Waiting for the best fish

Soms heb je van die weken, dat het allemaal niet zo wil lopen als dat je verwacht had. Je denkt dat je weet wat de vis op het desbetreffende water gaat doen. En je denkt dat je weet waar de vis zich zal ophouden. Tenminste dat was in mijn geval vorig jaar zo. Toen kwam ik er achter dat er enkele mooie vissen in een kleine bosvijver zwommen.

Ik kwam er per ongeluk terecht. Google.nl/maps is mijn vriend, en het bordje “verboden toegang prive terrein” trekt bij mij altijd de aandacht. Enkele dagen later struin ik door het bos en kom ik aan gelopen bij een leuke plas, ik zie al enkele kleinere vissen liggen, niet van extreem formaat maar wel leuk om te zien aan het wateroppervlak. Ik besluit om maar eens een rondje om de plas te lopen, foto hier en foto daar, maar ik zie geen grote vissen aan het oppervlak. Toch maar even naar de auto terug lopen om wat brood te pakken. Het is altijd leuk vissen aan het oppervlak te zien eten, ik heb alleen geen hengel mee. Maar dat maakt in dit geval niets uit. Wanneer ik terug loop naar de plas zie ik links van mij een ree rustig langs de bosrand staan, hij kijkt mij aan en zal vast denken: “wat doet die gast hier”. Vervolgens vervolg ik rustig mijn weg richting de plas.

Als ik weer aankom bij de plas en de polaroid weer op de kop zet, zie ik de vissen op de zelfde plek liggen. Rustig struin ik richting de vissen en ga in het hoge gras zitten. Ik gooi wat brood links en rechts van mij neer. De kleinere karpers zijn rustig aan het eten. Na een tijdje zie ik opeens dat een vlokje geruisloos van het oppervlak naar beneden gezogen wordt. Ik bedenk me geen moment en sta voorzichtig op om het beter te bekijken, maar kan het niet zien. Ik heb wel vermoedens maar geen concreet beeld van wat voor vis ik gezien heb. Rustig klim ik in een boom die een paar meter naast mij staat en gooi er nog wat brood bij. Gelijk valt mij op dat het aantal kleine karpers op dit plasje best groot is. Na enkele minuten staren over het wateroppervlak zie ik een schim uit de diepte op duiken. Deze is sowieso veel groter dan de kleine karpers die zich te goed doen aan het brood. Langzaam pakt hij voorzichtig weer een stukje brood en zinkt weer af richting bodem.

Nou weet ik het zeker een grashappert, ik schat hem toch wel ruim één meter, die moet ik vangen, dat kanon gaat met mij op de foto. Echter heb ik door school niet de tijd om de volgende dag terug te komen. Alsof de wereld vergaat ga ik de dag daar op gelijk na school, vliegensvlug richting de plas. Rustig strooi ik links en rechts weer wat brood. Het weer zit die dag niet mee, enkele wolken maken het de zon moeilijk om door te breken. Terwijl ik rustig in het hoge gras en de braamstruiken zit te wachten komen er vanaf de linkerkant vier karpertjes aangezwommen die tot mijn grote verbazing het brood on- aangeroerd laten liggen. Na een kwartiertje volgt er weer een groepje. Eén van de vissen twijfelt en begint dan toch te eten. Vervolgens volgen de andere drie ook. Maar nog geen teken van de graskarper.

Mooie spiegel die het broodkorstje niet kon weerstaan

Rustig wacht ik af en ben ik al ruim een uur verder. Telkens wordt er weer wat brood te water gelaten. Het aantal karpers op de stek is nou al opgelopen tot ruim negen vissen. Echter zijn er telkens slechts vier vissen aan het azen. Totdat mij opeens een spiegeltje tussen de vier schubjes opvalt, die eveneens zo af en toe een stukje brood naar binnen werkt. Vaak laat ik deze vis met rust, want die zet de rest van de aarzelende vissen aan tot eten. Maar tussen de groep schubkarpers is zo’n spiegeltje, toch wat meer de moeite waard. Dus toch doe ik snel een korst aan de haak, maatje 6. Beetje nat dippen en met een onderhandse worp effe over de desbetreffende vis gooien (zodat de plons van het brood geen argwaan bij de spiegel wekt). Pfff dat is nog best lastig, best een eind, makkelijker gezegd dan gedaan, de korst beland midden tussen de drijvende stukken brood. Toch laat ik de korst liggen en wacht ik een tijdje. Dan zie ik de spiegel rustig weer beginnen met azen op enkele korsten, dit tussen de ingeworpen korst en mij in. nieuwsgierig kijk ik of er mogelijkheden zijn. Langzaam trek ik de korst (die ondertussen al vol met water gezogen is, waardoor de haak sneller uit het brood getrokken kan worden.) richting de vis. En laat hem weer liggen. Hij pakt eerst vier andere stukjes, daarna komt hij bij die van mij. Zonder schroom en vol vertrouwen zuigt hij het stukje korst van het oppervlak. Ik zie de lijn langzaam strak lopen en zet de haak, hangen.

Heel leuk dit, enkel ben ik in de rust vergeten het schepnet uit te klappen. Maar met een simpele handeling is dit opgelost. Rustig dril ik de vis af en wordt hij geschept. Snel de retainingsling aan de haak, 17,2 pond, toch leuk zo’n visje. Even een foto en de vis mag weer zwemmen. Snel wordt er vervolgens nog wat brood gestrooid, maar op de kleine schubkarpers na, laat er zich geen betere vis meer zien.

De daarop volgende dagen zijn de weersomstandigheden niet goed genoeg om richting de plas te gaan. Rustig afwachten dan maar, die juiste tijd komt nog wel. We zijn alweer een maand verder en ik zit nog steeds met de plas in mijn achterhoofd. Met de gedachte dat de herfst voor de deur staat, kriebelt het toch wel heel erg. Dus ik besluit na school snel voor de schemer nog even richting de plas te gaan.

Een goede polaroid bril is onmisbaar

En dan sta je er weer, voor dat hek. Rustig klim ik over het hek en loop ik het bospad door. Bij aankomst zie ik dat er aan de plas nog niet veel veranderd is, enkel het feit dat er een vier tal wilde eenden op de plas hun rondjes zwemmen die na dat ze mij gezien hebben voor het hazenpad kiezen. Rustig gooi ik weer enkele in stukken gescheurde plakkenbrood richting water. De hele avond alleen maar de zelfde schub karpers, die azen. Maar geen spoor van de graskarper. Dan maar weer in het donker de weg terug zoeken richting auto.

De volgende dag toch nog maar in een uurtje daglicht richting de plas. Enkele plakken brood vinden snel de weg richting het water en drijven rustig rond. De schubkarpers zijn weer snel ter plaatse en doen zich te goed aan alle stukken brood. Ik ben bang dat dit ook weer tot een fiasco uit zal lopen, totdat ik opeens in mijn ooghoeken bij een dode hoek van de plas een vlokje zie verdwijnen. Zou het? Waarna het 2de vlokje ook volgt. Snel maak ik de hengel gereed en gooi ik rustig een stukje korst richting het midden om het vervolgens behoedzaam richting de azende grasrakker te slepen. Meerdere keren ziet hij het brood wel liggen. Maar vertrouwt hij de lijn die over het water drijft niet, en dus laat hij de korst rustig drijven. Maar doet hij zich wel te goed aan alle stukken brood die rond drijven.

Het wordt al donker en ik baal dat ik hem niet kan verlijden met mijn stukje brood. Terwijl ik afgeleid raak van een ijsvogel die constant heen en weer over de plas aan het vliegen is, zie ik opeens dat de graskarper de korst toch pakt. Snel gris ik naar de hengel die in het hoge gras ligt, en sla een gat in de lucht. Balend als een stekker natuurlijk, maar de vis heeft niks gemerkt en gaat rustig door met eten van de stukken brood.

De beloning

Snel doe ik er nog een korst aan, het is onderhand al bijna donker maar we gaan er voor denk ik bij me zelf. Het kan nog net. Ik zwiep het kleine stukje korst richting het midden en trek het weer rustig richting de zelfde plek. Het stukje ligt nog maar net en de graskarper pakt de korst waarna hij het stuk brood rustig tussen de lippen neemt en verdwijnt richting de bodem. Langzaam loopt de lijn strak, ik denk bij mijzelf: ik moet nog even wachten tot hij het brood echt in de bek heeft zitten. NOU BAM, raak! Een grote kolk volgt en de vis schiet er vandoor. Na 15 minuten kan ik hem eindelijk scheppen. Terwijl de vis uitgeteld in het net legt, til ik de torpedo met moeite richting de onthaakmat. Waarna ik hem onthaak en snel even in de retainingsling veilig weg hang, waarna ik snel een kameraad op bellen. Die zit uiteraard op de vrijdagavond op de kruk in de kroeg en is al een paar mooie borrels verder dan mij. Maar overhalen was niet nodig, 10 minuten later stond meneer uitgeteld naast me, en is de vis snel gefotografeerd waarna de grasser weer terug in zijn element gezet kon worden. En de dorstige nathals, weer snel richting kroeg kon.

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.