Vakantie met de familie en toch lekker vissen

De herfstvakantie staat bij ons elk jaar in het teken van weekje weg en papa die een paar dagen en nachten kan gaan vissen. Voor jaren gingen we altijd met de kids naar de achterhoek. De ouders van Cynthia´s vriendin hebben daar een grote stacaravan op een kleine camping staan. In de achtertuin van die camping ligt een vrij grote zandafgraving, die nu als recreatieplas word gebruikt.

De eerste keer dat we er kwamen kon ik mijn ogen niet geloven. Wat een mooie plas. Veel natuur en rust. De plas staat in de landelijke vergunning en er mag helaas niet ge-nacht worden. Dit was wel een probleem, want we zouden overdag leuke dingen met de meiden doen en ´s nachts kon ik dan zo de boot van de camping af rollen via een bolderkar en lekker gaan vissen.

8

Ik ging er eerst maar eens met de boot op om te kijken wat dit water me te bieden had. De bodem structuur zag er goed uit. Mooie taluuds die van twee naar 11 meter afliepen. Kuilen en geulen van 7 a 8 meter. Mooie stekken voor de tijd van het jaar. Met de boot zou ik naar een afgelegen stuk varen met de spullen waar zo op het eerste gezicht niet veel mensen kwamen. Dus hopelijk ook geen controle. Ik liet mijn tijgers en hennep en boilies op verschillende hotspots  dwarrelen om er de volgende avond weer terug te komen en mijn geluk te beproeven. 

De volgende avond helpen de kinderen mij met de inmiddels opgeblazen boot, richting het water te duwen. Gelukkig is het droog maar niet heel erg warm, een graad of 6. De spullen worden in de boot geladen en ik roei in tien minuten naar de stek.  Ik heb inmiddels mijn logboekje erbij gepakt want ik heb een goed geheugen maar zo goed nu ook weer niet. Daar staat in dat de eerste karper zich om 04.45 uur melde. Daar staat ook dat het een kleine schubkarper betrof maar die weer traditioneel van de haak rolde net als alle eerste vissen op een nieuw water. Ik heb er een pact mee. Het gebeurt me te vaak om nog van toeval te kunnen spreken.

12

Zo te zien heb ik daarna goed geslapen want om half 9 ´s morgens vertrok er pas weer een hengel. En ook die werd verspeeld en nu ik het lees, weet ik ook weer hoe dat kwam. Ik zal geen merk noemen want ik vis heel graag met die haken, nu nog steeds, maar dit waren gewoon té dunne haakjes. Ze bogen bij de minste druk al uit. Ik had daar geen last van obstakels dus ik kon gewoon rustig drillen. De eerste kleine vis rolde dus van de haak, maar de tweede vis was een betere en hield me lang in spanning totdat de hengel dus ineens recht sprong. Ik heb de haak en het zakje nog steeds ergens onderin mijn tacklebox liggen. Ik heb deze haken dus gelijk verwisseld voor een ander merk en toen ging het beter. Maar dit was pas de avond erop. Nadat ik de stek nog van wat voer had voorzien, roeide ik weer terug naar de camping alwaar het feestcomité me al op stond te wachten. Het was een gezellige dag, maar papa was er met zijn hoofd helemaal niet bij. Die wilde maar één ding.

´s Avonds werd de boot weer naar de plas geduwd en daar roeide ik weer richting de stek. Het waaide nu wel iets harder, maar het was droog en ook wat warmer nu. Snel werden de hengels in gelegd en het onderkomen klaar gemaakt voor de nacht. Ik verwachtte de beet pas diep in de nacht net als de vorige keer, maar om 19.50 uur liep er al een hengel af! Snel deed ik een schietgebedje richting onze karpergod, dat deze maar veilig in mijn net mocht glijden. Ook deze vis maakte het me nog flink lastig. Hij bleef lang in de diepte achterop het taluud zwemmen, maar na tien minuten gaf ie de strijd toch op, mokkend schudde hij nog een paar keer met zijn kop, maar deze haak zat wel goed verankerd en een mooie schub gleed over t netkoord. Die is binnen.

9

Snel een foto met de zelfontspanner en hij mag weer zwemmen. Het blijft altijd spannend. Ik weet totaal niks over dit water. We werden spontaan uitgenodigd door Cynthia´s vriendin om daar de vakantie te komen vieren. Dan kan Tom ook lekker vissen. Nou blijkbaar zit er wel degelijk vis want om kwart voor twaalf kreeg ik weer een knallende run. De knucklehead die ik op dat moment had, gierde het uit. Het was me bij de vorige vis al opgevallen dat de bek zo goed als ongeschonden was. En ook deze schub die sprekend op zijn vorige opponent lijkt, heeft een punt gave bek. Ik hoorde al van sommige camping gasten dat er hier maar heel soms werd gevist, en dan ook nog vanaf de camping zijde met de vaste stok. Ik zit gebakken!

De rig word weer op het randje van een richel gelegd en tevreden met twee mooie schubs, ga ik weer lekker in mijn slaapzak liggen. Tot 5 uur ´s nachts de hel weer los barst en mijn rechter hengel bijna van de steun word gerost. Meters lijn vliegen van de spoel voordat ik eindelijk uit mijn slaapzak ben bevrijd. Tegenwoordig heb ik zo´n luxe ding die je aan de stretcher kun bevestigen en met een paniek rits, maar toen sliep ik nog in een M 90 leger slaapzak. Heerlijk warm, maar na drie keer draaien op je stretcher, leek je wel een mummie en kon je er maar moeilijk uit komen. Waar de hell is de rits!? Maar goed, deze vis mocht rustig door zwemmen, er waren immers geen obstakels voor zover ik wist. Toen ik eindelijk bij de hengel kwam, zwom hij nog steeds hard. Toen ik hem afremde boog de hengel flink door en hij trok zich er niet heel veel van aan.

2

Poeh, dit kon wel eens een beer zijn! Wat een kracht! Het duurde dan ook erg lang voordat de vis eindelijk in de bovenste laag kwam te zwemmen, het teken dat je aan de winnende hand bent meestal. De dril had ook al weer een dik half uur geduurd. De vissen weten waarschijnlijk niet wat ze overkomt. Aangezien het lijkt alsof ze niet of nauwelijks zijn gevangen. Ook deze schub, die aanzienlijk groter is als zijn vorige twee soort genoten, heeft een puntgave bek. Stunning! Deze vis gaat wel even in de zak zodat ik deze aan Cynthia en de kinderen kan laten zien en ze mooie foto’s kunnen maken. De buit is binnen en van de rest van de week staan er nog een hoop leuke dingen op het program. Het vissen word niet meer wat. Maar dat we hier niet voor de laatste keer zijn, is wel duidelijk. De prijs van de caravan is zeer reeël, je krijgt er een compleet ingerichte, met twee slaapkamers, woonkamer, bad en toilet groep voor. Een schuur en een veranda met een tuin. Een grote speelplaats voor de kids en ruimte om te volleyballen en voetballen. Dus we boeken alvast voor de volgende herfstvakantie.

3

Ik kijk er al een tijdje naar uit. Het weer is goed, ik weet waar de stekken zijn dus van mij mag het weer gebeuren. Zo gezegd zo gedaan. De caravan word weer in gepakt en ik sta te popelen om naar het water te wandelen. Ik kijk Cynthia lief aan en die snap het al wel weer. Jaja ga nu maar, verslaafde! Jippie.. snel haast ik me naar de plas,… maar WTF! Wat is hier gebeurd! Het prachtige hoekje aan het begin van de camping wat vol met bomen en struiken stond, is allemaal verdwenen. En verderop tot ver voorbij “mijn stek” is alles weg!! Het is één kale vlakte geworden, allemaal water. Een zandzuiger ligt er midden tussenin en het is me duidelijk geworden dat de gemeente toestemming heeft gegeven om weer nieuw zand te winnen.

Wat een drama voor de omgeving. Dit was één van de visite kaartjes van de camping. Maar erger voor mij,.. mijn stek is pleite. Daar waar ik aan de overkant op een punt zat waar niemand goed bij kon komen, is helemaal verdwenen. Ik kan dus helemaal opnieuw beginnen.

6

Nou ja,… we hebben vakantie, dus waar maak ik me druk om. Ik was toch van plan om eerst het voer een paar dagen zijn werk te laten doen. Dus we maken er maar het beste van.  De gedeelten die zijn weg gegraven lijken op de dieptemeter trouwens helemaal niet beroerd. Mooie vlakke stukken en taluuds. En hier om de hoek van de camping, dus ik besluit om hier maar te beginnen met voeren.

Na twee dagen voeren, ga ik de derde dag ’s avonds vissen. Ik heb hier de boot niet nodig dat scheelt een hoop sjouw werk. Ik kan kort over deze nacht zijn. Het werd een blank. Ik hoorde ze niet, ik zag ze niet. Ik baalde als een stekker. De boot werd opgeblazen en de dieptemeter werd er op gezet. Op zoek naar nieuwe stekken. Kilo’s voer mee. Aangekomen op de plek waar het het vorige jaar nog zo leuk ging, zag ik gelukkig de oude stekken nog op de dieptemeter. Die hadden ze gelukkig niet afgegraven. Daar werd dus een hoop voer te water gelaten en daags er na ging ik hier zitten. Wel een 200 meter verderop als vorig jaar, de oever was immers weg gegraven, maar dat was geen probleem. Ik had goede hoop.

1

Ik kan je vertellen. Ik heb prima geslapen. Geen piep. Geen plons niks. Om moedeloos van te worden! Waar zijn ze nu dan wel? Ik bedacht me, dat ze wel eens op de vlucht zouden kunnen zijn gegaan voor de grote boze baggermachine? Dus roeide ik naar het uiterste einde van de plas, totaal aan de andere kant van waar ik het jaar ervoor de vissen ving. Hier zag ik inderdaad ineens vis icoontjes op de fishvinder verschijnen. Hier zitten jullie dus! Schijterds! Ik kieperde de laatste kilo’s voer over boord over een lange rand van een mooi taluud. Deze liep mooi vanaf een strand waar vanaf ik zou gaan vissen.

Er stonden nog wel een hele rij palen in de weg, maar die zou ik ontlopen door na een beet gelijk in de boot te springen. De laatste dag om te vissen. Gelukkig ook overdag, zit ik er ’s morgens op het strandje (later bleek dit het homo strand te zijn). Maar goed, ik besloot om de schade eens flink in te halen door met drie hengels te gaan vissen, een risico, want je mag er op dat openbare water natuurlijk maar met twee. De hengels liggen nog maar net in, of Cynthia komt ff kijken. En dat is maar goed ook, want na vijf minuten vissen trekt er al een top krom en fluit één van mijn net nieuwe delkims het hoogste lied. Yes! Hehe. Eindelijk heb ik ze gevonden. Ik spring met de hengel in de boot en dril de vis af voorbij de palen, die in de zomer gebruikt worden voor boeien die het zwemwater markeren. De vis neemt me een eindje op sleeptouw en ik laat hem rustig moe zwemmen.

5

Ineens hoor ik vanaf de kant nog een beetmelder afgaan! Nee he! Gelukkig weet mijn vismaat wel wat te doen. Cyn  ontfermd zich over de tweede run en ik dril iets gehaaster de eerste vis af. Deze glijd gelukkig vrij snel het net in en ik roei daarna snel met de vis naar de kant. Waar ik al bang voor was is gebeurt en daar kon ze niks aan doen natuurlijk, maar de tweede vis is inmiddels om een paal gezwommen en zo wijs als ze is, heeft Cynthia de lijn laten vieren zodat er niet te veel spanning op de lijn kwam. De eerste vis gaat snel in de onthaak mat er als een haas ga ik met de boot achter de tweede aan. Wat ben ik blij dat Cynthia er net kwam aan lopen, want zonder haar had ik waarschijnlijk de tweede vis verspeeld en dat zou een drama geweest zijn, want wat een beauty is dit! Een fantastische rijen!

De eerste vis heeft Cyn goed nat gehouden door de onthaakmat onder water te houden, ideaal ding met zo’n klep, een recovery sling hadden we toen nog niet namelijk, maar dit ging zo ook prima. De eerste vis is een mooie schub met een markant litteken, veel vissen hebben dat hier. Ik heb eens navraag gedaan waar dat vandaan komt. Niemand wist het. Ik heb het idee dat ze van een water komen met zo’n gemaal. Dat ze daar in hun jonge jaren een klap van gehad hadden. In totaal ving ik er 5 met zulke plekken.

11

Nadat we de vissen op de foto hebben gezet kan ik de boel weer even organiseren. Zo heb je drie dagen helemaal niks en zo een grote chaos na vijf minuten door een dubbelrun. Ik strooi de laatste halve kilo voer op de stekken en leun eindelijk achterover. Het is heerlijk weer zo voor de tijd van het jaar. Ik lees 12 graden in mijn logboekje. Zonnetje erbij. Genieten.

Na 40 minuten knalt de overgebleven hengel, die nog niet geproduceerd had, er vandoor. Snel spring ik weer in de boot en ga de palen voorbij. Ik hoop dat ik niet weer een dubbelrun krijg, want Cynthia is alweer terug naar de caravan. Na een dik kwartier ploegen door het water krijg ik de vis voor het eerst te zien. Wat zijn die beesten hier toch sterk. Niet normaal. Gelukkig heeft ie zijn beste tijd gehad en langzaam komt ie boven en kan ik hem, na twee vluchtpogingen scheppen. Wederom een fantastische puntgave schub. Geen wondje in de bek. Een voorbijganger maakt de foto’s en snel mag de schub weer zwemmen. Bij voeren gaat niet meer want ik ben door de drie voerbeurten eerder deze week al door mijn voer heen. Zul je net zien. Heb ik ze eindelijk gevonden, kan ik ze niet op de stek houden. Balen. Een uur later vang ik er nog een wat kleinere schub bij en dan valt het inderdaad stil. Damn. Het is dan ook al 18 uur en we moeten alles nog inpakken en opruimen, dus helaas zit deze week er al weer op. Maar goed dat ik ze alsnog gevonden heb, anders was het wel een zuur weekje geweest.

10

8 maanden later ergens in juni, wil ik er eens een weekend vissen. Daar aangekomen, baal ik als een stekker, want ik had geen rekening gehouden met de boeien, die liggen nu natuurlijk op het water, ik heb ook geen keuze want ik heb me ’s avonds door Cynthia af laten zetten en zij is er al weer vandoor. Ik besluit er maar het beste van te maken en stekker helemaal met de trolly naar achter waar het naaktstrand en het homobos is. Als ik daar voorbij ga, houden de boeien op. Dan kan ik vanuit het homobos naar de stek met de boeien en het mooie taluud, waar ik in de vakantie nog die vissen ving, roeien en moet ik dus nog verder karren.

Ongeveer een 500 meter door mul strandzand. Ga der maar aan staan. Dan over het naaktstrand, dat gelukkig verlaten is. Waarom gelukkig? Nou meestal liggen er geen Pamela Anderson’s en Bobbi Edens op zo’n strand. Wel de plaatselijke oude buurvrouw van 70 jaar, ieuwwww. Laat maar. Als ik het naakt strand voorbij ben, moet ik een bossage door en kom ik uit bij de heren van het homobos. Er staan er al een paar, maar ik trek me er niks van aan.

4

Zij zien ook wel dat ik hier niet voor hun kom. Ik stekker nog een eindje verder met de trolly en daana moet ik weer een bossage door. Een mooi paadje, rara, en dan begint een dikke kraag riet. Achter het riet is zo te zien een soort afwerkplek want her en der zie ik tissues en condooms. Gelukkig doen ze het in ieder geval veilig. Ik kan er net een plu kwijt. Als je deze plek niet kent, zal je me er nooit vinden. ik maak met behulp van mijn waadpak een smalle gang door het riet, zodat ik aan het einde van de gang de hengels rechtsaf richting de boeien kan neerzetten. Bootje er naast en ik ben klaar. Al met al heeft me de voorbereiding zo’n twee uur gekost. Het gangetje en het voeren, maar voldaan ga ik op de stretcher zitten en kan het genieten beginnen.

De plu staat met de rug naar de ingang van het bos zodat er niemand bij kan komen. Ik begin met een warme maaltijd klaar te maken, en samen met een koud biertje, die ik wel verdiend heb, eet ik het lekker op. Inmiddels is het een uur of half elf en kruip ik lekker in mijn slaapzak. Als ik net een beetje in dommel, hoor ik achter me geritsel en mannen stemmen. Ik dacht bij mezelf, nee he? Ksst ksst. Wegwezen viespeuken, bah. “goedenavond”! controle! WTF!! Nee he! Hoe hebben ze mij hier nu kunnen vinden? later keek ik op internet en zag aan het tijdstip op de bekeuring dat ze precies 1 minuut na een uur na zonsondergang bij mijn plu stonden. Nu weet ik het zeker! BOA’s zijn flikkers!! Haha, nee geintje natuurlijk. Ik ben wel verraden, dat kan niet anders. Zoals ik al zei, als je niet wist dat ik daar zat… zelfs met een nachtkijker hadden ze me nooit vanaf de andere kant kunnen zien met drie meter riet voor me. Nou ja. De boel moest worden ingepakt en ik moest Cynthia weer helemaal uit Deventer later komen. En 60, toen nog, euro armer. Wat een sof, voor al dat werk. Maar goed, in het najaar zou ik weer terug komen, samen met mijn gezin. 

7

Inmiddels is het het derde jaar dat we de herfstvakantie in de caravan doorbrengen. Dit jaar besluit ik vanaf de camping zijde te vissen richting de palen en het homobos. T is een eindje varen naar de stekken, maar dat lijkt me geen probleem. De stekken worden voorzien van lekkere karpersnoepjes en in twee nachten tijd vang ik 12 vissen. Het beste resultaat tot dan toe. Waarschijnlijk is deze hoek nu hun holding area geworden? Het ligt in ieder geval lekker in de luwte. De meiden zijn nu ook vlakbij en als ik overdag ook nog eens een aantal vissen vang, zijn ze daar getuige van. Altijd leuk om te zien dat ze niet bang zijn voor die grote glibberige beesten. Helaas hebben ze er verder ook niets mee. Ze vinden het wel leuk om een keer mee te gaan nachtvissen, maar zelf hebben ze er geen affiniteit mee. 

Als je eventueel ook zelf, of met je gezin hier eens een keer naar toe wilt, schroom dan niet en neem contact met me op. Via een bericht aan carpfeeling.com of zoek me op op facebook.  De caravan kan gehuurd worden, en is zelfs te koop.

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.