hengel tussen mijn knieën te klemmen en het reservenet snel in elkaar te steken. Deze was groter, dat wist ik zeker. Na een minder agressieve dril dan bij de eerste vis stak ik het net onder een brede schubkarper. Ik wist nog niet hoe groot hij precies was, maar ik wist dat ik een bak had gevangen! Crowy was alweer aan het filmen en samen beleefden we het moment, een mix van blijdschap, opluchting en een beetje ongeloof dankzij de brede ruggen in de twee landingsnetten.

Twee volle landingsnetten, wat een resultaat!
Twee volle landingsnetten, wat een resultaat!

We vaarden achter elkaar aan naar de stek, beide met een vis aan de zijkant van de boot. Met knikkende knieën zat ik in de boot op het monster in mijn net te letten. Dit is één van de aspecten die het vissen op grote karpers zo verslavend voor mij maakt. De plotselinge overgang van rust tot absolute chaos en de rush aan adrenaline en endorfine die daarbij vrijkomt. Dat is moeilijk om te evenaren, zeker als het eindresultaat zo breed is dat je er een zadel op kunt leggen!

Eenmaal terug op de stek was het bijna donker. Met oog op de fotografie is het een slecht moment om te vangen, maar het is veel te lang om de vis te bewaren tot het licht wordt. Voor nachtfoto’s probeer ik zoveel mogelijk licht te creëren op de stek. Hierbij maak ik gebruik van bivvy lights, hoofdlampen en meerdere flitsers. Als ik dan toch nachtfoto’s zou maken, dan zouden het goede worden!

Wat een monster!
Wat een monster!

We oefenden op de kleinste vis, een prachtige schubkarper. Hij was niet eens echt klein met 44lb, maar de andere vis overklaste hem gewoon. De weegschaal bleef net onder de 30 kg steken, in Engelse termen 65lb en 12oz. Het was een perfecte schubkarper waar geen schubje op de verkeerde plaats zat, met een enorme bek waar mijn 3 tijgernoten en haakmaat 2 in het hoekje zaten verankerd. Gelukkig gedroegen beide vissen zich en ze zwommen snel weer. We vierden mijn eerste Rainbow vangst in stijl met een kop thee.

Tot zover deel 2 van het artikel Rainbow. Volgende week zondag lees je het 3e en laatste deel van het artikel op onze website. Stay tuned!

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.