Voorjaarsblues, the story continues (deel2)

Deel 1 van dit verhaal kon je vorige week lezen op CarpFeeling. Tom en Nick waren hun sessie begonnen op een groot water, waar ze na een paar redelijke vissen de kleintjes begonnen te vangen. Dit deed hun besluiten om te gaan verkassen naar Tom zijn thuiswater. 

Mijn 'thuiswater': This is my home... this is where I belong

Daar gaan we heen om onze honger naar karper te stillen. Met nog vijf dagen te gaan zullen we ze hier wel eens even gaan vangen. Je voelt hem al aan komen… Nick ving in de eerste 24 uur 1 kleine mini spiegel, wel een prachtig plaatje, en daarna geloof ik nog een klein schubje. Ik ving die eerste nacht een mooie spiegel die ik nog niet had met een puntgave bek.

Toch nog een mooie spiegel

Later vingen we ook nog twee kleine stockies en toen was het over met de pret. Twee nachten en dagen bleef het stil. Ik heb maar één smoes ervoor: waarschijnlijk lagen ze lekker zij aan zij wachtend op het startschot voor het sexfeest. Waar? ik zal er nooit achter komen. Ik had de eerste dag al direct gevoerd op verschillende hotspots om ze ’s avonds allemaal stalkend af te vissen.

Al stalkend de stekken afvissen. Waar zitten ze toch??

Dit gebeurde ook, maar tot mijn grote afgrijzen werd er ook nu weer onderhoud gepleegd. Net als de vorige keer toen ik daar met Martijn zat. Drie uur lang een benzine kantenmaaier langs de oevers bleek niet echt in mijn voordeel. Dus na een paar uur geen teken van leven te hebben gezien hield ik het maar voor gezien. Nog wel strooide ik nogmaals wat lekkers op die plekken met het idee om ze ’s morgens vroeg alsnog af te vissen.

Deze fraaie dame mag weer terug

Dat was het plan althans, tot er later in de avond twee auto’s aan de verre overkant aan kwamen rijden. De hele camping zooi werd uitgeladen inclusief windscherm en barbecue. Dag plannetje. Ik was er al bang voor en de dag erop werden er op 'mijn' aangevoerde stekjes vissen gevangen. Gelukkig waren dit geen grote vissen. Ook dit waren vissen die met het schepnet zo uit het water werden getild. Ofwel, stockies. Waar zaten alle grotere vissen dan?? Ondertussen waren we aan het experimenteren hoe we de rig zonder in de war te gooien, naar de overkant kregen. Beetje klooien dus. En zo kwamen we op de takkerig. Haha. Het idee was leuk, maar de weerstand te groot om er ver mee te kunnen gooien. We hebben er hartelijk om gelachen.

Mooi geknutseld toch?

Het enige wat we wel vingen, eigenlijk vingen zij ons, waren de tientallen teken. Nick, die al eens lyme onder de leden had gehad en er toevallig op tijd bij was, had het niet meer. Ze kropen letterlijk bij hem op de tent om zich daarna te laten vallen. Ik citeer hem: “Dat verhaal dat ze zich laten vallen klopt. Ik hield mijn hand onder zo’n beestje en zag zijn sprietjes ineens heftig heen en weer bewegen waarna ie zich liet vallen.“
Ook bij mij zaten er 6 dikke op mijn tent. Gek genoeg zat ik op een plek waar amper wat gras stond. Er werd daar namelijk regelmatig een kampvuur gemaakt, dus de grond was best kaal. Toch kropen ze er. Deze waren ook groter en hadden een bruine rug. Geen van allen heeft het overleeft, gna gna. Na dus twee rustige dagen besloten we nogmaals te verkassen.

Nog even een bakje troost voordat we naar het kanaal gaan

Ik wist nog wel een kanaal in de buurt waar ik een mooi verhaal over had gelezen. Het is een oud kanaal met weinig, maar oude vissen Het oude bestand dat er nog rond zwemt is fantastisch! Ik heb er één keer eerder gevist, maar dat werd een dikke blank. Ook omdat er na de middag in eens drie man links en rechts van me kwamen zitten, allen witvissers. En toen de derde ook zijn lijnen nog eens prompt over die van mij gooide had ik er schoon genoeg van. 300 kilometer kanaal en waar gaan ze zitten!? De tip was ook dat er bij de sluizen nog wel eens een visje kon worden gevangen. Ik zou dan die donderdag avond vast de situatie bekijken en voeren, zodat we vrijdag ’s morgens erheen zouden gaan om even lekker wat kanaalbiggen te drillen.

Dan moest het hier maar gaan gebeuren

Toen ik daar ’s avonds kwam, sprak ik daar toevallig een bewoner die me heel wat tips gaf betreffende dat gedeelte. Geen bootverkeer op het ene deel, maar ook amper vis te zien en te vangen. De meeste karpervissers zaten daar op de punt tussen de twee kanalen in. En de andere kant is ook wel goed.

Aangezien die punt met regelmaat werd bevist wilde ik dat uit respect met rust laten. Wel zou ik daar in het verlengde van gaan zitten. Een paar honderd meter verderop, gewoon aan de kant, liet ik tussen de aanleg steigers een hoop voer neer. Aan de andere actieve kant had ik wel vissen gespot, maar dit waren grote groepen enormeeeehh kopvoorns, windes of roofbleien. Ook zag ik een grote bruine flank draaien bij het sluisdeel. Maar in het verlengde daarvan, 200 meter verderop, stonden maar liefst vier tenten op rij! Dat werd hem dus ook niet.

’s Morgens na aankomst bepaalden we de plekken en de strategie. De enorme lading basaltblokken onder de kant maken het ons moeilijk. Als de lijn door middel van de zuigende kracht van de vele boten tussen de stenen zou komen kon je het schudden. Dan kwam het lood er ook tussen en ben je alles kwijt. Nick bedacht zich geen moment toen ie op één van de aanleg steigers stond. Ik ga vanaf hier vissen, zegt ie. Dan plak ik de steunen hier gewoon aan de palen en vis je voorbij de blokken. Goed plan.

De beste manier om de basaltblokken te omzeilen

Ik had totaal geen zin om die lompe kl.. tent nog een keer op te zetten. Al helemaal niet omdat ie nu nog mooi droog was. En dat kleine buitje zou ik wel trotseren met een zeil dat ik had meegenomen. Met scheerlijnen, stormpalen en markersticks werd een mooi onderkomen gefabriceerd. Maar toen het eenmaal begon te regenen bleek het toch niet zo comfortabel. Al helemaal niet toen Cynthia nog veel meer en heftigere buien aankondigde. Dan toch maar dit zwervershol weer afbreken en de tent weer opzetten. Wat een pokkewerk. Doe mij mijn brolly maar.

De zwervershut... niet geheel comfortabel

De nacht ging geruisloos voorbij. Wat voor Nick een hel was met zijn teken, was nu ineens een kolonie bos muggen die mij te lijf gingen. Vooral mijn enkels vonden ze interessant en ze prikten gewoon dwars door mijn sokken heen!

Een extra jas over mijn voeten om de muggen te weren

Lekker die jeuk… de volgende dag merkte ik ook nog op beide boven armen twee mini teekjes. De eerste van die week. Maar ook de laatste, want we besloten kansloos naar huis te gaan.

En daar zong ik de voorjaars bluessssss

Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.