D.D.O. - Man on a mission

Dat het huidige (vis)jaar voor mij niet is verlopen zoals gepland heb je misschien al gelezen in mijn eerdere blogs van dit jaar. Een langslepende blessure heeft me lang aan de kant gehouden, maar daardoor is de batterij alleen maar extra opgeladen. Nu ook mijn lijf er weer tegenaan kan wordt het tijd om deze winter gewoon de karperhengels erbij te houden i.p.v. te grijpen naar dreggen en sardines. Er gloort dus licht aan de horizon. Figuurlijk dan, want de donkere dagen hebben zich alweer ruimschoots aangediend en de komende sessies zullen vooral in de duisternis plaatsvinden. De komende tijd zal ik regelmatig updates geven over mijn visserij en dit ga ik doen onder een nieuwe titel die ik heb geleend van mijn werk. Het ‘donkere dagen offensief’ is gestart!

In februari dit jaar viste ik er voor het eerst
In februari dit jaar viste ik er voor het eerst

Vorige week donderdag zag ik eindelijk weer tijd om eens een nachtje in Nederland te vissen. De laatste nacht in eigen land was alweer twee maanden geleden, maar in de tussentijd heb ik nog wel vier nachten gevist op het Franse ‘Granny Lake’. Als locatie voor deze sessie koos ik een zandafgraving waar ik de laatste jaren veel gevist heb. Hoewel dit een lastig winterwater betreft had ik er wel vertrouwen in. Bij aankomst gooide ik zo snel mogelijk de twee hengels in op de voorgevoerde stekjes. Het werd immers al snel donker en het lange wachten kon beginnen. Een straffe wind maakte het behoorlijk fris en rond 19.00 uur kroop ik al lekker warm in de slaapzak. Lang verhaal kort: ik moest er een paar keer uit om af te wateren, maar er gebeurde verder niets. Vlak na het krieken van de dag probeerde ik mijn kansen nog te keren door opnieuw de hengels op scherp te leggen met solid bags voorzien van boiliekruim, maar het mocht niet baten.

De waterstand was laag en het water helder, dit zorgde voor eenvoudige observatie
De waterstand was laag en het water helder, dit zorgde voor eenvoudige observatie

De rest van de dag had ik geen plannen en op de terugweg naar huis besloot ik een omweg te maken en langs een klein cultuurwater te rijden. Het water is op zichzelf niet erg bijzonder te noemen, maar er zwemt een hele fraaie spiegelkarper in de rondte die ik graag eens zou willen vangen. In februari van dit jaar heb ik mijn eerste uurtjes gevist op het water, maar daarna vielen alle plannen in duigen door mijn blessure. Bij aankomst aan het water zag ik al vrij snel enkele kleinere vissen zwemmen en ook azen in de oeverzone. Dat was een goed teken, want de vis was dus duidelijk actief. Ik benaderde wat mensen die hun hond uitlieten langs het water. Vaak lopen deze mensen minimaal twee keer per dag een vaste ronde en dus kunnen ze je een goed beeld geven van de drukte qua visserij. Iedereen die ik sprak gaf aan dat zij weinig vissers zagen en dat er soms een tentje werd opgezet, nog meer goed nieuws. Ik gooide twee hengeltjes uit op de plekken waar ik vis had gespot en gebruikte de vistijd vooral om wat te observeren. Het water was erg helder en daardoor kreeg ik snel een beeld van het water. Naarmate ik langer aan het water bleef bekroop me sterk het gevoel dat hier iets te halen viel. Ik informeerde voor de zekerheid nog even bij een bevriende visser om erachter te komen of de vis recent nog gevangen was en hij bevestigde dat hij nog ‘alive and kicking’ was.

"Wilt u even op het knopje drukken mevrouw?"
"Wilt u even op het knopje drukken mevrouw?"

Met drie nachtdiensten voor de boeg was er geen ruimte om te vissen, maar de dag na mijn nachtdiensten bleken de weersomstandigheden ideaal te zijn voor een nachtje. Ook het thuisfront ging akkoord met een extra nacht, als ik maar wat kluswerkzaamheden in de tuin zou verrichten deze week. Voor mijn nachtdiensten reed ik langs het water en voerde ik ongeveer 600 gram 4G Squid boilies, verspreid over twee stekken. Liever regelmatig een kleine hoeveelheid aas dan teveel voeren en de stek platleggen.

Op maandagavond prikte ik rond de avondschemer de banksticks in de grond. Eén van de hengels werd op een lange zandbult in het midden van het water gevist. Deze bult is schoon en een stuk ondieper, maar daardoor ook vrij van waterplanten. Overdag is dit een walhalla voor meerkoeten, maar daar heb je in het donker gelukkig geen last van. Als rig gebruikte ik een soepele onderlijn met een snowman montage. Verspreid over de zandbult gooide ik nog een 20-tal boilies. De andere hengel werd ook ondiep gevist, strak in het kantje. Dit was de stek waar ik op de vrijdag steeds vis zag zwemmen. Ook hier koos ik voor een snowman, gecombineerd met een PVA stickje met boiliekruim.

De hengels liggen op scherp
De hengels liggen op scherp

Na een kleine twee uur vissen liep plotseling de rechter lijn strak en klapte de slap head tegen het carbon. Nog voor de molenspoel in beweging kwam had ik de hengel vast en draaide ik een vis binnen die weinig kaas had gegeten van strijd. Binnen een minuut lag de eerste vis in het net, een mooie schubkarper van 12 kg met een vreemd bekkie. Bij het instellen van de camera bleek dat de afstandsbediening van de zelfontspanner leeg was. Dit maakte e.e.a. wat lastig, maar een vrouw die haar hond uitliet kwam als geroepen. “Wilt u even op het knopje drukken mevrouw?”. Met de camera op het statief kon er niet al te veel fout gaan. De foto’s zijn minder scherp dan gewenst, maar de schub staat er in ieder geval op.

Terwijl ik de camera terug legde in de koffer liep de andere lijn met een rotgang strak. Ook die hengel had ik snel te pakken en direct na de aanslag wist ik dat het raak was. Een lomp gewicht verplaatste zich door het water en een lome dril volgde. Dit kon maar één vis zijn. Snel gooide ik het net voor mij uit en verkleinde ik de afstand tot de vis door een stuk naar links te lopen. Ondertussen hield ik rustig druk op de vis en zonder problemen kwam de vis in de buurt van het net. Toen de spiegel vlak voor het net een keer draaide wist ik het 100% zeker en luttele seconden later schoof ik het net onder de vis. HOPPA!

BAM! Wat een vis!
BAM! Wat een vis!

Direct na de vangst besefte me dat ik nu wel een probleem had met de niet-functionerende camera. Ik belde wat mensen, maar niemand zag kans om te komen, crap! Dan nog maar een poging om de afstandsbediening werkend te krijgen. Diep in de vistas vond ik nog ergens een AAA batterij en dat bleek gelukkig genoeg om de boel weer te laten timen. Met de zelfontspanner schoot ik een serie foto’s van de prachtige spiegel, die naast een serie vuistgrote schubben op zijn flanken ook nog eens goed was voor 19,2 kg op de klok.

De vis werd snel weer teruggezet en in principe kon ik naar huis. Niet 100% zeker van de rest van het bestand besloot ik het nachtje uit te zitten, maar er gebeurde die nacht niets meer.  Al met al heb ik, verspreid over drie sessies, zo’n acht uurtjes nodig gehad om de gewenste vis te vangen. De combinatie van perfecte weersomstandigheden, de juiste (voer)plekken en een flinke portie geluk zullen hier een belangrijke rol in hebben gespeeld, maar mij hoor je niet klagen.

Met vuistgrote schubben op haar flank
Met vuistgrote schubben op haar flank

Het spreekt denk ik voor zich dat een dergelijke vangst de motivatie nog hoger maakt. De komende week zal er niet gevist worden i.v.m. een familiebezoekje in Londen, maar dat geeft me ook genoeg tijd om na te denken over nieuwe plannen. Later meer…

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.