Soms zit het mee, vaak niet (1)

Het jaar 2017 begon mooi. In februari mocht ik vier vissen vangen en in april een hele dikke schub. De week in Polen was een week zonder ook maar één aanbeet van karper. Maar goed, dat was aardig te verklaren. De vissen waren elders, gezellig met zijn allen bij een orgie. Momenteel krijg ik af en toe vangstmeldingen door, ze zijn dus inmiddels weer terug op die locatie. Het weekend met hemelvaart kon ik drie nachten blanken bij schrijven. Ik zat toen op mijn vertrouwde water, waar ik normaal altijd wel een paar vissen kon strikken.

Het loopt niet
Het loopt niet

Het maakte gewoon niet uit waar ik zat of wat ik ook maar probeerde. Ze leken wel verdwenen. Heel soms sprong er een kleine vis en dat was het dan ook wel. Ik hoorde wel dat er een flink aantal grote vissen gestorven was, waaronder een paar mooie grote spiegels. Triest natuurlijk, maar dat gebeurt vaak in het voorjaar. Vissen zijn kwetsbaar. Ze hebben de hele winter weer stil gelegen, de vetreserves zijn bijna op en ze zitten vol parasieten. Als dan in het voorjaar de virussen en dergelijke sneller zijn met voortplanten dan dat de karpers op topconditie zijn... tja dan zullen sommige vissen wel eens het loodje kunnen leggen. Ook zou een verklaring kunnen zijn dat de kuiterts niet van hun eitjes af kunnen komen door de sterk wisselende temperaturen. Het zijn ideeën. De waarheid zal ik nooit precies weten. Wat ik wel weet dat het heel erg tam is. Op dit water zie je normaal altijd wel (grote) vissen springen, maar nu dus heel soms een wat kleiner exemplaar.

Ik begon de eerste dag op de middelste stek. Vanaf hier kan ik zo’n beetje het hele water overzien. Links werden er wel een aantal vissen gevangen door de voorzitter, maar dit bleken zeelten te zijn. Daar zaten ze dus blijkbaar ook niet. Martijn kwam ook nog even op visite en samen dronken we een fijn speciaal biertje. Hij had helemaal achter in de kom een aantal vissen gespot en ik was sowieso al van plan om daar wat stekjes aan te voeren. Als de nacht hier dan ook nog niks zou brengen zou ik sowieso verkassen. In de nacht en ochtend ving ook ik vier zeelten. Mooie dikke vissen die met een rotgang onder de kant wegstuiven met als gevolg een flinke fluiter en een hartverzakking rijker.

Ik had drie verschillende aassoorten bij me, puur om te vergelijken. De eerste was een mix van tijgers en hennep, de tweede een freezerbait van Ed en daarnaast ook een nieuw aas van het merk Pallatrax. Dit aas komt uit Engeland en mogen we samen met wat ander materiaal uit hun carp gear stal testen. Pallatrax dus, een freezerbait dat totaal afwijkt van alle andere boilies. Het zijn kussentjes van 14 mm. Ook koos ik voor een pasta van dezelfde smaak die je om het haakaas kunt kneden en pellets om erbij te voeren. Later zal ik meer toelichten over deze producten.

Wat een mazzel

Ik besloot dus in te pakken en te verkassen naar de grote kom. Daar aangekomen, na een rit van tien minuten met de trolley, zag ik inderdaad verschillende karpers aan de oppervlakte cruisen. Groot waren ze niet en wat nog meer opviel, ze leken ook niet schuw. Dat is wel eens anders geweest hier. Zelfs na twee keer inwerpen zag ik ze nog steeds bovenin zwemmen. Heel apart. De rechter stok besloot ik uit te waden. Aan de rechterkant zag ik een paar karpers wegzwemmen van onder een struik. Er ligt daar een mooie schone witte plaat onder de overhangende struiken. Het uitlopen ging niet zo heel gemakkelijk want er hangen her en der bramenslierten tussen de takken waar ik langs moest. Deze bramenslierten hangen tot in het water en hebben daar ook grote bossen wortels geschoten. Zodoende kon ik ze makkelijk pakken zonder mij te prikken en kon ik de slierten ophangen aan de takken boven mij. Bij het plaatje aangekomen dropte ik het lood en gooide er een paar handen tijgernootjes en hennep bij.

Ik kan kort over deze sessie zijn… de tijgernoot onder de struik leverde een kleine karper op en daarna leek het wel of alle vissen weer vertrokken waren. Na Polen kon ik dus een nagenoeg een tweede blank bijschrijven. De honger na 10 dagen blanken moest gestild worden. Jullie kennen ongetwijfeld dit gevoel niet? Kromme hengels willen we zien en rokende molens!! Maar ja waar haal ik de tijd vandaan?

Zeelten zorgen voor actie
Zeelten zorgen voor actie

De komende periode heb ik veel sociale zaken in mijn privéleven. Toch kon ik nog een ochtend vissen met mijn maat André. Ik zag dat hij op een groot water aan de gang was en zo nodigde ik mijzelf uit om er bij te komen zitten. Gezelligheid en de kans op een bruut mooie vis, want die zwemmen daar wel. De wekker werd om half 5 gezet en om 5 uur stond ik op de parkeerplaats. De spullen gingen weer op de trolley en het stekkeren kon weer beginnen. Na een eind sjouwen vroeg ik mijzelf af waar hij zou zitten. Het was toch hier zo ergens?? Dus ik belde Dré: Waar zit je?? “Fietspad afwandelen en dan zie je me vanzelf…” deze man is niet van deze aarde, ik zweer het je. Hij is 52 en onlangs nog zwaar ziek geweest door een buikgriepvirus, maar lachte me uit toen ik helemaal kapot bij de stek kwam aangesjokt en bijna aan de beademing moest. Of hij heeft een bereconditie of ik heb mijn kar weer veel te vol beladen en mijn twee bandjes waren te zacht... in beide zal wel een kern van waarheid zitten. Ook hoeft hij geen voerboot en een tas met zware accu’s mee te sjouwen. Dré gooit liever zijn lijnen uit. Oldskool. Niks geen ‘gevoerboot’ haha. Gooien!! Zodoende voelt hij gelijk of het lood goed op de bodem komt. Het verschil tussen een zachte tok of een harde tik is hier van groot belang. Een verschil van vangen of blanken.

Ik besloot om zelf wel de voerboot te gebruiken. Niet omdat ik niet kan gooien, maar omdat ik hier vertrouwen in heb. Gooien lukt immers ook niet met dit systeem. Het zal onherroepelijk in de war raken en als ik alles zou beveiligen met pva schiet het rubbertje uit het lood en functioneert het systeem ook niet meer. We kletsten een eind weg onder het genot van een bakkie koffie, maar de wakers bleven roerloos hangen. Blankie dag nummer 11 diende zich ook alweer aan. Ook bij André wilde het maar niet op gang komen. Mopperend klaagde hij over het slechtste voorjaar ooit.

André en Tom
André en Tom

Via via kreeg ik lucht van een prachtige plas, niet eens zo gek ver bij mijn woonplaats vandaan. Het is een water naar mijn hart. Samen met Cynthia wandelde ik eens naar de plas. Wandelen ja, want met de auto kun je er niet komen. Het was écht wel een takkeneind lopen voordat we eindelijk het water vonden. Het lag er mooi bij en ik kreeg ook direct zin om er te gaan vissen, maar er kleven wel een paar nadelen aan. Het is dus een eind sjouwen met de kar, maar dat heb ik er wel voor over. Er mag ’s nachts niet gevist worden en bovendien schijnt het bestand niet héél erg groot te zijn. Maar ja, geruchten of feiten zijn twee totaal verschillende dingen. Ondanks dat je er niet met een auto mag komen kan het wel. Er loopt namelijk een karrespoor naartoe, waarschijnlijk van de jachtopzieners of BOA's. Ik besloot het er op te wagen. De wekker werd ’s morgens onchristelijk vroeg gezet en nét voor het licht begint te worden reed ik snel met de auto over het hobbelige zandpad naar de plas. De intentie was om snel de spullen uit de auto te gooien en daarna de auto terug te brengen naar een parkeerplaats een paar kilometer terug. Daar aangekomen zag ik tot mijn grote verbazing al een tent staan en ook nog eens in het gebied waar ik aan de slag wilde gaan. Verdorie. Ik voelde me betrapt en ook met mijn auto. Het liefst wilde ik heel snel weer weg en dat deed ik dan ook maar. Mijn tijd zou nog wel komen. Op naar plan B.

Als er ook nog duikers aan komen lopen besluit ik er mee op te houden
Als er ook nog duikers aan komen lopen besluit ik er mee op te houden

Plan B was de plas waar ik afgelopen najaar nog met Nick verschrikkelijk zat te blanken. Van zaterdag tot donderdag geen stoot beet, ondanks dat ik werkelijk alles uit de kast had gehaald. Ik besloot toen mijn maat Gerald te bellen. Hij had hier al wel vissen gevangen en ving ze meestal vanaf het strand. De kant waar ik dus links van zat en die niet bevist kon worden. Nu zou ik dus vanaf het strand vissen gaan vissen. Het weer was prima, een beetje regenachtig en koud. Geen badgasten dus kon ik lekker mijn gang gaan. De dieptemeter van mijn voerboot was nog steeds kapot, dus dat moest ik dan maar zonder doen. Hoe moeilijk kon het immers zijn? Na de boeien die de diepere zone markeren, zou het talud beginnen en dat leek me een prima stek. Ook hier viste ik met drie verschillende soorten aas. De voerboot werd over de lijn van de boeien gevaren en zo'n 10 meter na de boeien dropte ik de rigs. Links, rechts en in het midden van het strand dropte ik het aas vergezeld door een paar handen voer. Toen ik alles op zijn plek had liggen en tevreden achterover kon leunen kwam er iemand met een emmer en een werppijp. “Ehmm waar lig je zo ongeveer?” vroeg hij. Ik antwoordde dat ik voor het hele strand lag. “Ah ok… dan ga ik alleen aan de overkant wat voeren.” Prima joh. En hij ging weer.

Inmiddels werd het al wat schemerig en de aanbeten bleven uit. Opeens kwam er weer een jongen aangewandeld. Ook hij had een zak boilies en een werppijp mee. Hij besloot om niet te gaan voeren in verband met mijn aanwezigheid. Netjes. De nacht ging voorbij en ‘s morgens héél vroeg stonden er twee scholeksters echt super hard te piepen. Toen ik er met mijn zaklamp naar scheen hielden ze op, maar ik was wel wakker. Om half 12 stond de knul weer bij mijn brolly om te vragen of ik al wat had gevangen? Op dat moment kwamen er een vijftal duikers aangewandeld. Welja. Als er al vissen zaten, zouden ze nu wel verdwijnen. Tjonge wat een pech weer. Wel maakten we voor het duiken nog een praatje. Over het magere bestand hier en over andere vissen die hier zwemmen. De mannen gaan het water in en ik besloot de boel maar eens op te ruimen. Blank nummer 12, maar dankzij deze duikers kwam ik nu wel te weten dat het deze keer niet aan mij lag. Zij vonden namelijk een grote hoeveelheid boilies op de bodem verspreid. Witte boilies wel te verstaan. De jongen die nog steeds bij mij stond te praten voerde met rode boilies en die andere jongen met bruine. Er werd dus door drie verschillende mannen gevoerd op zo’n kleine put met een klein bestand… nogal wiedes dat ik geen vis heb kunnen vangen! De vissen zijn hier wellicht al verzadigd nog vóór de herfst begint!

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.