Tussen zwijgen & gillen: Weerzien

Twee weekjes geleden lag ik thuis op bed met een griepje en moest lijdzaam aanzien hoe er steeds meer vangsten van andere vissers voorbij kwamen op het internet. Het versterkte de drang om even te vissen. Een hunkering naar het water, de wind op de kop en de kans op een visje.

In de voorgaande tien dagen had ik regelmatig een bezoekje gebracht aan de stek. De digitale thermometer toonde langzaam verbetering in de watertemperatuur en ik liet bij ieder bezoekje een paar handjes boilies achter in het stromende water om aanwezige vissen in de buurt te houden. Na mijn herstelmelding op mijn werk en een eerste werkdag zag ik kans om de hengels in de auto te gooien en het er op te wagen. Gewoon even een paar uurtjes proberen voor de gemoedsrust.
 
Bij aankomst controleerde ik eerst de watertemperatuur. Met 9,8 graden op het display was ik tevreden, want hij was weer iets toegenomen. De kans dat de vissen actief zouden zijn werd steeds groter, maar zouden ze al actief genoeg zijn. En waren ze in de buurt van deze stek? Beide rigs werden voorzien van een 15mm peach ’n peppa en de rigs werden een paar meter uit de kant neergelegd. De lijnen werden slap gelegd en de hangers rusten op een paar jonge, felgroene grassprieten.


De temperatuur werd vrijwel dagelijks gevolgd


Een uur verstreek voor de rechter lijn plotseling strak trok. Een paar piepen waren het gevolg, maar de delkim zweeg direct. Een meerkoet ‘plopte’ boven water, leek ietwat gedesillusioneerd. Lang duurde het niet hij een tweede poging ondernam en ik besefte me dat er waarschijnlijk maar weinig voer op de stek lag waardoor hij het aas zo snel vond. De rig werd gecheckt en een handje boilies werd bijgevoerd. Helaas resulteerde dit niet in de vangst van een vis. Toen ik die terrorist weer met mijn boilie boven water zag komen vond ik het goed. Ik had toch tweeëneenhalf uur gevist en de druk was er even af.

In de daarop volgende dagen reed ik dagelijks langs de stek. Vol verwachting staarde ik met de polaroid door het water, hopend activiteit waar te nemen. Tientallen minuten heb ik er gestaan. Zinloos commentaar van passerende fietsers negerend. Ik zag niets, maar wist bijna zeker dat er vis in de buurt was.


Een ware terrorist


Vorige week dinsdag was het dan zo ver. Ik moest even snel naar de bouwmarkt voor mijn vijverproject en kon de verleiding voor niet weerstaan. De stek barste van het leven. Witvis, brasem, snoek en een groepje karpers waren aanwezig. Rustig zwemmend in het gekleurde water van het stroompje. Blijkbaar zat het vol met natuurlijk aas, want de vissen lagen volop de happen in het water. Het groepje karpers bestond uit kleinere vissen, waaronder twee of drie kleine spiegeltjes die waarschijnlijk afkomstig waren van de uitzetting begin maart. Een paar verkruimelde boilies werden in het stroompje gegooid en het merendeel kwam op de bodem terecht, maar een klein deel werd tijdens het zinken opgepikt door de aanwezige vissen. Mijn vertrouwen kreeg een boost en vanavond moest er gevist worden.

Na het avondeten was het moment daar. De hengels werden weer in positie gebracht en ditmaal was er volop actie waarneembaar. De beetmelders bleven continu bezig, maar de vele piepen werden veroorzaakt door ondermaatse brasem die door de lijnen zwom en het aas niet weg kreeg. Tweemaal werd er aangeslagen zonder resultaat, waardoor ik besloot om pas te slaan als ik er zeker van was dat de vis ‘hing’. Van karper ontbrak ook ieder spoor. Een flink contrast met de uren daarvoor.


Onze eerste ontmoeting


Vlak voor zonsondergang volgde er opnieuw een serie piepen. Ditmaal zag ik echter de slip ook af en toe meelopen, maar weet dit aan een lading vuil dat tegen de lijn dreef. Toen ik een paar tikken op de top zag besloot ik toch aan te slaan en dat was maar goed ook. Ik zag direct een kleine spiegelkarper omhoog komen die daarna wakker leek te schrikken en zich flink verzette. Van deze vis kon ik met zekerheid zeggen dat hij nooit eerder met een hengel gevangen was, dus dat verklaarde wellicht ook de vreemde aanbeet en reactie. De strijd werd in mijn voordeel beslecht en een paar minuten later gleed de vis weer terug in het stromende water. De eerste vis van het jaar en dat geeft altijd weer een voldaan gevoel.

Eenmaal thuis bladerde ik door de foto’s van de uitzetting in maart. Al snel vond ik de uitzetfoto terug en hieruit bleek dat ik hem zelf al had vastgehad. Een snel weerzien, waarbij de vis toch al een paar kilometer had afgelegd. Ik hoop dat er een mooie toekomst voor de vis ligt en dat ik hem over een paar jaar nog eens terug zal zien.

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.