Tussen zwijgen & gillen: De kippenboer

Als kleine jongen hielp ik mijn vader regelmatig bij zijn werk als melkboer. Dit beroep is inmiddels uitgestorven, maar vele vrijdag- en zaterdagmiddagen heb ik de boodschappen voor onze klanten naar het huis gesjouwd. Merendeel van de inkopen kwam bij de groothandels vandaan, maar de eieren die mijn vader verkocht haalde hij zelf bij een kippenboer. Af en toe ging ik mee om die eieren te halen, maar niet alleen vanwege de eieren. De beste man woonde namelijk aan een prachtige plas met kraakhelder water waar je de visjes op een diepte van twee a drie meter nog zag zwemmen.

In die tijd viste ik soms met mijn vader en heel an en toeoms gingen we naar de plas bij de kippenboer. Vanaf een klein stekje achter zijn boerderij konden we net met z’n tweeën terecht en visten we op alles wat er zwom. Het water had een magische uitstraling, maar veel vingen we er nooit. Er lag veel water in onze eigen omgeving waar we terecht konden en daardoor raakte de plas een beetje in de vergetelheid.


De laatste


Rond mijn zeventiende levensjaar was ik samen met een oudere vismaat op zoek naar nieuwe visstekken voor het belagen van de karpers. Na het bezoeken van meerdere viswateren kwamen we uit bij een prachtige plas waar we in een aantal nachtjes tijd tientallen vissen vingen. De plas was ongeveer twaalf hectare groot en we concentreerden ons op één zijde van het water waar we goed bij konden komen. Pas toen we een rondje maakten rond de plas viel bij mij het kwartje. Dat kleine stekje voor die boerderij kwam me wel erg bekend voor!


De enige karper die mijn vriendin ooit vasthield


De kippenboer herkende me in eerste instantie niet meer, maar na het geven van enkele hints kwam hij al snel op mijn naam. Het stekje achter zijn huis was nog steeds een prachtig plekje waar soms werd gevist door vrienden of vergunninghouders van de plaatselijke visvereniging. Die vergunning had ik niet, maar heel soms kwam ik stiekem een nachtje vissen aan de plas. De kippenboer vond het allemaal best en wist dat hij van mij geen rommel hoefde te verwachten op zijn stekje. Door de jaren heen kwam ik er twee a drie keer per jaar. Het was een water waar instant goed karper viel te vangen en daarbij zat je er in alle rust. Vele fraaie karpers vonden mijn onthaakmat. Ruwe schubkarpers met ongeschonden lippen waren eerder regel dan uitzondering (wat overigens wel veranderde met de tijd). Zoals altijd werd de mooiste door een vismaatje gevangen en zelfs mijn vriendin ging er in het begin van onze relatie nog met een karper op de foto.


Prachtige en puntgave vissen


Wanneer ik ook zijn erf op kwam rijden, hij stond altijd de schoffelen of zijn bloemenperkjes bij te werken. Ik stopte altijd eventjes voor ik mijn auto verderop het erf parkeerde. De eerste tien seconden had hij nodig om mijn gezicht op te slaan en dan volgde steevast die glimlach, mijn naam en de vraag hoe het met mijn ouders ging. De man was altijd oprecht geïnteresseerd in familie, het leven en ook in mijn visserij. Van de zuivere vistijd ging dan ook vaak een half uurtje verloren, maar dat maakte in dit geval weinig uit.


Vismaatje Bob ving de mooiste


Twee weken geleden viel er een envelop op de deurmat. De rouwkaart die erin zat bracht plotseling een einde aan dit leuke contact en mijn stiekeme visserij aan het water. Nieuwe herinneringen zullen er niet meer gemaakt worden, maar de oude zullen altijd blijven. Rust zacht.


Een mooie warrelschub voor het huis van de kippenboer

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.