Als er maar een gat in zit

Hoe verder de wijzer uitslaat, hoe vrolijker ik word. En toch laat ik wateren waar de bekende zwaarste vissen hun ding doen, links liggen. Rust is in één woord samengevat mijn motto. Concurrentie van andere vissers heb je snel teveel en tijd hebben we allemaal te weinig. Tijd maken kan niet maar gunstige omstandigheden creëren voor jezelf wel.


Mijn voorbereiding bestaat grotendeels uit de zoektocht naar stekken waar weinig wordt gevist. Ik loop als het moet graag meer dan een kilometer met een volle barrow, begin en ruim op wanneer Hij het licht uit- en aandoet. En dat het loont, staat als een paal boven water. Soms in schoonheid, een andere keer in gewicht maar in beide gevallen zonder rugnummer. Als er maar een gat in de grond zit dan leg ik er een rig in. 1 Of 1000 ha, het maakt me niet uit zolang ik maar het gevoel heb dat ik alleen ben. Echt helemaal alleen ben ik natuurlijk nooit want elk watert(je) is bekend en waar water is, zijn vissers.

Het liefst zie ik op elk willekeurig water geen andere visser maar dat is wishful thinking. Dus neem ik genoegen met het schijngevoel van alleen zijn, en dit is dan ook één van de voorwaarden om ergens aan een stek te gaan werken.


Achter me razen op enkele meters de hele nacht auto's over een drukke A weg

La douce France is in tegenstelling tot voor velen, voor mij niet het beloofde land. Gekscherend zeg ik weleens dat in ieder gat in de grond gevuld met water  in Frankrijk een 20 kilo zwemt. En als je na een paar keer vissen op een BTW geen 20 kilo hebt gevangen dan kan je niet vissen. Dit is niet helemaal waar maar er zit een enorme kern van waarheid in. Weg uitdaging. In welk land heb jij je PB gevangen?

De licht cynische opmerking over Frans water heeft me op een idee gebracht. Ik ga dit jaar onder andere terug naar het begin. Tijdens m’n jeugd viste ik regelmatig in een meertje dat ingesloten lag in een klaverblad. Met spiering ving ik prachtige karpertjes in plaats van de gehoopte snoeken. Laatst vernam ik dat er een ondergrondse verbinding was met een meertje aan de andere kant van het klaverblad. Het meertje waarin ik viste was ondieper dan het andere en daardoor waarschijnlijk het paaigebied.

De pijlen worden dit jaar onder andere gericht op A (zo’n klaverblad meertje) en B, echt hele kleine watertjes. Ik neem een alvast voorschotje en fantaseer over  krankzinnig gevormde en beschubde vissen die ik misschien niet ga vangen.


Valkenswaard begin 90

De eerste vrijdagavond van maart is A onderwerp van onderzoek. Lastig bereikbaar maar dat is nou het leukste. Nog leuker dan het eventueel vangen van een karper daar. Voor dit soort projecten heb ik een compleet en goedkoop setje. Die zal ik voordat ik ga vissen ter plekke verstoppen want hier komt geen hond. Behalve m’n Nevs, die zijn betrouwbaar en gaan het laatste stukje mee in de rugzak nadat ik de auto heb geparkeerd. Met hengels die niet waanzinnig drillen en een roestende stretcher, kan ik leven. Niet met beetmelders die niets van zich laten horen omdat ze zelfs niet tegen een spatje regen kunnen. En die zijn er. Vreemd dat zuks wordt verkocht en gekocht.

Het drillen zal geen probleem zijn want de kleibodem is obstakelvrij en egaal. A is aandoenlijk klein met z’n drie ha. Een schattig rond watertje verstikkend omhelsd door een groot zwart lintvormig monster. Ik ga voordat ik daadwerkelijk ga vissen een kantstek (60 cm diep) aanvoeren en lekkere snacks op tien meter uit de kant het water inschieten waar het 1,5 meter diep is. Dieper is het hier niet. Een karper is een opportunist dus ik ben niet bang om 25 mm boilies het hopelijk maagdelijke water in te meppen. Zolang een boilie het juiste signaal afgeeft, zal het ook geaccepteerd worden door een maagdelijke vis. Dat mais verhaal om te ontmaagden ken ik wel maar ik kan er op basis van praktijkgevallen niks mee.

De volgende avond ga ik naar B. De stek bereiken is een eitje. Auto parkeren en 300 meter lopen. Ik geniet van het rommelen. Het wordt nog redelijk snel donker rond deze tijd van het jaar en het is te koud voor veel mensen om ’s avonds een wandeling te maken. Een uitgelezen moment dus om de boel te verkennen zonder te worden opgemerkt. Ook B is ongeveer drie ha groot. Twee veelbelovende stekken liggen op de rand waar een kommetje overgaat naar het wijd. En ook is hier de bodem hard en vlak.


Eén van de zeikende olifanten

Net geen juni en een beetje juni. Eigenlijk wil ik niet meer vissen. Ik ben dit jaar pas het weekend voor Koninginnedag begonnen. M’n levenswijze begint z’n tol te eisen. Jaren van 05.00 uur opstaan, twee  korte nachten in het weekend vissen en kinderen van bijna vier en vijftien maanden die beide nooit doorgeslapen hebben, hebben me op m’n knieën gekregen. Maar wat in m’n kop zit, zit niet in m’n kont. Er moet hoe dan ook gevist worden. Zes keer sleep ik m’n uitrusting en mezelf naar de waterkant van B. M’n inzet wordt gewaardeerd. Iedere nacht piepen de beetmelders van opwinding, 6-0.


Ik til me een breuk

De stekken vragen om snelle reactie dus de slip gaat op slot. Ik kan met het puntje van m’n neus bijna de achterkant van de cones aanraken. Obstakels hier zijn de lisdodden die de hoeken van het kommetje bewaken en op de vlucht geslagen karpers kunnen helpen. Geen levensbedreigende situatie maar na een aanbeet mogen de vissen niet te ver de hoekjes om zwemmen.

Bomen en metersdikke kragen lisdodden links en rechts beperken op de kant m’n bewegingsruimte. Dat wordt een potje oud Hollandsch touwtrekken. RodVisions heeft me voor zulk soort visserij de bijhorende hengels verkocht. Een set van 10 ft op basis van een dikwandige blank die zeer stijlvol is afgebouwd. Het baitdesign balletje van MTC doet, ook hier uiteraard, dienst als verleider. M’n aanpak werkt. De eerste nacht omarmt het landingsnet een schub en spiegel. De tweede nacht twee schubs. De derde nacht etc. De zesde keer vang ik een spiegel die een week eerder ook al op de mat lag. Ik word er aan herinnerd dat ik oververmoeid ben en de dubbel doet de motivatie geen goed. Twaalf weken later zal ik de hengels weer oppakken.


Zonder rugnummer

Laatste twee weken augustus. Dit zijn de laatste weken van de zomervakantievakantie van m’n zoontje en ik hoef niet te werken. Tijd om te vissen! Sinds m’n zegereeks heb ik niet gevist, weinig gesport en ben twee maanden lang om 20.00 uur naar bed gegaan. Het plan is om enkele keren voor te voeren en twee donderdag- en zaterdagnachten te vissen. De werkelijkheid pakt anders uit. Ik blijf steken bij één voerbeurt in het begin van de eerste week en één nachtje vissen aan het einde van de tweede week.

Tijdens die voerbeurt zie ik iets constant dezelfde route zwemmen op enkele meters van de geplande kantstek. De teleurstelling slaat in als een bom als ik de laatst geplande zaterdagnacht om 22.30 kom aanlopen. Er zijn twee enorme pompen geplaatst op de kant waar ik wil m’n bescheiden kampje wil opslaan. Links en rechts van me worden gigantische hoeveelheden water het meertje ingespoten. Ik hoop dat de vis gewend is geraakt aan de dikke waterstralen die het wateroppervlak meer dan ruw verstoren. De hoop op slapen heb ik laten varen want op enkele meters achter me ligt de A.

Hoe moeilijk kan het zijn om hier iets te vangen? Een kleine acht uur later leg ik een blank rijker m’n uitrusting in de berm om deze even later via de vluchtstrook in te laden. Zo moeilijk dus.

Na twee weken niet te hebben gevist, heb ik een weekend op een ander gat achter de rug. Veel groter, iets met twee cijfers en vrij rustig. Gelukkig voor mij want het is inmiddels bekend terrein geworden en in stilte ga ik hier het jaar uitvissen.


De Escapade ging mooi rond

En volgend jaar? Gat C heb ik al in het vizier. Tijdens de winter ga ik de bodem daar goed onderzoeken. Het ligt in een veenwinningsgebied. Ik durf dus te zeggen dat het maximaal 2,5 meter diep is met hier en daar een harde zone. Van uitzettingen hebben ze daar al heel lang niet meer gehoord. Geen Franse of Oost-Europese speknekken. Jawel, daar word ik blij van! En ik ga terug naar een krekenstelsel dat verbonden is aan drie grote plassen. Ook zo’n gat waar bijna niemand z’n vingers aan durft te branden. Wat vangsten betreft voor volgend jaar heb ik nu al m’n schaapjes op het droge.

Happy days!

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.