Lijnbreuk

In de karpervisserij zijn weinig andere woorden die zo’n pijn doen. Lijnbreuk. Vannacht overkwam het mij en nu huilt mijn hart. Lijnbreuk. Voor de verspeelde karper is het per definitie zeer onprettig, maar mijn gefrustreerde gemoedstoestand heeft daar tijdelijk lak aan. Lijnbreuk. Deze vreselijke term zoemt door mijn hoofd, snijdt in mijn ziel en vertroebelt mijn denkvermogen. Vanmorgen kon de slaapdronkenheid nog weerstand bieden tegen de grootste teleurstelling van dit jaar, maar dat relatief gelukzalige moment was helaas van tijdelijke aard. Wat als? 

Een burgerlijke wandeling naar het stadscentrum moet helpen het hartzeer te verwerken. Frisse indrukken moeten mijn negatieve denkpatronen verdrijven. Met gebogen hoofd en in sloffende tred bereik ik een klein restaurantje. Het sfeervolle horeca-etablissement is gebouwd in Art Nouveau-stijl en wordt gekenmerkt door boogvormen en licht geglazuurde stenen. Waarschijnlijk is het pand ruim 100 jaar oud en het zou me niet verbazen als er vroeger een kruidenierswinkel in was gevestigd. Zo’n ouderwets gezellige, zoet ruikende winkel waar kaneelstokken, Oudhollands snoep en stroopsoldaatjes werden verkocht. Vermoedelijk stond er een olijke, brildragende grutter achter de toonbank die het snoepgoed zelf voorproefde. Zijn te strak zittende witte jas was daarvan het bewijs.

Aan de stijlvolle toog verzoek ik beleefd om een cappuccino en of die kan worden bezorgd op het terras. Mijn aandacht wordt getrokken door een als gevolg van zonsinvloeden vaal geworden Heineken parasol. Echter pas nadat mijn rechtermouw het zitvlak van de rotan stoel heeft droog geveegd, wordt de zetel goed bevonden. Vanaf deze plek kan ik de ambiance van het eeuwenoude marktplein goed op mij laten inwerken. Zilver glimmende straatkeien zijn de belangrijkste getuigen van de hevige regenbui die dit pittoreske stadje zostraks teisterde. Pittoresk. Wat een mooi woord is dat toch. Ook mooi is het uitglijden van een jongen op de natgladde bestrating. Zijn benen vliegen recht naar voren en hij belandt hard op zijn achterwerk. Als hij met een door pijn vertrokken gezicht om zich heenkijkt of iemand zijn uitglijder heeft gezien, kan ik een schaterlach niet meer inhouden. Een boze blik is mijn deel. Of is het onfatsoenlijk publiekelijk te lachen om een cabaret-achtige levensscene? Wat mij betreft niet. En zeker niet op de dag dat je lijnbreuk hebt gehad.

Pas op het moment dat een kortgerokte serveerster mijn bestelling sierlijk op tafel zet, verstomt mijn lach. Mijn blik richt zich omhoog en dan kijk ik recht in twee beeldschone reebruine ogen. Reebruine ogen die op hun beurt de jager aankijken, gelijk als in de hit van De Selvera’s uit 1956. De houdster van de schotelgrote kijkers doet mij denken aan haar moeder, terwijl ik die helemaal niet ken.
 

“Maar dat kan veranderen”, zeg ik per ongeluk hardop.

“Wat zegt u?”, vraagt de ongeveer 20 jaar jonge brunette. Op haar gezicht is veel te veel make-up aangebracht, waardoor ze het charisma heeft van een etalagepop van de Hema. Geeft niet.

“Dat het weer zo snel kan veranderen”, lieg en lach ik vriendelijk, terwijl een 5-eurobiljet van hand ruilt. “Laat het wisselgeld maar zitten.”

“Dankuwel, meneer!”, klinkt het spontaan, maar het quasi vriendelijke hoofdknikje is haar duidelijk aangeleerd door haar werkgever.


Bij de eerste slok van de veel te waterige Kapuziner Kaffee, trekken mijn gezichtsspieren aan en vormen ze een grimas zoals alleen Jim Carrey vrijwillig kan. Wat een lauw, duurbetaald slootwater is dit! Ik erger me blauw, maar het zet de jammerlijke lijnbreuk plotseling in een realistisch perspectief. Shit happens, así es la vida, c’est la vie. Op enig moment, op enige plaats, dus ook op een terras. Opeens is de frustratie verwerkt en is de lijnbreuk geworden tot een intense herinnering die de gedachtenis aan menig karpervangst overklast. Het voorval heeft plotsklaps de status van stoere koffietafelpraat. Wat een belabberd bereide cappuccino met de geestesgesteldheid kan doen. Opgelucht glimlachend – zeg maar rustig enorm blij – verlaat ik het terras. Maar voordat de weg huiswaarts wordt ingezet, bedank ik Hare Kortgeroktheid voor de warme versnapering die mij zo goed heeft gedaan.


“En doe de groeten aan je moeder!”, ontsnapt aan mijn lippen.

“Hoezo, meneer?”

“Laat maar… Tot ziens!”
 

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.