Een nieuw avontuur met Nicky Nick (deel 3)

Snel spring ik in de boot en begin met opdraaien van 300 meter lijn. FUCK!! Het schepnet vergeten. Oh kak.. NICK !!! Nick lag ook nog in coma. Maar hoort aan mijn paniekerige stem dat er haast bij is. Snel geeft hij me het net aan zodat ik alsnog achter de vis aan kan. Ik draai de electro vol open en race naar de uiterste hoek van de plas. Daar waar de vis hoogst waarschijnlijk ergens met zijn kop het wier is ingedoken. Tot mijn afgrijzen loopt de lijn helemaal naar rechts. En dat is richting de omgevallen boom die daar in het water ligt!! Precies waar ik dat puntje van het wierveld over vaarde, is de lijn blijkbaar toch verstrikt geraakt in het wier. Na wat lomp trek werk komt de lijn weer vrij. Draai een stuk op, peuter een stuk wier uit de lijn en zie gelukkig de lijn de andere kant richting de vis gaan. Waarschijnlijk is tijdens het uitvaren de lijn in een grote bocht gedreven en zo dus in het wier gedaald. Na een paar minuten kom ik boven de vis. De motor gaat uit en ik spoel de laatste meters op tot de lijn recht naar beneden gaat. Nu word het spannend. Zit de vis er nog aan? Ik voel helemaal nog niks. Alleen maar het schrapen van het wier langs de lijn. Dan ineens een ruk ! YESS ! ze hangt nog en hoe! Het water explodeert en ik moet nu heel snel schakelen! 

Ik grijp de hendel van de electro en draai deze vol open zodat ik snel achteruit kan varen. Dit lukt en ik kan nog net de vis uit de takken houden! Oef! Nu kalm aan doen en proberen de vis daar weg te houden zonder al te veel druk. Ook dit lukt en zelfs na een paar minuten komt de vis ook in de bovenste waterlaag. Dit is natuurlijk minder goed nieuws als je een bak verwacht, maar hey! Eindelijk de eerste vis! Mij hoor je niet klagen. Zoals verwacht is de vis snel klaar voor het net en glijd er een mooie spiegel over de net rand. Wiehoee! Binnen. Nu nog een eindje terug varen maar dit doe ik heel kalm, met de vis met de snuit richting de vaar route in een half opgerold net. Bij de stek aangekomen, staat mijn maatje al klaar om me te assisteren. Wegen doe ik vrijwel nooit, tenzij ik vermoed dat ie de 15 kg over gaat. Dat doet deze niet en daarom gaat ze snel op de foto en kan ze weer zwemmen.

De eerste is binnen! Een prachtige vis van 15 KG
De eerste is binnen! Een prachtige vis van 15 KG
Foto: Tom Lenters

Een zucht van verlichting gaat door me heen. Eindelijk, na hard werken, toch een kleine beloning. Jammer dat Nick nog niks heeft. Op een enkele brasem na bleef het stil. Onbegrijpelijk. Ook zijn stekken lijken echte hotspots. Het blijft gissen. Waarschijnlijk, is mijn theorie, is hier weinig vis geweest, of sterfte. Zijn er een aantal nieuwe vissen op gezet. Locals wisten dat dus die visten er niet en voor onwetenden was het misschien niet interessant genoeg. Voor ons wel. Je weet maar nooit wat er zwemt. En het was er prachtig mooi. Maar goed de eerste vis was dan wel een feit, we hadden al afgesproken om nogmaals te verkassen naar het derde water.

Ferenc en Bas kwamen ons ook hier een bezoekje brengen op hun doorreis. Ook zij hebben veel verkast en gezocht. Tijdens dat gesprek hadden ze het over dat derde water waar we sowieso de laatste dagen wilden proberen. Zoals je op Ferenc videoblog kunt horen had Bas daar drie vissen kunnen strikken, waaronder een duizelingwekkend mooie puntgave rijenspiegel en een hele bolle spiegel. Nick wist precies waar ze het over hadden, zodoende zouden we de laatste twee dagen op save spelen en daar neer strijken.

Om de accu te sparen werd er veel geroeid
Om de accu te sparen werd er veel geroeid
Foto: Tom Lenters

Toen we er ’s middags aan kwamen, zaten er een aantal jongeren op meerval te vissen, maar die kwamen gelijk al vertellen dat ze met een uurtje gingen vertrekken. Dat was mooi. Zodoende hadden we de hele beoogde stek voor ons zelf. Aangezien ze aan de eigen kant visten, konden wij aan de overkant al mooi alles bekijken. Nou ja, overkant. Het betrof een groot eiland. Nick nam deze hele zijde voor zijn rekening, en ik zou het linker gedeelte voor mijn rekening nemen. Dit betekende een wijdse plas van ongeveer twee voetbalvelden groot. Nick zat alweer in de boot op onderzoek uit. En ik zocht mijn motivatie weer. He… alweer kwijt hahaha. Ik deed mooi kalm aan. Zette eerst mijn kampje op. Aangezien er veel regen was voorspeld, wilde ik dit keer mijn grondzeil erin maken. Dan loopt het water niet door al je spul heen, maar onder het zeil door. Van de weersvoorspelling klopte niet heel veel, i.p.v. regen hadden we stralend weer. Eigenlijk te mooi om te vissen. Ik maakte er gretig gebruik van door even lekker te zonnen. Toen Nick klaar was met zijn onderzoek, klom ik in de boot. Lekker in mijn blote nakie zodat ik lekker verbrandde in de zon. Niet ernstig maar wel een beetje. Roeien, roeien, roeien om de accu maar niet te ontladen. We sloten hem ook telkens aan, aan de zonne connectoren die ik had meegenomen. Dat die stroom gaven kwam ik op het eerste water wel achter, toen ik met natte handen de knijpers beide vast had!! BZZZZ aah!!                                                                                                                                                            Maar hoe lang en hoe uitgebreid ik ook roeide… het bleef maar tussen de 4 en 4,3 meter diep. Ik heb er wel een uur over gedaan om iets interessants te vinden. Niet dus.

Hotspots!!
Hotspots!!
Foto: Tom Lenters

Het enige interessante wat ik kon vinden was dan weer in de buurt van het eiland. Daar liepen twee apart van elkaar gelegen richeltjes. Het was niet veel. Als je te hard roeide was je er al weer voorbij. Ik denk hooguit 20 meter lang en 50cm breed. En tussen de 4,2 meter diepte kwamen ze dan tot 3,6 meter omhoog. Meer was het niet. Dan moet het hier maar gebeuren dacht ik. Dus stortte ik daar zo’n 6 kilo boilies neer. Wel heel verspreid, maar toch vooral rondom die richels. En dan in het verlengde daar weer van, strooide ik helemaal een soort halve boog richting de kant. Om vissen vanaf daar weer op te vangen en richting het eiland te sturen waar ze aan tafel konden gaan. Halverwege die halve boog legde ik dan ook nog een hengel, maar niet eerder dan vanavond. Laat ze eerst maar eens zonder lijnen in het water rustig eten. Er werd hier al genoeg gevist, dus dacht ik, hoe meer rust hoe beter. 

Ondertussen had Nick nog wat boodschappen gedaan en zaten we lekker aan de broodjes gebakken worst. Lekker biertje erbij. Genieten! Met dat we dachten dat het feest wel eens kon beginnen, komt er een witte bestel auto aan rijden die bij onze stek stopt. Controle. Zonder twijfel. Twee mannen met strakke kaki kleurige pakken aan, paar avondvierdaagse medailles erop en een petje, komen naar beneden gewandeld. Bonsjoerrrr. Ja goedenavond. Koffie? No no. Paijpeursss. Oh ze willen de kaarten zien Nick. No problem sir. Hier joe aarrr.  Eigenlijk direct al reageerde er eentje geïrriteerd en druk en de ander was heel wat relaxter. Ze spraken amper Engels en die druktemaker bleef maar in het Frans bonsjoeren, terwijl ik hem al drie keer had gezegd dat we die taal niet machtig waren. Wel vloeiend Engels, maar goed, zij dus niet. Hij vloog terug de auto in voor het betere schrijf en controleer werk, terwijl zijn relaxte collega er maar een beetje bij stond. Dat er iets niet goed was, was wel duidelijk. Maar wat? Nick dacht eerst aan de boot vergunning. Maar hij wist zeker dat die bij de vergunning was inbegrepen. Dat had hij zelfs zwart op wit staan in een mailtje, waarnaar hij ondertussen koortsachtig naar op zoek was. Yes! Gevonden. Hier sir. No no … hmm der was dus nog iets niet goed.

Om de accu te voorzien van prik gebruiken we zonnepanelen.
Om de accu te voorzien van prik gebruiken we zonnepanelen.
Foto: Tom Lenters

Na veel vijven en zessen, kwamen we tot de onduidelijke conclusie dat er voor dit water een aparte kaart moest worden aangeschaft. Nou lekker dan. Nick had echt wel zijn best gedaan met uitpluizen van de papieren. Dus dit kwam als een verrassing. Het kwam er op neer. Nu de nacht niet! vissen, en morgenvroeg een kaart halen voor de laatste nacht. Nick had het niet meer. Hij was erg teleurgesteld. Ik zeg, joh, kop op. Het voer ligt erin, en doet zijn werk. Morgen gaan we rossen man. Relax. We konden niet veel anders. Stiekem vissen deden we maar niet. Ze beloofden nog wel een paar keer langs te komen rijden. Zin in een boete hadden we niet, dusss. Dan namen we nog maar een biertje en kropen er op tijd in.

’s Morgens is Nick om 9 uur al bij het desbetreffende winkeltje om de kaarten aan te schaffen… als hij terug komt rijden zie ik zijn bedroefde hoofd. Wat is er? Vraag ik bezorgd? Die kaarten kosten nog eens 35,- de man… voor nog een nachtje is dat wel wat veel. Stiekem wil ik nog wel, maar aan de andere kant, is er thuis ook nog wel het één en ander waarvoor ik eigenlijk ook wel naar huis moet, dus besluiten we maar in te pakken. Jammer van het voer, maar ja, helaas.

Als een koning in Frankrijk
Als een koning in Frankrijk
Foto: Tom Lenters

Soms zit het mee, vaak niet. En dat geldt vooral voor deze Frankrijk trips. Je bent van zo veel dingen afhankelijk. Het weer, de collega vissers, al dan niet karper of roofvissers. Het vele wier, enz enz. het blijft een gok om af te reizen. En de ene keer dat het dan wel lukt, dat je wel met je neus in de vis valt, wel op de goede kant van het water zit, wel de weersomstandigheden ideaal mee hebt zitten,.. ja, dan maak je mee wat sommigen van ons al wel eens hebben mee gemaakt. Maar staar je er niet blind op. We hadden maar weinig vissen, maar we hebben wel genoten. Lekker ons ding doen. Geen stress, geen druk, lekker in de natuur. Daar gaat het ook om. 

Ten slotte wil ik Nick bedanken voor deze fantastische week, dit gaan we zeker nog een keer dunnetjes over doen en wellicht hebben we dan meer geluk maat!

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.