Een nieuw avontuur met Nicky Nick (deel 1)

Het is vrijdagmiddag 18 uur, 15 mei en de werk week vloog gelukkig weer snel om, snel stap ik bij mijn collega´s in de auto op weg naar huis. Wij, Nick en ik, hebben een dikke week vissen in Frankrijk voor de boeg. We kijken er al lang naar uit en hebben de nodige voorbereidingen getroffen. Vergunningen via internet geregeld, een aantal wateren uitgezocht waar we ons geluk gaan beproeven, extra nieuwe (zwevende) gevlochten lijn op de reserve spoelen gespoeld enz. Ed van Baitaddict zorgt voor verse boilies die vervolgens worden gevacuümeerd. We nemen verschillende soorten en smaken mee. Maar mijn voorkeur en vertrouwen gaat zoals altijd uit naar de Scopex birdfood balletjes. Deze keer bestel ik ze in de 16 mm en 27 mm dumbles. Nick neemt ook nog livers mee. Verder neem ik nog 15 kg tijgers en hennep mee, home made uiteraard. Die staan al een weekje te slijmen. Samen hebben we zo’n 100 kg mee, hopelijk genoeg.

Tot de nok gevuld
Tot de nok gevuld
Foto: Tom Lenters

Donderdag had ik de auto al grotendeels ingepakt, dus thuis gekomen eet ik wat en ga slapen. Om half 1 gaat de wekker en haal ik Nick op. Ik dacht genoeg ruimte over te hebben. De boot en de boilies heb ik op het dak geknoopt. In het donker proberen we de spullen van Nick in de auto te krijgen, maar dit word echt passen en meten. Tjonge. We moeten de stoel van Nick maar in de schuur laten want die kan er gewoon echt niet meer bij. De auto hangt behoorlijk op zijn kont. Als dat maar geen problemen geeft onderweg. Ik heb bij de bandenboer nog voor de zekerheid gevraagd hoeveel bar er in de banden moet voor een zware propvolle auto. 2,4 voor en 2,8 bar achter. Poeh, da´s wel veel, maar ik neem zijn advies ten harte, want ik ken menigeen die met een klapband langs de snelweg is gestrand. Gewoon puur omdat de banden niet de goede druk hadden.

De reis gaat zeer voorspoedig en rond een uur of 8 ´s morgens komen we aan bij het eerste water. Het is nog een eind lopen naar het water want door dit karrespoor met diepe kuilen durf ik niet te rijden met mijn auto.                                                                                                   Als we bij het water aankomen, gaan bij ons allebei de mondhoeken omhoog. Dit is mooi. Hiervoor zijn we naar Frankrijk gereden. Groot en kraakhelder water. Veel wier overal maar ook,…. Veel tenten. Tja, daar hadden we wel rekening mee gehouden. Het water is groot genoeg, maar we besluiten door te rijden naar het volgende water. Na een kwartiertje rijden, komen we daar aan. Ook hier staan veel auto´s, met name met Franse kentekens. Veel mannen met meerval hengels, belly bootjes en dagjes mensen. We wandelen wat langs de waterkant. Het ziet er lang niet zo fraai uit als het eerste water, maar goed, we hebben in ieder geval een uitwijk water als het elders te druk is.

We zijn er klaar voor
We zijn er klaar voor
Foto: Tom Lenters

We stappen weer in de auto en na een half uurtje rijden komen we bij het derde water aan en ook hier is het een nummertje trekken. Tjonge. We tellen zoal 10 tenten op het centrale gedeelte van het meer. Dit is dan ook wel het grootste water. We spreken twee aardige mannen uit Limburg. Zij zitten er al vier dagen en hebben enkel nog maar brasem gevangen. Aan de overkant zitten hun maten en die hadden een paar karpers, maar ook 16! meervallen. Tjemig.

Na overleg besluiten we naar het eerste water te rijden waar nog wel een plekje voor ons was. Dit is dan wel een “moeilijker“ stek, omdat de stek deels onder water staat. Dus de hengels staan 10 meter verderop achter een bomenrij in het water. Voor ons geen probleem. Zodra we beet krijgen, trekken we gewoon onze lieslaarzen en waadpak aan. De boot word vol met lucht getrapt zodat we kunnen beginnen met verkennen.

Niet mijn favoriete soort...
Niet mijn favoriete soort...
Foto: Tom Lenters

Nick gaat eerst, want ik wil graag bij de spullen blijven. Het water is vrij groot en door dat onze stek dieper in het bos staat, kunnen we de spullen niet in de gaten houden. Na een poosje komt Nick terug en heeft wel een mooie hotspot gevonden. Daar gaat wat voer op. En dan is het mijn beurt. Op ongeveer 150 en 200 meter vind ik twee spots. Eentje waar het van 5 meter oploopt naar 3,5 en dan over gaat in lange slierten wier met veel wolken algen wier. Spul wat aan je lijn kleeft en een ramp is tijdens het drillen, ondervond ik een tijdje later. Hier gaat een combi van scopex ballen en tijgers plus hennep overboord. Niet te veel, je kunt er immers beter iets bij gooien, maar er uit halen gaat lastiger, niet waar?

De tweede interessante spot ligt tussen een wierbed en de kant. Aan de kant staan bomen en bossen in het water. Er zijn op 3, 5 meter schone plekken te zien via de aquascoop. Op deze plekken laat ik de dumbles met tijgers vallen. Deze zijn goed te volgen onder water. Als ik terug op de stek ben gaat Nick de hengels weg brengen op zijn gevonden stekken. Eentje daarvan dropt ie met een chod op een wierveld en een ander op het wijd. Inmiddels zet ik mijn pluutje op en smeer een broodje. Later als Nick terug is, kan ik mijn rigjes droppen. En zo word het avond en zoeken we moe maar met veel goede hoop, de slaapzakken op.

De bosrand
De bosrand
Foto: Tom Lenters

Nick heeft een ontvanger, ik niet en zo gaat er ’s nachts een delkim af die ze een kilometer verderop ook wel gehoord hebben,…. Die van mij dus. Het is de linkse en het is lang geleden dat ik zo’n vette fluiter heb gehad! Na wat gestuntel en het aantrekken van mijn lieslaarzen kom ik bij mijn hengel. In het licht van het blauwe ledje zie ik nog net geen rook van mijn big pit molen komen. Wat heb ik gehaakt in vredesnaam? De tgv naar Parijs?? Ik pak de hengel van de steunen en haal rustig de hengel omhoog, maar die zwiept weer naar voren en de vis ramt rustig door, na 5 seconden veert de hengel recht en is het voorbij … als ik het niet had gedacht… traditioneel verspeel ik wederom de eerste vis op een nieuw water. Ik raak er aan gewend helaas. Ik draai de rig binnen en controleer de haakpunt, maar daar is niks mis mee. Balend vaar ik de hengel weer uit en kruip weer in mijn rukbunker. De rest van de nacht blijft het stil tot een uur of vijf.

Ik schrik wakker van een raar geluid. Het lijkt nog het meest op geknor. En nee, het is niet Nick die ligt te snurken. Ik denk zelf aan een zwijn. Dus snel trek ik mijn laarzen aan en neem mijn camera mee. Als ik richting het geknor loop, zie ik wie er verantwoordelijk voor is. Haha, een koppel soort ganzen met jongen waggelt achter mijn plu langs en maakt dit opmerkelijke geluid. Ik maak er een paar foto’s van, maar die worden te donker. 1 van de jongen zwemt door de lijn van Nick’s hengels want ik zie een ledje branden. Maar die geeft geen kick. Sloaperd haha.

Verkassen dan maar!
Verkassen dan maar!
Foto: Tom Lenters

De nacht gaat over in ochtend en we besluiten de boel in te pakken en een stek over te nemen van twee Fransen. Die zitten 200 meter verderop tegen een groot onder water gelopen bos aan te vissen. Ze hebben twee vissen gevangen in evenveel dagen. Dit denken wij beter te kunnen en als ze ’s middags met hun grote terrein wagens zijn vertrokken, pakken wij de boten in en varen naar die stek. Hier hebben we ook veel meer overzicht en mogelijkheden om ook de derde stok erbij te leggen. Na alles weer te hebben uit gepakt, begint het verkennen weer. Nu neemt Nick de rechterkant voor zijn rekening en kan hij de staafmarker laten staan waar hij zijn stek heeft. De rest van de rechterkant inclusief het onder water gelopen eiland, worden minutieus uitgeplozen door hem en ondertussen zet ik mijn kampje weer op.

Als het mijn beurt is, vaar ik naar de overkant en slaat mijn vissers hart een keer over. Dit ziet er erg goed uit. Vanuit het bos, loopt er een schone bodem langzaam af richting een taluud. Ik kieper zo’n 3 kilo tijgers en hennep alvast heel verspreid over deze plek overboord. Hier een handje, daar een handje. Van 1 meter tot 3 meter, tot de rand van het taluud. Later zal ik hier terug komen om te controleren of er al van gesnoept is. Daarna vaar ik verder naar het linker gedeelte. Dit is een behoorlijke hoop water, maar eerst pluis ik de kopse kant van het onder water gelopen bos uit. Ook hier is het schoon. Veel kiezels en rotsachtige stenen zie ik met de aquascoop op de bodem liggen. Hier voer ik wat boilies. Ik vaar daarna helemaal door, tot achter het bos. Het is gewoon een eiland waar een bos op staat. Dan, in het midden van het bos hoor ik een zware vis plonzen. Ik zie niet precies waar, maar na een tijdje komen er golfjes uit het bos. Interessant. Hopelijk komen de vissen vannacht uit het bos om onze lekkernijen op te eten. Dat is wel mijn gedachte. Misschien is dit wel een holding.

Met een aquascope werd de bodem zorgvuldig bekeken
Met een aquascope werd de bodem zorgvuldig bekeken
Foto: Tom Lenters

Lees zondag het tweede deel van Een nieuw avontuur met Nicky Nick

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.