Het sprookjeswater

Het is het najaar van 2014 dat Ulco mij vraagt of ik mee wil naar Frankrijk. De bedoeling is om daar een bijzonder water te gaan bevissen met een mooi bestand aan karper. Ik droom al meteen over een goddelijk watertje met bakken van vissen en vergeet bijna ja te zeggen. De voorbereidingen worden snel getroffen en eind oktober moet het gebeuren. De auto wordt tot de nok toe volgestampt. De auto kraakt en de bandjes krijgen een beetje extra lucht. De bedoeling is om 's ochtends vroeg te vertrekken en daar begin van de middag aan te komen.


Wier, heel veel wier!

De reis verloopt voorspoedig, maar voordat we echt kunnen gaan vissen moeten we nog even flink aan de bak. Het water is lastig te bereiken. De enige manier om er te komen lijkt via de rivier die we over moeten steken. Vanaf de andere kant van de rivier zie ik het magische water al door de bomen door glinsteren in de eerste zonnestralen van de dag. Voordat we alle spullen die kant op varen verkent Ulco even het water door er met de kleine boot heen te roeien. De sterk stromende rivier maakt het Ulco niet makkelijk. Het water lijkt helemaal vrij te zijn van andere karpervissers, enkel een paar roofvissers zijn er wat aan het verticalen vanuit een bellybootje. We besluiten toch de spullen er naartoe te varen. De boten worden volgeladen om vervolgens alles richting het water te verplaatsen. Ineens komt er een Fransman langs fietsen. Hij kijkt niet vrolijk. De man probeert ons duidelijk te maken dat er absoluut niet gevist mag worden. Echt
een fijn gevoel geeft het niet, aangezien je gemakkelijk verlinkt kan worden. Toch besluiten we te gaan vissen, we zijn er nu toch en we ruiken goud!

De plek waar we aanmeren lijkt niet de ideale plek. De spullen moeten bij een steile kant omhoog worden gegooid en vervolgens moeten ze nog zeker 300 meter verderop gesjouwd worden, dus dat doen we dan ook. Je moet er wat voor over hebben! Ook ik kan nu het water bekijken. Hetgeen wat het meest opvalt is de enorme wiergroei op dit water en het stikt hier van de knobbelzwanen! Even lijkt het water helemaal dicht te liggen met die groene zooi. maar buiten dat ook een prachtig sprookjesachtig meertje met daarbij een mooi uitzicht op de omringende bergen. Het ruikt hier niet naar dikke vis, het stinkt er naar! Voordat we de spullen naar de plek sjouwen waar we de boten te water laten, doen we een verkenningsrondje met de dieptemeter, een paar H markertjes en een hengel met een loodje eraan. Gelukkig kunnen we wat schone plekken vinden en worden er enkele markers te water gelaten. Ook nu kunnen we ongeveer de stek bepalen vanwaar we gaan vissen. De stek is vrij centraal waardoor we een groot gedeelte van het water kunnen bevissen. Dit klinkt natuurlijk heel mooi, maar de vis moet er wel liggen.

Tijdens het sjouwen van de spullen lijkt het erop dat we een vis zien springen in de zone die we willen bevissen, net achter een groot wierbed. Nadat we ons een poosje flink in het zweet hebben gewerkt kunnen we de boten volladen en richting de stek varen waar het allemaal moet gaan gebeuren, niet wetende wat er komen gaat. De spullen worden georganiseerd en de duisternis begint al langzaam
in te treden. De eerste uilen heten ons al welkom en communiceren heen en weer dat er indringers zijn rondom hun paradijsje. Enkele hengels gaan al gelijk de eerste nacht te water en een enkele plek wordt aangevoerd. Een hengel vis ik bij een eiland en de andere op een schoon plekje tegen een wierbed aan. Ulco vindt ook een paar plekjes om de eerste nacht al te bevissen. Het idee is een beetje om op deze manier hopelijk een beeld te kunnen krijgen waar de vis aast. 's Ochtends worden we wakker in een grauw en mistig decor. Vaag zie ik witte vlekjes ronddobberen door de mistbanken. Wat blijven het toch mooie beesten die zwanen!


Het water heeft een sprookjesachtig uiterlijk

De eerste nacht heeft geen vis opgeleverd. Nu kunnen we de stekken wat beter gaan bekijken. Door het vele wier besluit ik de verre hengel bij het eiland binnen te draaien, terwijl ik er met de elektromotor heen vaar. Waar zitten die beesten bedenk ik mij?! Aan deze hengel blijkt helaas een brasem te zitten. In gedachte zie ik een bak van een karper wegzwemmen van de stek omdat deze slijmjurk haar voor was.
Ik besluit de hengel te verleggen, iets dichter bij het eiland. Langzaam dobber ik met de boot over het strakke water. Er staat amper wind. Rondom het eiland staat veel wier. Na wat zoeken rondom het eiland vind ik een inhammetje in het wier, vrij strak tegen het eiland aan. Ook zie ik hier wat belletjes omhoog komen. Zullen ze er liggen? Na even met het lood gevoeld te hebben blijkt de bodem nog schoon te zijn ook en hard, wat de presentatie ten goede komt. Het andere mooie aan dit stekje is dat de lijn voor een groot gedeelte over het wier komt te lopen, waardoor de vis deze niet opmerkt. De hengel wordt zonder er lang over na te denken geplaatst. We voeren met een mix van zoete en vismeel boilies in combinatie met tijgernoten. Op deze stek kies ik voor een vismeelboilie in combinatie met een halve 14mm popup.

Ulco is ondertussen ook een hengel aan het plaatsen bij het eiland waar hij de vorige dag een stek had aangevoerd met tijgernoten. Ook de andere hengels worden opnieuw geplaatst. Zo vist Ulco nog een hengel links van het eiland en net als ik een hengel tegen het enorme wierveld aan recht voor ons. Het is daar zo'n 2,5 meter diep en het wier loopt er recht naar boven, waardoor we als het ware tegen een wiermuur aanvissen. Vervolgens leg ik mijn derde hengel nog bij een mooie wierpunt. Ik roei terug naar de kant en positioneer de hengel op de steunen. Verderop hoor ik wat. Ik loop door het struikgewas en zie Ulco met een kromme hengel staan. Dit is de hengel met tijgernoten op de aangevoerde stek. Door het vele wier varen we richting de vis. We zien een redelijke vis de diepte in beuken door het heldere water, terwijl de slip rustig doortikt. De vis wordt zonder problemen afgedrild. Een prachtige dikke spiegel verdwijnt in het net en het vertrouwen groeit. Wat geeft dit een voldoening, ze zwemmen er! Wat zal er nog meer gaan volgen?


Een prachtige spiegel voor Ulco

Daarna blijft het een poos stil en staan we naar een koppel zwanen te staren die lekker aan het ploeteren zijn in een wierbedje links voor de kant. De lijn van mijn linkerhengel bij het eiland loopt hier ook overheen. Als ik een paar piepen krijg op die hengel denk ik als eerste aan die zwanen, totdat ik de lijn over het wier gesleept zie worden en de gevlochten lijn helemaal strak zie lopen. Dit is wel degelijk een vis die er met het lood vandoor gaat. Ik sla de hengel aan en met volle vaart varen we naar de vis toe. Ik sta bijna te trillen op mijn benen en de adrenaline giert door mijn lichaam. We weten dat de vis zich hoogstwaarschijnlijk al in het wier geboord heeft en bij aankomst blijkt dit ook het geval. De vis krijg ik al vrij snel even aan het oppervlak. We zien een massieve schub. Dit geeft een goede indruk en zorgt ervoor dat de spanning extra stijgt. Dit is een dikke vis!

Na enkele minuten geeft deze gigant zich gewonnen en kunnen we een dikke schubkarper netten. Yes! De tweede dikke vis is binnen en hij kan nog weleens over de 20 kilo gaan! Als de vis op de onthaakmat ligt besef ik pas echt hoe dik hij is. Het begint al snel donker te worden en de vis wordt snel gewogen en gefotografeerd. De vis klokt op 20.5 kilo. Mijn eerste vis van de sessie dus die is meteen al geslaagd! Verder is er eigenlijk helemaal geen activiteit te zien op het water. Hierdoor is het moeilijk te bepalen of we wel goed op de vis zitten. Enkel de zwanen zorgen voor wat beweging op het water. Ze laten duidelijk zien dat dit hun terrein is, hun geheime meertje tussen de bomen.


Wat een bak!

Later die avond is het weer een beetmelder die de stilte met een luid gekrijs doorbreekt. Dit keer is het mijn hengel die ik tegen het grote wierbed aan vis recht voor ons. Ik pak de hengel en voel de voorslag flink schuren door het wier. De vis beukt zich vol door het wier heen en laat de hengel kraken. De vis is een grote pluim wier ingedoken rechts voor het grote wierbed. Het wordt een stevige dril, de vis blijft maar lijn nemen en geeft zich voorlopig niet gewonnen. Na een tiental minuten kunnen we de vis inclusief een paar kilo wier scheppen. Dit is weer een dikkerd! We varen terug naar de kant met een dikke schub in het net. Het blijkt een hoge dertiger te zijn. Gelukkig vissen we met een vrij dikke fluorocarbon voorslag, want de lijn was goed toegetakeld. We maken snel foto's en geven de vis zijn vrijheid weer terug.


Een dikke schub bij de wiermuur vandaan

We zitten nog even na te praten en genieten van het geluid van de kraanvogels die hoog boven het water rondcirkelen en hun geluid door de bergen galmen, waarna we onze slaapzakken opzoeken. Midden in de nacht worden we opnieuw gewekt door een snoeiharde aanbeet. Wederom weer de hengel die bij het eiland ligt. De beetmelder schreeuwt het uit en de slip klinkt alsof er meters lijn worden genomen. De hengel wordt gepakt en we springen snel in de boot om ons naar de vis te haasten. De vis voelt goed aan en neemt de boot zachtjes op sleeptouw. Het is doodstil op de uilen na die luid met elkaar communiceren. Een prachtig geluid galmt tussen de bergen over het water. Wanneer de vis dicht naar het eiland zwemt wordt het geluid van een uil steeds luider. Nu varen we echt heel dicht bij een uil! De dril gaat rustig verder en de minuten verstrijken. Ineens wordt het nog stiller, de uilen zwijgen. De lijn zingt een liedje in de wind die langzaam komt opzetten en de tikkende slip maakt het plaatje compleet. De vis zwemt weg bij het eiland en gaat recht op een groot dicht wierbed af. Ik fantaseer al over een vis die zich muurvast in het wier boort. Hier moet ie dus niet in! Ik zet iets meer druk en krijg de vis langzaam naar open water. De vis blijft maar diep en ik voel de vis zich met zijn gewicht steeds meer de diepte in beuken. Deze vis geeft zich voorlopig niet gewonnen!

Na een aantal minuten komt de vis wat meer naar boven en gaat de hoofdlamp aan. We zien een grote lichte schim voor even aan het oppervlak komen en langzaam weer de diepte in verdwijnen. Dit duidt op een mooie spiegel. Na een aantal minuten geeft de vis zich eindelijk gewonnen. We netten inderdaad een lange dikke spiegel. We varen terug naar de kant en wegen de vis. De unster kraakt en geeft net geen 20 Kilo aan. Zeker niet minder blij, wat een vis! De vis gaat heel even in de bewaarzak en wordt met het eerste licht op de foto gezet. 's Ochtends vroeg komt er aan ijsvogel aanvliegen en neemt plaats op mijn hengeltop van de hengel bij het eiland. De beetmelder geeft een enkele piep en ik merk dat het ochtend is. Tijd om de vis te fotograferen! Met een trots gevoel poseer ik met een bak van een spiegel. We vangen ons niet scheel maar wat we vangen is groot!


We vangen ons niet scheel, maar wat we vangen is groot!

Deze dag gebeurt er niks en worden er al plannen gemaakt om eventueel te verkassen naar een ander water. De volgende nacht vang ik nog een klein schubje bij het eiland en als de nieuwe dag aanbreekt besluiten we dat we toch maar naar een ander water gaan. We hebben een paar mooie vissen gevangen, maar hier door blijven vissen gaat ons niet veel meer opleveren denken we. De boten worden weer volgeladen en we steken voor een laatste keer dit sprookjeswater over. De zwanen kijken ons na en lijken het niet zo erg te vinden. We vinden nu gelukkig een ander plekje aan de kant waardoor we de spullen niet heel ver hoeven te sjouwen naar de rivier. We varen onze spullen richting de auto en wanneer de auto weer volgestampt zit met alle spullen rijden we met volle moed richting het nieuwe water,
een nieuw avontuur.

Dick van Middelaar

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.