De verboden vrucht

Allen kennen we wateren waar we niet mogen komen. Waar we van ver weg naar mogen staren, nimmer nooit mogen vissen of varen. Die wateren die gehuld zijn in mysterie. Dat water wat misschien wel hele waardevolle schatten herbergt. Dat water wat nog maagdelijk is. Allen kennen we wateren waar vroeger, toen de tijd nog mooi was en regels geen regels waren, de wateren waar we zonder tegensputterende autoriteit ons kunstje konden vertonen.  Tegenwoordig zijn de hekken dicht, de waterkant onbegaanbaar. Die mysterieuze wateren die verhuld liggen achter groen.

Ze hebben een onwaarschijnlijke kracht op mij. Ik moet ze proeven, ruiken maar vooral blootleggen. Die wateren die vragen om aanpak, die wateren die vragen om sluwheid maar vooral doorzettingsvermogen. Stiekem in de nacht je begeven naar die mysterieuze ontoegankelijke waterkant. Proberen je hengel te werpen op een plekje waar je een paar avonden geleden al even poolshoogte hebt genomen en enkele geluksballen hebt laten vallen. Daar zit je dan, verscholen in de nacht, wachtend op dat mysterieuze in de hoop dat de autoriteit je niet kan vinden.

De natuur houdt mij tegen, een muur van groen…

Daar ging ik

Verscholen in de nacht, wachtend op wat komen gaat. Wachtend op dat mysterieuze, wachtend op goud. Het water lijkt verlaten, de vogels slaan hun bladmuziek dicht. De krekels beginnen te praten, de kikkers doen mee. De zenuwen beginnen te werken, je wordt ongeduldig, de spanning loopt op. Geritsel naast je tent, wat was dat? Wie is daar? De autoriteit? De ratten fluisteren, de muizen piepen, je wordt zenuwachtiger. ‘heb ik er goed aan gedaan om mij nu hier te begeven?’ De spanning is om te snijden, de nacht is nog zo lang! Je schrikt op van een kraai die plots uit de boom achter je wegvliegt, een egel loopt voorbij. De spanning is op zijn top. Je voet heb je al licht opgetild, zal je gaan? Is dit het waard? Ik hoor hier niet te zijn, dit is niet mijn terrein.  Je loopt naar je hengel om de pijp aan Maarten te geven totdat……..Piep…..pieppppppppp…. je pakt de stok op, de zenuwen gieren door je lichaam. De vis maakt zich uit de voeten, je probeert hem te blokken, de nacht maakt je blind. Je voelt zijn vinnen langs je lijn schuren, de vis draait, de haak schiet los. Daar sta je dan. Eenzaam en verlaten. In je ene hand je hengel, in de andere een hoop teleurstelling. Het mysterie was aan je verbonden, de lijn was jullie connectie. Nu was het weg. Het water gaf zijn geheim niet prijs..


Het water bleef in mysterie, zijn parels bleven ongeschonden. De omheining groeide en groeide. Het water werd onbegaanbaar. Nooit zal ik weten wat het water zou herbergen. De verhalen die te ronde gingen, bleven verhalen. De geruchten bleven fictie. Op een zonnige dag probeer ik nog eenmaal tussen het torenhoge groen het water te bekijken. Het ligt erbij in zijn eigen tijdloosheid. Ooit.. fluister ik, Ooit zal ik mij ertoe zetten om paden te creëren. Paden die zullen leiden naar goud.

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.