De paden: Heen & weer

Het zal rond ’97 zijn geweest dat het karpervirus echt tot mij kwam. De andere vissoorten in de plaatselijke dorpsvijver hadden allen mijn haak al geproefd, maar de donkere schimmen die zich als koningen en koninginnen door het water lieten glijden bleven gespaard. Ongrijpbaar voor de karige uitrusting die ik had én ongrijpbaar door de geringe kennis die ik bezat om ze te vangen. Mijn vader daarentegen had velen jaren gevist in zijn jeugd maar door de loop van tijd het vissen opgegeven. Ook hij liep tegen de verplichtingen aan die het leven geeft. Het verzorgen van inkomen voor huis en haard en het opvoeden van mij en mijn zusje. De hengels werden aan de spreekwoordelijke wilgen gehangen. Rond mijn 11e levensjaar en toegegeven, mijn onophoudelijke drang tot het vangen van karper, kreeg hij zijn motivatie terug om die oude wilg op te zoeken en de hengel opnieuw ter hand te nemen. Wat volgde was een decennia lang samen de waterkanten onveilig maken in binnen- en buitenland. Een periode die ik met geen goud zou willen missen. 

Vissen met pa is altijd goed

De moraal van dit verhaal? Sinds de geboorte van Jet was het vissen veranderd. De tijd om de investeren is minder en alles moet komen uit die simpele instant sessies. Soms vraagt het leven inderdaad opofferingen qua hobby’s. Ondanks een iets tegenvallend 2019, startte ik 2020 met goede moed en zoals jullie konden lezen in mijn eerdere blogs, ving ik die felbegeerde eerste koude rakker vrij snel gevolgd door diverse andere soortgenoten. Na de gouden midtwinger in het prille zonlicht van maart brak alleen een rustige tijd aan. Mede door de angst om corona die bij een ieder in de lucht hing. Mede doordat andere zaken prioriteit hadden. Het begin van het voorjaar spendeerde ik meer met mijn kleine meid, stofte wat oude tackle af, verkocht wat en werkte daarnaast voor de baas wanneer het kon. Het huis verlaten deed ik weinig. Op een enkele priksessie blankte ik maar helaas een teek niet. Een dikke ronde bult met witte en rode krans als litteken op de zij. Twee weken antibiotica en gekruisde vingers dat ik niet Lyme zou oplopen. In april vang ik uit het niets twee topvissen van een lokale cultuurvijver waar ik ben opgegroeid. Later zal ik over deze bijzondere vangsten meer uitwijden in mijn volgende column genaamd Red Letter Days. 

Dansen deden ze

Ik eindig april met een oplichtend randje en weet op een groot waterstelsel eindelijk mijn eerste vis te vangen in de vorm van een ghostie. Na weken observeren, lees met dochterlief rondjes fietsen in de ochtend, weet ik ze steevast te vinden. Die ochtend sta ik bewapent met oppervlakte hengel paraat. Ik gooi de hoek waar al veel drijfvuil in is gewaaid vol met een paar handen brokken en wacht. Heel lang duurt het niet als een grote kolk verraadt dat er ook deze ochtend karper zit. Drie zelfs waarvan er eentje op flinke afstand willekeurig een brok pakt. De andere twee zitten dichterbij en verraden zich dikwijls door hun gulzige lippen die door de laag drijfvuil heen prikken. De lippen die het dichtsbij happen gooi ik aan waarna ik luttele seconden later met succes aanslaat. Na een korte venijnige dril ligt een fantastische ghostie in het net. Ik bel Diane en samen met haar en Jet wordt de vis op de foto gezet. Een bijzonder mooi moment.

De ghostie maakte april af

April gaat voorbij en ik beleef een zeer bijzondere sessie in de tweede week van mei. Een felbegeerde koi weet ik te vangen na een lange maar niet intensieve jacht. De eerste beginselen van deze vangst staan al op papier en zullen binnenkort volgen. Ik vang eind mei nog een fantastische schub op een bijgelegen kanaal op een oppervlakte avondje samen met Zowi waarna we eind mei samen een nieuw avontuur aangaan op een dressuurwater in de buurt. Zowi, die sportleraar is, vakantie heeft en ook nog eens tussen twee banen in zit, weet op het water een fantastische start te maken door eind mei zijn eerste vis te pakken. Het water is niet extreem groot maar herbergt een aantal schatten die zeker de moeite waard zijn. Mijn eerste twee sessies op het water lopen uit op een blank maar op instant succes zonder enige verdere moeite te doen is dit te verwachten. Begin juni rijd ik samen met Arno naar de put nabij de Duitse grens voor een nachtje. De luchtdruk was laag dat etmaal, de Puglia smaakte lekker maar de jeuk na de nodige haartjes van de processierups waren bitter. Een blank en jeuk rijker. 

Een verrassing op de oppervlakte

De Puglia smaakte wel

11 juni maak ik een avondsessie met Zowi op de dressuurput en beleef een van de mooiste momenten van dat visjaar. Na een vernietigende aanbeet waarbij Zowi bijna zijn Dwarf vaarwel kon zeggen, volgt een enorm enerverende dril en een enorme ontlading als ik de gigantische spiegel voor hem schep. We zijn in alle staten als we de 18,5 kilo wegende gigant op foto en film vastleggen. De avond was in alle aspecten zoals het moest zijn. Een paar dagen daarna doet hij er nog een schepje bovenop met een 16kg en 13,5kg wegende schub die 10 minuten na elkaar kwamen. Hij wist niet dat hij vervolgens dat jaar niet meer zou terugkomen. Helaas was mijn agenda te druk om mee te dingen in de winst. Ik doe in de ochtend van 5 juli een instant poging. Na twee worpen van circa 70 meter liggen de rigs op hun plaats. Cream boilies op eigen recept eraan en gooien maar. Die ochtend, iets over 7:00 uur krijg ik eindelijk die eerste zo felbegeerde aanbeet. Met een slip dicht is het niet meer dan een paar piepen alvorens de lijn strak staat. Wat volgt is wederom een enerverende dril waarbij het zweet al snel op mijn rug staat. Op het laatste moment lijkt het er zelfs op dat de vis deze wedstrijd wint als hij probeert het hoekje om te zwemmen vanwaar ik vis. Ik ga hem met mijn waders aan achterna en weet uiteindelijk de strijd in mijn voordeel te beslechten. Het blijkt een langgerekte schub te zijn van het oude bestand. Met 12,8 kilo zomergewicht niet de grootste maar wat was ik blij.

De mega bak van Zowi

De eerste proeft altijd zoet

In de maand juli maak ik meerdere nachtjes samen met Zowi op het plaatselijke kanaal. Elke nacht weet ik zowaar een karper te vangen maar allen waren het kleinere schubs. De meest bijzondere sessie doen we onder een snelwegbrug waar we die nacht de taferelen meemaken van de steenmarter. Ik kan je zeggen, die kunnen aardig schreeuwen! Mocht je het leuk vinden dan is deze sessie ook terug te vinden op het Youtube kanaal van Op Karper. Eind juli doen Zowi en ik het laatste nachtje van de zomer op het verbindingskanaal tussen de Hoge en Lage Vaart. Ondanks zomerse temperaturen blijft het qua aanbeten stil bij mij. Zowi weet naast een winde een fantastische spiegel te vangen die de sessie redde.  

Under the bridge

Augustus breekt aan maar van vissen lijk ik voor even genezen. Ik pak nog een paar kleine karpertjes bij mij achter in de tuin maar wordt pas echt weer geenthousiasmeerd wanneer Guido van den Berkmortel in de wijk komt wonen. In korte tijd transformeert hij van verre kennis naar vismaat en doen we een aantal gezamenlijke sessies. Het is september als hij mij meeneemt naar een bijzonder water wat grenst aan grond van zijn familie. Die avond komen we aan bij het polderwater en kolkt het van de vis. De verwachtingen zijn hooggespannen. Een subtiele hinged Stiff rig tegen de overkant zorgt een uurtje later voor een run en niet veel later land ik mijn eerste vis. Een mooie hoge schub met aan een zijde een twotone printje. Die avond pakt Guido ook nog een prachtige spiegel en beklinken we een fantastische sessie. We doen twee weken laten het trucje nog eens over. Ondanks dat het water kolkt van leven, blank ik deze keer. Guido vangt een fantastische schub van 13 kilo die sindsdien hoog op mijn verlanglijstje staat. Die dag ernaar kan ik eerlijk gezegd niet verkroppen dat de avond ervoor zo tegenviel. Ik app Guido dat ik vrij neem van werk en het nog een keertje ga proberen. De luchtdruk is precies goed, het blijft droog vanmiddag en het zonnetje schijnt zwak maar is aanwezig.

De twotone luidde de start van een nieuw begin aan

Die middag leg ik twee hengels strategisch weg en krijg na een uur mijn eerste run. Een schub tegen de 10 kilo is voor even de mijne en wordt op de gevoelige plaat vastgelegd. Een uur later krijg ik wederom een run maar dit keer is het andere koek. De vis in kwestie weet van wanten en laat mij een groot deel van het water zien. Een lichte vlek verraadt dat het hier om een spiegel gaat en niet veel later wordt dit bevestigd wanneer ik hem land. Een dikke bonker zit in het net. Zo zie ik ze graag. Ik sluit de dag af met nog een derde vis. Een kleinere schub zorgt voor een zeer voldane rit naar huis toe. Ik keer pas half oktober terug naar dit water toe en heb in de tussentijd mijn hengels ook niet meer aangeraakt. Die sessie zijn mijn verwachtingen hoog en weet ik ook na een uur de eerste vis te landen. Een kleinere schub is de eerste en enigste vis van de sessie. Het is die dag de middelste dag van de herfstvakantie en eigenlijk was het plan om met Zowi een meerdaagse sessie te doen. Helaas zorgde corona ervoor dat hij flink ziek werd en voor een tijd uit de roulatie zou zijn.

De schub die een voorbode zou zijn voor de grote spiegel

De spiegel die mij alle hoeken van het water liet zien

Twee dagen later zit ik weer aan het water maar deze keer op een put uit de buurt. Na een tip van Frank en een eerste proefsessie op een stormachtige dag eerder in het jaar, beproef ik mijn geluk die dag en hoop een van de moeilijk vangbare bewoners te vangen. Het water in kwestie is niet groot maar heeft een zeer kleine en deels onbekende populatie. Interessante kost dus. Ik leg twee ronnie rigs weg op strategische plaatsen en krijg rond half drie een run op mijn rechter hengel die in een ondiepe baai ligt. Na een pittige dril land ik een enorme schub die naast lengte vooral een enorme kneiter van een bek heeft. Wat een mastodont! Trots zet ik de vis op de plaat. Later zou blijken dat ik gelijk de topvis van het water heb gevangen als ik enkele locals spreek.

Instant succes in de ondiepe baai

Het najaar laat ik verder over aan de natuur. Ik doe nog een enkele priksessie maar gooi in november de handdoek in de ring. Het was een jaar met relatief weinig visuren maar wel met een aardig gemiddeld bericht. Geen hele grote vissen allen maar wel vissen met een verhaal en moeilijkheid. Ik proost in de kerst met een 2013 Merlot uit de stal van Salentein en zwaai het nieuw jaar uit met een oliebol en een flute bubbels. Dat 2021 maar net zo vruchtbaar mag wezen maar hopelijk wel met een bepaald virus minder. 

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.