Een vijvertje vol verrassingen (deel 1)

Na het avontuur op de 200 hectare grote plas, werd het tijd om de nare smaak van deze aaneengeregen blank´s  eens goed weg te spoelen met een flink aantal fluiters en kromme hengels. Het kon me niet schelen of het grote of kleine vissen betrof. Ik wilde weer rokende molens zien. Krakende hengels. Schurend dynema door de ogen. Zingende wind door de strak getrokken lijn… je snapt het wel.

Via mijn maatje Nick kwam ik in een klein dorpje terecht. Hij wist daar van twee vijvertjes waar we misschien wel wat konden vangen. Hij had er zelf nog niet gevist, maar wilde het wel eens proberen. Het is totaal niet zijn ding. Deze twee vijvertjes lagen namelijk midden in een wijk met grote villa´s. Kasten van huizen met dure grote auto´s op de oprij laan. En als Nick ergens allergisch voor is… ik dank hem nog steeds voor de dag dat hij me mee nam, maar hij had het na één nacht al bekeken. Nee Nick is een echte struikrover. Houd van de natuur, en de verboden wateren. Het liefst waar niks over bekend is, met een hek er omheen, waar hij met zo weinig mogelijk materiaal onder het gaas moet kruipen in het midden van de nacht, om dan, voordat het licht word weer weg te sluipen. Daar houd hij van.

Ik ga wel eens ergens zonder vergunning vissen, nou dat vind ik zelf al heel spannend. Dus voor mij geen illegale praktijken, da´s slecht voor mijn hart. Maar goed, we komen op een zaterdagmorgen aan en bekijken beide vijvers eens goed. Het is écht heel klein en Nick wil eigenlijk weer naar huis want dit is niks voor hem, maar omdat het toch een social visserij word, zoals meestal met hem, want mij krijg je niet onder zo´n hek door, gaat ie toch overstag. Het kleine vijvertje tussen de villa´s is hem echt te gek. We proberen het dan maar op het iets grotere vijvertje. Dat is lang gerekt en er gaat een bruggetje overheen. Verderop grenst het water aan de tuinen van normale rijtjes huizen.


Nick houd van de natuur, en de verboden wateren

Waar Nick wel blij van word is de welige waterplanten jungle. Hier moet wel vis zitten zegt hij. Dat ben ik wel met hem eens. Het ruikt er naar vis. We zoeken een mooi strategische locatie waar vandaan we beide en paar vallen kunnen uitzetten en elkaar toch niet helemaal in de weg zitten, en drinken een bakkie koffie. Als ik met Nick ga vissen, neem ik sowieso 2 liter extra water mee. Wat een koffieleut is dat zeg. Maar de kelen moeten gesmeerd worden tijdens al dat visserslatijn. We lopen wat op en neer om eventuele vissen te spotten, maar vinden helemaal niks. Sterker nog, er is helemaal geen activiteit van welke vissoort dan ook te bespeuren. Erg vreemd. En na een uur of 5 geen beet te hebben gehad, besluiten we toch maar de spullen weer op de kar te gooien en het andere vijvertje een kans te geven. Ik kwam toch ook voor een beetje actie.

Op het kleine vijvertje moesten we echt inschikken. We zaten letterlijk op een toegangsweg van één van de villa´s. Dus toch nog een beetje spanning voor Nick haha. Voor vier hengels was er eigenlijk niet eens genoeg ruimte. Lijndruk speelt een grote rol in mijn visserij, als er naar mijn smaak iets te veel (strakke) lijnen door het water lopen, ga ik wel verder kijken naar wat anders. Ik heb het té vaak mee gemaakt. Daar waar je doorgaans lekker kunt vangen, resulteerde in een dag blanken als er verderop meerdere karpervissers zaten. Vissen zijn echt niet gek. Vooral heldere wateren. Ik ben er van overtuigd dat ze weg gaan als ze mensen zien of horen. Mij zul je dan ook nooit met fluoricerende kleding aan de waterkant zien. Of met je autodeur smijten… vissen weten het gewoon. Neem dat maar van me aan. Maar we dwalen af.
 

Het strand waar ik door de badmeester ’s morgens werd weggestuurd

In het midden van het piepkleine vijvertje ligt een eilandje. Ik viste er tegenaan en er eentje links naast en Nick in spiegelbeeld. Beide uiteraard met slappe lijnen. Ik kan kort zijn, de avond en nacht gingen geruisloos voorbij maar ’s morgens kreeg ik toch mooie beet. De delkim deed eindelijk weer eens wat ie moet doen. Fluiten. Nick vind die delkims maar niks. Ja, kalkoenen vind hij het hahaha. De hengel werd uit de steun gegrepen en de dril kon beginnen. We verwachten er beide niet veel van. Zo’n klein putje… 5 minuten gingen voorbij, 10… nou nou, deze vecht wel voor wat ie waard is. En dat in zo’n ondiep vijvertje.

De vis word eindelijk moe en het net kan eronder. Wow! Dit is helemaal niet zo’n heel kleine vis. De net-armen trekken aan mijn handen. En ik heb best wat moeite om de vis in de onthaakmat te leggen. We zijn beiden verrast. Snel komt de waymaster uit de tas, natte weegzak eraan. Het zaakje word op nul gedraaid en de vis kan er in. Boing. Poh, 14 kilo. Tjee, dat moet gelijk de grootste van de vijver zijn, zijn we het beide over eens. Wat me ook opvalt is, dat de bek ongeschonden is. Terwijl we weten dat hier toch best wel vaak gevist word. Dat geeft me dan toch wel een lekker gevoel. De vis gaat na een paar foto’s weer terug en we beginnen aan ons ontbijt. Misschien kan Nick er ook nog één vangen. Helaas mocht het niet zo zijn, ruimen we de boel op en nemen we weer afscheid. Het was weer gezellig.
 

Puntgaaf!

In de zelfde periode viste ik nog op die 200 hectare plas en nadat de “badmeester” mij daar ’s morgens van het strand had afgejaagd, ging ik maar naar huis. Tering eind rijden en in de tussentijd zat ik te mijmeren, naar huis? Of nog een dagje naar dat mini vijvertje? Ik kom er toch langs, er is een flinke zuidwesten wind en ik heb nog wat van die heerlijke scopex snoepjes over. Ik doe Cynthia een berichtje dat ik toch nog even door vis en zij vind het best. Heeft het over dat Bobo er toch is dus…. Blijf maar lekker weg!

Ik neem weer plaats op de oprijlaan, aardige mensen trouwens. Ze vonden het geen probleem. Zolang ze er maar met de Range Rover langs konden. Ik zette de spullen op en voordat ik de rig’s neerlegde, ging ik eerst eens een rondje lopen. Geen probleem, want het is zo klein, na vijf minuten ben je er al omheen gelopen! Je kunt alleen je spullen niet meer zien als je achter het eiland loopt. Weinig verrassends te zien. Veel wier in het midden en aan de kantjes kleine plompeveldjes. Aan het einde van de wandeling kom ik weer aan de rand van de oprijlaan waar je achter het riet langs kunt lopen en een slootje kunt oversteken via een balk. De balk scheid een slootje af dat grenst aan de vijver. In die hoek staat aan beide kanten een beetje riet en in de hoek zelf weer wat leliebladen. Hier en daar wat waterplanten ertussen en vier vissen…
 

Ik ben blij met de gevonden plek

WOW. Dit ziet er goed uit. De vissen scharrelen wat rond. Zwemmen richting  de vijver en komen daarna weer terug met nog eens twee vissen. Ik kan ze goed bekijken. En er zwemmen ook een paar hele mooie spiegels tussen. Met mooie schubben op de flanken. Voorzichtig ga ik naar mijn stek en haal de scopex snoepjes uit de tas en knijp er alvast een handvol door de helft. Zodoende plonzen ze minder en dwarrelen ze rustiger naar de bodem. Voorzichtig gooi ik ze verspreid in het hoekje waar ik de vissen zag. Ze zijn er niet meer, maar ik ben er van overtuigd dat ze er wel weer komen. Snel haal ik een hengel op en leg een rig vlak voor wat lelie’s en wandel voorzichtig op mijn tenen haast, terug. De hengel komt op de steunen, de molen beugel nog open zodat de lijn naar de bodem kan zinken. ik draai me om, om de volgende rig te be-azen en als ik dan weer naar de hengel kijk kringelt er wel heel snel lijn van mijn molen!! Verd.. ik heb al beet!!
 

Wow! Dit is helemaal niet zo’n heel kleine vis

De beugel gaat dicht en even lijkt de vogel gevlogen. Snel draai ik de lijn binnen, maar krijg dan toch contact met een vis. Lang leve het zelfprik systeem! De dril duurt wederom een minuut of 10 en er rolt een schub het net in. Niet zo’n grote als de eerste maar toch een mooi visje. Ik ben blij met de gevonden plek, want na deze vis ving ik na een kwartier weer een schub. Enigszins een beetje teleurgesteld dat het niet één van de markant beschubte spiegels is, leg ik hem snel weer terug. Het is dan toch wat langer stil en kan ik de tweede hengel inleggen. Het idee dat waarschijnlijk iedereen naar het eilandje zit te vissen, doet mijn tegendraadse gedachte er goed aan, deze hengel helemaal naar rechts te vissen. Daar is een klein steigertje waar mensen met hun kinderen de eendjes voeren. Altijd interessant. Nooit overslaan zulke plekken. 

 

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.