Riviergeweld deel 5

in het vorige deel van mijn verhaal hebben jullie kunnen lezen dat de eerste succesvolle sessie van 2014 een feit was. De voldoening van deze sessie en de drive om verder te gaan was hierdoor enorm! In deze editie van Riviergeweld is te lezen hoe de volgende paar sessies zijn verlopen. Er is veel gebeurd… Heel veel. Wederom veel leesplezier gewenst!
 


Een stijgende lijn

De tweede sessie van twee nachten op de rivier resulteerde in het vangen van één vis. Zoals jullie konden lezen gaf deze vis veel zin en fanatisme om door te gaan voor de volgende sessies. Vaak is het vangen van een eerste vis in het seizoen een hele opleving voor je vertrouwen. Met dit vertrouwen heb ik als ervaring dat ik veel scherper word in het ontdekken van nieuwe dingen en vaak resulteert dit in sessies van meer vissen of grotere vissen. dit is natuurlijk een prettig bijkomstig feit. De derde sessie van 2 nachten was er dan ook eentje met een stijgende lijn. Eigenlijk ook te verwachten met de aanhoudende bijzonder warme temperaturen en dagen met weinig wind. De ideale omstandigheden om de vis te activeren. In combinatie met stromend water helemaal top!

Eigenlijk wanneer ik mij weer voorbereid op de volgende sessie die komen gaat besef ik mij iets enorm goed. Ik heb momenteel vanwege de situatie erg veel vistijd en kan ik constant twee nachters vissen. dit geeft mij op veel wateren de mogelijkheid om het goed aan te pakken. In dit geval voor de rivier ideaal! Met deze aangename gedachte in mijn achterhoofd plan ik de derde sessie. Gezien de temperaturen en omstandigheden geeft het me erg veel vertrouwen en zin om te gaan. Er staat weinig wind, het is maar liefst 18 graden! En het water stroomt lekker rustig door de rivier. Wat mij betreft de ideale omstandigheden om een goede sessie te maken. Het duurt dan ook niet lang voordat mijn auto weer volgeladen is met de hele huisraad en ik weer vol goede moed op pad kan gaan.
 


Even voeren


Wanneer ik de laatste spulletjes bij elkaar heb gezocht, mijn smerige vis kleding maar weer heb aangetrokken en de deur achter me heb dicht gesmeten kan het hele avontuur weer van voor af aan beginnen. De auto die ik zojuist heb volgestampt met alle spullen lijkt inmiddels wel een rijdende vuilniswagen en de blikken van mede weggebruikers zijn dan ook uiterst zorgwekkend te noemen. Als ze zien wat er allemaal wordt meegesleept moet je ze eens zien kijken…... Maar goed… het is voor een goed doel zullen we dan maar zeggen. En die medeweggebruikers moeten dan maar denken wat ze willen. Ik kan er wel om lachen!

ls ik aankom op de stek na wederom de hele tocht te hebben afgelegd vind ik het tijd voor een beloning. Een lekker biertje past me hier prima! Onder het genot van deze gouden rakker bekijk ik de stek even en kijk ik of er iets te bespeuren valt. Wat mij opvalt zijn een paar hoogst irritante meerkoeten die het hebben voorzien op één van de stekken. De boilies worden met alle zorgvuldigheid opgedoken en weg geslokt alsof ze nog nooit wat te eten hebben gehad. Fijn! Rotbeesten. Maar goed, ik trek me er maar weer niets van aan en ga gewoon verder met wat ik moet doen. De hengels worden zorgvuldig op hun plaats gelegd en de delkims worden voor de zoveelste keer op scherp gezet.

Het hele kamp weer opbouwen is voor de zoveelste keer de klus die geklaard moet worden. Wanneer ik de haringen van mijn tent in de grond prik stuit ik op iets opmerkelijks. Het lijkt op één of ander stuk bot en voordat ik het goed en wel in de gaten heb ben ik voor eventjes veranderd in een archeoloog. Ik ben er inmiddels achter dat het om het skelet van een dier gaat en na eventjes zoeken op google ben ik er achter wat het is. Het gaat hier om het skelet van een ree. Natuurlijk super gaaf om zoiets te vinden midden in de natuur.
 


Ik stond even raar te kijken maar vond het tegelijkertijd
ontzettend mooi. Zulke dingen vindt je niet vaak.


Tegen de tijd dat alle spullen weer staan, de hengels in positie zijn gebracht en ik eindelijk even kan gaan zitten gaat de telefoon. Mijn vismaatje Remco belt en vraagt of hij ook al een nachtje eerder dan gepland kan aanschuiven om zo zijn weekend tijd nog iets nuttiger in te delen. Natuurlijk vind ik dit een gezellig plan en stem in om hem eerder te laten aanschuiven. Als Remco gearriveerd is help ik hem even gauw met het verslepen en opbouwen van zijn spullen. Het is immers al half 7 en bijna donker. Door goed samen te werken en alles te organiseren krijgen we het samen toch voor elkaar om alles voor het donker in gereedheid te brengen. We zijn blij dat we de klus geklaard hebben en al snel komt het gasstel tevoorschijn om onze innerlijke mens ook van wat nieuwe energie te voorzien. Echter veel tijd krijgen we niet om te gaan eten als mijn linker delkim besluit om van zich te laten horen. De hengel staat zowat dubbel gebogen in de rodpod en de molenspoel lijkt zowat in rook op te gaan. Een gloeiende harde run verstoort ons rustige moment van eten. Ik smijt mijn bord met eten zowat in het gezicht van Remco en gris zo snel als ik kan de hengel uit de steun. De dril begint met een flinke portie kopschudden en even denk ik te maken te hebben met een barbeel of een grote brasem. Even later is een tik op de top en een slappe lijn het resultaat. Even draai ik verbaasd door en denk de vis verspeeld te hebben. Tot ik aan de kant verrast word met een bonkende top. De vis is blijkbaar snel naar de kant komen zwemmen en daar had ik even niet op gerekend. Als ik de vis zie ben ik verbaasd maar toch blij verrast. Een kleine maar erg mooie schubkarper. Toch nummer 2!
 


Een kleine maar toch hele mooie schubkarper van de rivier


Als even later na wat foto’s de kleine schub zijn weg weer terug heeft gevonden kan het hele feest weer verder gaan. Remco heeft een tweede poging gedaan om de pan maar weer aan te slingeren. Vanavond staan er schnitzels op het menu met een duitse aardappelschotel. Aan het water een redelijk luxe maaltje zou je zeggen. Het smaakt immers bijzonder goed en de avond vordert langzaam tot het later en later wordt. We besluiten wat later op de avond om nog maar even gezellig een biertje open te trekken en er wat gezelligheid in te brengen. Met al een vis op zak smaakt het biertje ook nog eens extra lekker.
 


De tweede vis van de nacht

De nacht is nog maar net begonnen als wederom mijn linkerhengel besluit om te vertrekken. Zo snel als ik kan spring ik in mijn lieslaarzen en plons ik het water in om een poging te doen de hengel te pakken. Wanneer ik contact krijg met de vis is deze overduidelijk een stuk sterker dan de rest wat ik gevangen heb en laat zien wat hij waard is. Hij zet met een paar flinke staartslagen koers richting de stroming en voordat ik het weet ben ik al meters lijn kwijt van de spoel. Inmiddels is Remco ook gearriveerd met het schepnet maar nog steeds lijkt het er op dat er geen einde komt aan de run. De vis blijft maar kracht zetten in de stroming en ik word alsmaar benauwder dat het fout zal gaan. Uiteindelijk weet ik de vis dan toch af te remmen en zijn kop te keren. Langzaam maar zeker komt de vis met hele logge slagen dichterbij. Als de vis bij het landingsnet in de buurt komt heb ik nog steeds geen idee waarmee ik te maken heb. De vis blijft maar pompen en met harde slagen de diepte in zwemmen. Dit hele tafereel herhaalt zich keer op keer tot ik eindelijk stukje bij beetje de vis dichter bij mijn net krijg. Wanneer Remco dan toch uiteindelijk de kans krijgt om de schubkarper toch over het netkoord te sleuren bekruipt mij een gevoel van enorme opluchting en klinkt er een diepe zucht. Omdat het midden in de nacht is en ik nacht foto’s verschrikkelijk vind besluiten we om de vis in de bewaarzak weg te hangen op veilig en diep water. Op deze manier zal de vis niet beschadigen en kunnen we hem straks in de vroege ochtend netjes en fit op de foto zetten.

Als het vervolgens alweer zeer vroeg dag is en de vogeltjes alweer volop aan het fluiten zijn ontwaak ik. Het is alweer lang en breed licht, de scheepvaart is alweer volop op gang en het zonnetje schijnt alweer behoorlijk. Rustig zet ik even een bakje koffie en geniet ik na van wat er vannacht gebeurd is. Als we de koffie op hebben besluiten we maar eens de camera spullen in gereedheid te brengen en de vis op de foto te gaan zetten. Zo ijdel als ik ben moet wel natuurlijk eerst mijn ochtend kapsel onder een pet worden verscholen. Stel je toch eens voor dat iemand mijn ochtend vertoning zal zien...
 


Een prachtige schubkarper van de rivier. Een gouden herinnering voor nu en later!


Nadat de vis netjes is terug gezet wacht mij nog een andere klus. De hele kraam moet weer ingepakt worden en helaas is het vervolgens tijd om naar huis te gaan. Er moet ook nog gewerkt worden. Nu is dat natuurlijk helemaal niet erg met zulke prachtige vissen op zak! Met een geweldig gevoel keer ik huiswaarts en zitten mijn gedachten alweer bij de volgende sessie. Wat gaat die sessie mij weer brengen??

 

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.