De ommekeer

Al zo vaak had ik geluk, maar zeker twee keer zo veel pech ook . Als je dus net als ik geluk hebt met een goede start van het jaar en blank op blank om je oren krijgt, vergeet dan één ding niet:Blijf genieten. Ondanks dat de moed je in de schoenen zinkt. Ondanks al je blanks. Ondanks dat alles niet mee zit door eigen fouten of externe zaken waar je gewoon simpelweg niet veel aan kunt doen. In mijn geval vissen op andermans boilie massa dump plek. Of respectloze kl***violen die ondanks een praatje, tóch op een stek naast je gaan zitten zodat je totaal geblokt wordt. Maar toch. Ondanks alles blijf er in geloven. En ook zeker genieten!

Even genieten
Even genieten

Je bent er even uit en je zit lekker aan de waterkant. Deze hobby bestaat voor 80 procent uit even lekker bijkomen. Ontladen. Als je jezelf dan onnodig gaat pijnigen omdat het even niet mee zit, kun je er beter mee stoppen. En dat gebeurt dus ook. Best wel jammer maar aan de andere kant. Als je om die reden stopt, is deze hobby gewoon niet aan jou besteedt. Mensen die, vooral zomers, een keer met vrienden mee gaan kijken en dan door het hele romantische verhaal worden meegesleurd. Piepende kastjes, kromme hengels, grote dikke vissen! Dat willen ze ook. Direct kopen ze een hele (dure) set. Want ja, je kunt niet achter blijven natuurlijk. En gaan direct mee de volgende keer. Als ze geluk hebben helpen hun maten ze een eind op weg, maar vaak belanden ze alleen aan de waterkant en omdat ze onervaren zijn, vangen ze niks, ja een paar hongerige brasems wellicht. Na een keer of tien blanken zijn ze het al weer helemaal zat en zetten de spullen zo hup, op marktplaats! Kijk maar. Je ziet ze vaak genoeg voorbij komen. Wegens beëindigen hobby… man. Dit is helemaal niet jou hobby, je hebt de essentie van het hele buiten in de natuur zijn totaal niet begrepen! Maar goed. Zo kan een jonge gast die al wel heel lang met een vaste stok op van alles vist en nu na lang krantenlopen en sparen, een mooie karper set kopen…

Wat is nu het moraal van dit verhaal? Papa is in de wolken!! De ommekeer is daar! En f#cking HOE !!

Dit soort bekken komen voort uit pure onkunde
Dit soort bekken komen voort uit pure onkunde

Na al die ellende van blank op blank, zoeken naar redenen, kwam er vorige week al een leuk einde aan alle blanks. Alleen was dit maar een héél kleine pleister. Het had zo’n mooi, nog veel mooier weekend kunnen worden, als die egoïstische gasten geen roet in het eten hadden gegooid. We zaten midden in de vis. We hadden bewust deze stek gekozen omdat het hier minder druk was en dat zag je! De vissen lagen massaal voor onze voeten. Ze waren wie weet wel bewust deze kant op gekomen omdat het in het midden van de plas zo druk was, het leek er wel een kermis. Op “de punt“ stonden zelfs 3 tenten. Maar goed, het was of deze kom of de ander. De andere kom zag er doods uit, dus was het logisch om hier te gaan zitten. Enig risico was dan wel dat we geblokt zouden worden en dat gebeurde helaas ook. Er was al eerder iemand geweest die beleefd had gevraagd waar we lagen. Hij zag gelukkig wél in dat dit niet de manier was en ging in de andere kom vissen…

Maar goed. Ik was hier weer terug op het oude nest. Hier liggen mijn roots en ving ik als 15 jarig jochie mijn eerste biggen. Ja ja. Vissen tussen 20 en 30 pond!! Je kunt het je nu niet meer voorstellen, maar voor die tijd waren dat serieuze vissen. Op de vijvers waar ik normaal viste waren de recordgewichten tussen de 18 pond en 23 pond. En dan had je Big Mama, die schommelde rond de 30 pond. Mijn huidige pr was toen nog 26 pond en ik was zo blij als een kind. Totdat ik hier terecht kwam. Meestal ging ik met de fiets, maar als we geluk hadden werden we gebracht. Man wat was ik onder de indruk van dit grote water. Hoe ging ik hier mijn vissen vangen? Dat bleek achteraf toch best simpel te gaan. Later in de tijd was ik zelfs ontevreden als ik maar 3 vissen had haha.

Nee Dré, deze is het niet
Nee Dré, deze is het niet

Nu ben ik na bijna 30 jaar weer terug, terug waar het allemaal voor mij begon. Mijn 28 ponder, Gerard zijn 34 ponder en een mega bak die net zo goed op mijn hengel gevangen had kunnen worden. We zaten naast elkaar, Gerard links, ik rechts. Beide onze zelfgedraaide trouvit ballen. We zaten op dezelfde stek waar André en ik vorig weekend zaten. Een stek waar amper gevist werd, maar wij zaten er en vingen de bak van de achterhoek. Ik schepte hem voor Gerard en was net zo door het dolle als hij. We hadden het geflikt. Leuk detail is dus dat ook nu André op de zelfde stek zat en ook nu schepte ik voor mijn maat na een bizarre dril een prachtige vis. En nu…

Nu kon ik niet wachten om weer naar deze plas te rijden. Ik ben weer helemaal verliefd geraakt op mijn oude jeugdliefde haha. Het is hier ook gewoon fijn om te zijn. De natuur, de stilte maar vooral ook de mooie vissen. Ik zag foto’s van André en was best onder de indruk van de vissen die hij had gevangen. En toen hij me vertelde dat die hier vandaan kwamen… dat was wel grappig. Het zijn geen monsters die hier rondzwemmen, sterker nog, de meeste vissen zijn zwaar toegetakeld en hebben kapotte bekken. Pure onkunde. Klootviolen die bij hun hengels weglopen of te lam zijn om snel genoeg bij hun hengels te zijn als deze af loopt. Want het stikt hier ook van de obstakels in de vorm van takkenbossen in de kanten. Veel vissen hebben zogenoemde papegaaienbekken. De zijkanten zijn ingesneden geweest of gewoon bruut kapot getrokken door zo’n lompe hork die de vis uit de takken probeerde te sleuren. Vreselijk om te zien. Maar goed, dit is helaas zo en dit zal altijd wel zo blijven. Je kunt wel voorlichting blijven geven, maar deze sukkels kunnen of willen niks lezen of als ze wel iets lezen, trekken ze zich er niks van aan. Immers, die vissen liggen daar tussen de takken, dus dáár gaan we ze vangen. Dit kan prima maar op de juiste manier. Dus niet leuterend bij de buren etc en je hengels alleen laten. Een karper slaat twee keer met zijn staart en dan zit hij al tussen de obstakels. Ze weten maar al te goed waar ze hun veilig heenkomen kunnen vinden. Maar ik dwaal af.

Blijf geloven, de ommekeer komt!
Blijf geloven, de ommekeer komt!

We zijn er weer. Het weekend na het gezellige weekend met André en Cynthia. De drang is groot en de mogelijk is er, dus vol gas naar de plas! Nu maar hopen dat er nog wel een stek vrij is. Hmm er staan wel een aantal auto’s op de kant waar ik mijn plannetje had bedacht. Ik had bedacht om de vissen nu vanaf een andere kant te belagen i.p.v. de kant waar we vorig weekend zaten. Ik zal me toch niet nog eens laten insluiten? Vanaf hier zou ik de vissen gewoon onder de kant wegvangen. Als ik naar de stek loop maakt mijn karperhartje een vreugdesprongetje. Er zit helemaal niemand in deze kant. Sterker nog, ik zie aan de andere kant maar 1 tentje staan en een witvisser zit op de puntstek. Hoe raar kan het lopen? Zo zit het vol en zo zit je bijna alleen. Snel loop ik weer terug naar de auto om de zooi op de trolley te gooien. Zo'n 200 meter met een trolley vol door het lange gras is geen grapje maar ik heb het weer gered. Als ik de spullen aan de waterkant heb gezet zie ik al meerdere vissen voor mijn voeten voorbij cruisen. Ik zit weer op de goede plek bedenk ik me.

De spullen worden in orde gemaakt en ik besluit om vanaf hier naar de uitloper te varen met de voerboot. Dat is helemaal naar links waar die gasten zaten die ons blokten. Als ik de boot naar links laat varen kijk ik op de dieptemeter mee en wacht tot de zwarte lijn omhoog komt, maar hij gaat niet omhoog, het blijft 5,5 meter. Huh, hoe kan dat nu? Ik had nu toch al wel een keer in de buurt moeten zijn? Die uitloper loop dus niet zo heel ver uit de kant blijkbaar. Ik kan niet nog verder naar links vissen want dan wordt het onverantwoord. Ik stop de boot en draai hem weer rustig binnen. Nu laat ik hem maar naar de overkant varen. Ik zie daar een mooie inham onder een vrij lange strook met bossen die gedeeltelijk over het water hangen. Ik had nu ook wel verwacht dat het een stuk ondieper zou worden, maar ik zit nog steeds op drie meter en de boot is al bijna bij de takken. Heel apart zou André gezegd hebben. Als ik bijna bij de takken vaar is het nog altijd 2.5 meter. Ik hou voor de zekerheid een meter of drie afstand van de takken en laat op 3.2 meter de rig vallen. Een paar meter verder drop ik het tweede laatje voer voor een extra attractie. De boot gaat terug en ik maak een tweede stuk onder eigen kant klaar voor een tweede hengel. Het vertrouwen is sky high. We gaan het meemaken. Die gasten van vorig weekend flikten het om op mijn stek binnen een kwartier een dubbelrun te versieren en ze kregen een half uur later nog een aanbeet.

Maar na een uur bleef het stil, na twee uur bleef het stil en na drie uur begon ik al een beetje te twijfelen. Verdorie. Wat doe ik nu verkeerd? Voor de zekerheid draai ik dan maar de linker hengel binnen. Nee hè!? Weer de hair kaal gevreten! Er zitten hier geen kreeften, maar schildpadden. Ik geloofde het eerst niet, maar nu wel. Gelukkig heb ik ook nog een paar kilo tijgers met hennep mee. Die knoop ik er dan maar aan in de hoop dat ze die minder snel vinden omdat er dan veel meer van ligt. Het blijft ook nu stil en dus zoek ik maar de slaapzak op. Eén troost: die karpervisser aan de overkant krijgt ook geen beet. Tot 01.00 ‘s nachts. Friiieeeeeeeeeep!!! Een lange fluittoon klieft door de nacht. Een mega bouwlamp komt uit de tent rennen en verblindt me zowat ondanks dat ik op 500 meter afstand zit. Hij heeft er één… hij wel. Een half uur later piept er dan eindelijk bij mij ook wat. Piept ja, van een fluiter is geen sprake. Een lomp gewicht laat zich makkelijk naar me toe trekken en de eerste dikke brasem is een feit. Een uur later meldt er zich nog één. Ik kan me herinneren dat André ook eerst vier brasems ving voordat er ’s morgens die dikke schub op zijn hengel kwam. Ik hou dus hoop en probeer verder te slapen. De nadruk ligt op proberen, want aan de overkant blijft het maar piepen en die bouwlamp blíjft maar heen en weer lopen. Het zijn geen fluiters en zo aan de aanbeten te horen zijn het brasems die mijn karpercollega wakker houden. En mij, want jezus, wat staat die beetmelder hard! Tijd voor een ontvanger wellicht?

De eerste is binnen
De eerste is binnen

Ik slaap toch nog een paar uurtjes, want als ik die korte run krijg, is het al weer bijna licht. Half 5 om precies te zijn. De hengel buigt zwaar door naar links, de slip zit namelijk bijna dicht. Ondanks dat ik drie meter van de takken lig wil jk geen risico lopen. De waker wringt tegen het startoog van de hengel. Deze wordt weer tegen gehouden door de Delkim. Snel grijp ik de hengel en zet gelijk maximaal druk door de hengel zijwaarts naar rechts te trekken. Sinds ik nieuwe molens heb vis ik met nylon. Per ongeluk, want de spoelen met gevlochten lijn liggen nog thuis. En misschien maar goed ook, want gevlochten lijn zou hier wel eens voor losschieters kunnen zorgen. Hangen in die hengel dus! Er zit behoorlijk wat rek in deze semi nylon/deels fluoro carbon lijn. Het gaat goed. De vis zwemt richting open water en ik kan wat meer relaxen nu. Na een poosje in het midden te hebben gezwommen kan ik hem meer richting kant dirigeren. Hij zwemt nu iets te veel naar rechts naar mijn smaak, want ook aan eigen kant staan wel wat struiken. Ik besluit daarom het water maar in te lopen zodat ik meer controle heb en dit lukt gelukkig ook. De vis zwemt weer naar het midden, maar niet zo ver meer als ik wil haha. We gaan nu wel iets meer power geven want ik wil niet dat hij weer de kant in kan. Trekken doe ik niet maar ik zet wel iets meer druk.

Wat een beauty
Wat een beauty

Na nog eens 5 minuten achtjes draaien voor de kant, kan ik het landingsnet onder een mooie schub steken. Hehe, eindelijk. Ik was al weer bang dat het niks zou worden. Ik maak een matfoto. Het is een mooie schub van een kilo of 11 a 12, maar niet heel bijzonder om in het half donker te gaan klooien met de zelfontspanner. De rig gaat weer naar dezelfde stek. Ik onthoud een detail in de bomenrij aan de overkant. Daar varen de ledlampjes op de boot naar toe. Op de dieptemeter zie ik dan de bodem van 6 meter naar ondiep gaan en bij 3 a 2.5 meter release ik het klepje zodat de rig met een handje vol tijgers en hennep naar beneden valt. Na een meter of 5 release ik het andere klepje en dan vaar ik de boot weer terug.  Snel kruip ik mijn slaapzak weer in om toch nog wat te kunnen pitten, maar om 7 uur vertrekt weer dezelfde hengel. Het hele verhaal begint weer opnieuw maar nu besluit ik om meer naar rechts in het water te gaan staan. Ik heb zo veel meer controle over de situatie. Het gaat van een leien dakje. Na een minuut of tien flink diep zwemmen komt de vis aan de oppervlakte, om daarna weer naar beneden te duiken. Net of hij even wilde kijken wie hem lastig valt. Het was lang genoeg om waar te kunnen nemen. Het is wederom geen hele grote, maar als ik me niet vergis dacht ik een fraai schubbenkleed te zien! Een mooie spiegel dus. Dit wetende doe ik nog meer mijn best om de situatie goed te laten verlopen. De vis knokt minder fel als de schub van zo eerder en na zo’n tien minuten kan ik hem tot mijn grote vreugde in één keer scheppen. Hopsa. Wauw! Wat een bruut mooi beest!

Na twintig jaar vang ik spiegel die Dré stuurde
Na twintig jaar vang ik spiegel die Dré stuurde

Ik kan mijn ogen niet geloven en stuur gelijk de foto door naar André. Hij reageert met een foto van een spiegel die hij daar 20 (!) jaar eerder heeft gevangen. Na het foto’s maken bleek dit niet dezelfde te zijn. Ik zag totaal andere beschubbing en ook de staart was anders. De rig gaat weer in het bootje en zo vaar ik de hengel weer precies op het stuk waar de twee vorige vissen ook vanaf kwamen. Nog geen uur later, ik lag net weer een tukkie te doen, knalt weer de linker er vandoor. Zelfde verhaal, zelfde dril, geen bijzonderheden. Deze vis kwam zelfs nog iets sneller op de kant. En het is wederom een vis van absolute schoonheid! Zodra de vis op de mat ligt kijk ik en zie direct om welke vis het gaat. Snel app ik naar André: Dré…. Je mag 1 keer raden!

Schubben zo groot als halve sinaasappels
Schubben zo groot als halve sinaasappels

Het is inderdaad de vis die André 20 jaar terug had. Wat een verhaal. Mijn dag kon al niet meer kapot, maar nu… iets met een roze wolk. Tussendoor vang ik nog een schub. Gewoon een schub. Matfoto en wieberen. Ja sorry, maar na twee van zulke vissen raak je best wel wat verwend. Haha nee hoor, alle vissen tellen. Rond 16 uur ‘s middags komen er twee gasten even buurten. Ik laat niet te veel los, maar zeg dat het best wel lekker gaat. Maar ook veel brasems. Ik snap hun bedoeling niet goed. Ze lopen in camou kleding maar zeggen verder niks. Ze wensen me nog een goede vangst en gaan weer verder. Na een tijdje hoor ik ze verderop weer praten. Ik hoor het typische geluid van een deksel die van een emmer word afgetrokken, maar niet het geluid wat daarna volgt. Dan hoor ik ineens ZWIEP…. PLONSSSS… nee toch? Serieus?? De hele plas is vrij en waar gaan de heren zitten? En ook nog eens een meter of 50 bij mijn stek vandaan. Plons, plons, plons.. ja hallo! Waarom dan ook nog eens 6 keer ingooien!? Ik ben niet iemand die gelijk zijn verhaal gaat halen. Ik blijf meestal wel rustig, maar nu twijfel ik toch wel even of ik dit over mijn kant moet laten gaan? Tijd daarvoor krijg ik niet, want blijkbaar interesseert het de vissen geen bal en voor de vijfde keer loopt die zelfde hengel af, terwijl de andere er maar roerloos bij ligt. Ondanks dat ik deze al drie keer verplaatst heb. De dril loopt ook nu goed af en nog voor ik het goed heb kunnen zien ligt beauty nummer drie in mijn net. Alweer zo een magnifieke spiegel. Nu één met grote schubben als halve sinaasappelen zo groot. Tjonge.. wat een dag zeg!!

Ik ben helemaal in mijn nopjes. De enige domper is dat alle bekken kapot waren en dat is best wel triest, maar goed. De schoonheid is er niet minder om. Hier kan ik wel weer even een paar maanden op teren. Maar als ik weer even de gelegenheid heb…

Zo zie je maar, zo gaat het maanden heel bar slecht en zo zit je weer in de lift. Alle twijfel is weer weg. We kunnen er weer tegenaan!

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.