Tussen zwijgen & gillen: De schaduw

Het zweet gutst langs mijn lijf als ik me tussen de bosjes door wurm. Kruipend onder takken door en met mijn hoofd door de bladeren. Helemaal lekker voel ik me er niet bij, want de plek staat bekend om het grote aantal teken en die heb ik al eens op wat nare plekken teruggevonden. Maar goed, we doen het natuurlijk niet voor niets. Achter het groen doemt het kraakheldere water van de zandafgraving op en direct zie ik een aantal donkere schaduwen voorbij schuiven.

Ik klaag niet snel over het weer, maar aan hitte heb ik een broertje dood. Waarom niet gewoon het hele jaar door 23 graden en laten we die tropische temperaturen achterwege. Het doet mij geen goed en de vissen vreten er ook een stuk minder door. Het komt me daarom ook niet verkeerd uit dat ik de beoogde stek enkel vanuit het water kan bevissen. Vanaf de hoge kant wordt een metertje naar beneden geklommen en plots bevind ik me in een ondiep baaitje achter een brede rietkraag, met links van mij een open stuk water. Van hieruit kan ik ongestoord mijn gang gaan zonder dat andere vissers of dagjesmensen me lastig vallen. Heel wat beter dan de parkvijver waar ik zojuist mijn lijnen nat heb gemaakt. Tussen vier andere vissers wist ik wel een visje te vangen, maar echt van harte ging het niet. De wandelaar die me kwam vragen of het visje geen pijn had was de spreekwoordelijke (zweet)druppel. Wegwezen.


Het is goed zo


Dit is een stuk beter. Heerlijke visserij. Tot de knietjes in het water en met een half witbrood tussen mijn lijf en de rand van de zwembroek geklemd zodat hij niet nat wordt. Dat ik de polaroid op heb is morgen vast goed zichtbaar, maar ik ben er nu blij mee. Daar komt weer een groepje schaduwen aan. Rustig koersend op een meter of tien van de kant. Dit is mijn kans. De broodkorst wordt secuur aan de haak bevestigd en even ‘gedipt’ om het gewicht te verhogen. De korst wordt met een onderhands worpje op de vermoedelijke route gepositioneerd en de spanning stijgt. Onmiddellijk onttrekt een van de schaduwen zich uit het trio en zwemt gedecideerd op de korst af. Zou het? Een meter, een halve meter, tien centimeter, PLONS! Het korstje ligt er nog maar de schaduw is in geen velden of wegen meer te bekennen. Wat een boeggolf laat hij achter! Vol hoop kijk ik naar links en zoek zijn maatjes, maar er is geen schaduw meer te bekennen. Zin om er lang over na te denken heb ik niet, want daar heb ik het veel te warm voor. 


Een brokkenvis van eerder op de dag


Zoekend naar nieuwe mogelijkheden probeer ik ze nog aan het azen te krijgen op brood en hondenbrokken -dat is immers een wereldaas volgens Robert- maar ze ‘doen’ het niet vandaag. Zelfs niet op de gehypte ‘Lucky dog’. De hitte zal er wel voor iets tussen zitten waarschijnlijk. Ik neem mijn verlies en klauter weer omhoog. In een obstakelrijk hoekje kom ik er nog een paar tegen, maar het is goed voor vandaag. Tijd voor de airco en een koele pint!

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.