Tot bloedens toe

Ik vis al sinds 1989 op een kanaal dat bestaat uit verschillende panden. Specifieke kenmerken van het water zijn het per pand behoorlijk verschillende bestand, de variatie daarin en het ontbreken van grote hengeldruk. Dit verklapt al een beetje dat succes op dit kanaal gemiddeld genomen niet gemakkelijk te behalen is. Kennis van het bodemverloop, het dagelijkse fourageergedrag en uiteraard het bestand van de panden  is dan ook welhaast een vereiste. Ik ben er begonnen met de pen en ving er in 1995 mijn eerste vis met een stukje lunchworst op een beetverklikker (merk:Rotopower). Tot 2002 viste ik er steevast met de pen, met wisselend resultaat. Naast de karpers en de rust ervoer ik ook als zeer welkom de enorme 60+ brasems,  40+ rietvoorns en 50+  zeelten. Pas in 2002 ben ik er serieus begonnen met voeren en statisch vissen.
 

Goed, het is inmiddels zaterdagochtend 8 mei 2007. Ik vis op één van de panden waar wat meer spiegels zitten en heb twee dagen een kilo homemades gevoerd (gemalen hondebrokken, opfokmelk en spirulina) en ga vol verwachting zitten. Ondanks dat ik bij lange na niet meer kom aan het in 2002 gerealiseerde droomgemiddelde van 1,8 uur per run helpt de tijd van het jaar, de watertemperatuur (15 graden) en het weer (stevige zuidwestenwind ) me hopen op één of twee runs.
 


De buit is binnen!


Na 1,5 uur krijg ik dan eindelijk die niet meer verwachte run, op de rechterhengel (De eerste run komt namelijk meestal binnen 30 minuten). Ik loop de ras vluchtende vis achterna maar door de stevige wind waait men schepnet in het prikkeldraad van het weiland wat evenwijdig aan weerskanten van het water loopt. Hij is fijn! Ik zie al snel dat ik het niet red met wat scheur- en trekwerk, het net is op ‘vijf sterren woordenpuzzelniveau’ in het prikkeldraad verstrikt geraakt… Wat nu?

Aangezien de vis er nog steeds hard aan trekt, en ik met de steile oever en de beperkte bewegingsvrijheid door mijn beenprothese mijn net absoluut nodig heb om deze vis te landen, neem ik een drastisch besluit. Ik ga met mijn rug naar het water toe en de hengel tussen mijn benen proberen om het net snel te bevrijden.
 


Mijn prothese mag niet nat worden ...


Ik neem me voor om deze actie te staken zodra de karper moe begint te worden en de spanning op de lijn weg dreigt te vallen. Het belang hiervan is groot, ik viste destijds namelijk weerhaakloos. Na een aantal verwoede pogingen geef ik het op en even later de karper ook beetje bij beetje. Yes! Het is een forse spiegel maar ik baal gelijktijdig van de ontstane situatie. Met de handen de karper uit het water tillen is een kansloze missie. Bovendien moet ik dan eerst mijn prothese uit doen want die mag niet nat worden met al dat metaal en schuimrubber.
 


Die zit vast
 

Ik kom ineens op een idee: Ik probeer de karper als een hondje aan de lijn terug naar mijn spullen te slepen en ga proberen om daar aan de kant, waar 50 à  60cm water staat, de karper in mijn weegnetje te loodsen (aan wegen deed ik toen nog wel, aan bewaarzakken heb ik nooit gedaan). De sleeptechniek lukt! Nu nog mijn schoenen uit en dan doe ik inderdaad iets wat eigenlijk niet mag van mijn prothesemaker: Ik ga in mijn kleren en mét prothese te water. Dat zal bij hem wel weer tot gefronste wenkbrauwen leiden bij mijn eerstvolgende bezoek, haha. Wonder boven wonder slaagt mijn plannetje en wordt ik bevestigd in mijn vermoeden: Dit is mijn grootste vis op dit water! En ook nog een spiegel! Ik maak, staande in het water, wat foto’s van de vis in het weegnetje met mijn mobieltje en hijs de vis en mijzelf op de kant.
 


Met mijn weegnet weet ik de vis te landen


De vis blijkt maar liefst 29 pond te wegen en gaat na het vastleggen weer terug in zijn element. Terwijl ik de vis nastaar zie ik een eindje verderop het laatste stukje visnet wat zich nog niet verstrikt heeft in het prikeldraad vrolijk wapperen. Het deert mij niet, ik heb deze kneiter binnen. Ik doe mijn natte sokken uit en loop in mijn natte kleren naar de plek des onheils toe. De vijf toegekende sterren bleken niet overdreven: De harde wind zorgt er vaak voor dat een pas bevrijd stuk direct weer in het prikkeldraad Pas tien minuten later heb ik het net uit de onderste draad bevrijd (overigens niet zonder daarbij flink gepenetreerd te worden door één van die vervaarlijke punten).
 


Maarliefst 29 pond!


Nu de bovenste nog! Terwijl ik in mijn linkerhand de bevrijde delen van het net verzamel, pak ik met mijn rechterhand een verstrikt stuk net vast en BZZZZZZ! Er staat verdorie stroom op! Dat had ik niet verwacht door de totale afwezigheid van vee in dit weiland. Dat gaat nog een lekker klusje worden denk ik bij mezelf. Gelukkig weet ik een tweede opdonder te voorkomen en zit ik even later, weliswaar nat en bloedend, eindelijk te genieten van een welverdiend bakkie leut.

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.