Ieder in z’n waarde laten? (deel 1)

Ik heb de afgelopen weken het gevoel dat het eens tijd wordt om een balans op te maken. Een balans met betrekking tot wat het karpervissen is geworden, wat het ons vandaag de dag te bieden heeft, wat de huidige normen binnen deze visserij zijn, en jammer genoeg ook wat er zo allemaal fout gaat in ons wereldje! Het is misschien wel eens goed om zonder een blad voor de mond te nemen een aantal zaken in hun juiste context te plaatsen. Veel mensen zullen het artikel wat volgt kunnen begrijpen en waarderen, anderen zullen er minder blij mee zijn en zich wellicht aangesproken voelen. Hoe dan ook, laten we nu eens ophouden met elkaar voor de gek te houden en gewoon eens een keertje de waarheid onthullen!


Waar zijn we mee bezig?

Er was een tijd waarin ik gepassioneerd was m.b.t. grote karpers, de echte grote karpers, de meestal lange en goed geproportioneerde vissen uit vooral grotere wateren. Die passie heeft een flink aantal jaren geduurd want we leefden in een fase waarin het karpervissen constant evolueerde. Rigs werden contant verbeterd door ze aan specifieke situaties aan te passen. Groeiende kennis over karperaas en voerstrategieën resulteerde in steeds betere vangstresultaten. We visten steeds beter, waardoor het ook mogelijk was om steeds grotere uitdagingen aan te gaan. Ik heb het hier over de jaren 90, in mijn ogen een magisch decennia. Het was juist in deze periode dat het karpervissen zich overal sterk ontwikkelde, en hier in Frankrijk gebeurde dat met name op een flink aantal grotere wateren. In die tijd vond het ultieme specimen hunting gebeuren binnen het karpervissen vrijwel uitsluitend plaats op de grote Franse meren.


Voor mij is het gewicht van een karper geen ultiem
criterium om een vangst te kunnen waarderen

Natuurlijk zwommen er veel kleinere watertjes ook mooie bestanden aan karper met veel vissen van tussen de 10 en 20 kg, of zelfs nog wat groter, maar om regelmatig veertigplussers te vangen met een kans op een vijftigplusser of zelfs een heuse zestiger moest je toch naar de grotere meren, en dan nog moest je de juiste keuze maken. Er was slechts een beperkt aantal grote meren die daadwerkelijk voldoende megakarpers herbergden om er met succes gericht op te kunnen vissen. Daar gebeurde het karpervissen in hardcore steil. Je viste er vanuit onder water gelopen bossen tussen miljoenen muggen, of met je bivvy in de bagger, door weer en wind, stormen en slagregens en een flinke dosis doorzettingsvermogen. Deze visserij ging vaak gepaard met grote teleurstellingen…maar werd soms ook beloond met euforische momenten van intens geluk! De vangst van een echte zestigplusser, een vrij zeldzame gebeurtenis, was toen nog wereldnieuws.


“New Age” specimen hunting?

Die tijd is definitief voorbij. De afgelopen tien jaar zijn de normen binnen het karpervissen drastisch veranderd. De waardering van het gewicht van onze karpers is al jaren aan een perpetuele inflatie onderhevig. Vijftien jaar geleden kon je het aantal wateren met bestanden aan vijftigplussers of echte recordvissen op de vingers van twee handen tellen, en het ging toen vrijwel uitsluitend om grotere wateren. Tegenwoordig bestaan er alleen in Frankrijk al enkele honderden wateren die regelmatig vijftigplussers produceren en er gaat geen week voorbij zonder dat er wel ergens een zestigponder wordt gevangen, en dat gebeurd dan vaak ook nog eens op relatief kleine watertjes!


Een werkelijk perfecte en puntgave schubkarper.
Zijn gewicht is van geen enkel belang…

Nu is het uiteraard zo dat het terugzet beleid wat met het moderne karpervissen samengaat hier in Frankrijk een steentje aan heeft bijgedragen. Vroeger werden gevangen karpers hier door iedereen opgevreten. Die tijd is gelukkig voorbij, waardoor veel meer vissen langer blijven leven en dus langer blijven groeien. Maar dat verklaard niet alles. Begin jaren 90 viste ik al op enkele kleinere grindgaten (6 tot 30 ha) met dunne karperbestanden waaronder vissen die er al zeker meer dan 20 jaar leefden. Deze wateren met een relatief hoge pH waarde stonden letterlijk bol van het natuurlijke voedsel in de vorm van kreeften, garnalen, slakjes en muggenlarven. Toch waren veertigponders uiterst zeldzaam op deze meertjes. De meeste vissen stagneerden er al jaren op gewichten van tussen de 14 en 18 kg. Vandaag de dag produceren deze zelfde wateren flinke aantallen veertigplussers waaronder met regelmaat vissen van tussen de 25 en 30 kg!

Maak me nu niet wijs dat dit met klimaatsverandering te maken heeft want gedurende de 22 jaren dat ik reeds in Frankrijk leef heb ik maar één keer een echte winter meegemaakt, en dat was vorig jaar! Het klimaat is hier dus altijd al goed geweest om grote vissen te produceren, en dat weet de hele karperwereld al sinds de ontdekking van Saint Cassien!


In behoorlijk wat kleinere wateren is het tegenwoordig mogelijk om vrij gemakkelijk
grote dikke vissen te vangen. Kunst is het niet, maar het is wel “fun”.

De echte reden waarom vissen tegenwoordig met name op kleinere wateren tot gigantische gewichten uitgroeien is heel simpel: ze worden door de karpervissers met het zware voeren van boilies en pellets gewoonweg vetgemest! Zwaar voeren met rijk en uitgebalanceerd voer is de laatste jaren in de mode, dat werkt uitstekend, en het blijft werken! Door het extra voedsel wat we al vele jaren aan de karpers geven zijn ze veel groter en zwaarder geworden. Dit heeft tot gevolg dat ze ook veel meer moeten eten om hun gewicht in stand te houden en hun energie verbruik te compenseren.

In de kleinere wateren volstaan de reeds beperkte natuurlijke voedselbronnen al lang niet meer. De karpers zijn er tegenwoordig afhankelijk van het extra voer wat wij week in week uit in het water flikkeren. Ze blijven het vreten, ze moeten wel! Zo hebben we niet alleen kunstmatig grote karpers gefabriceerd maar ook nog eens op een efficiënte manier de negatieve effecten van hengeldressuur grotendeels uitgewist. Met andere woorden: op de kleinere wateren, zowel publiek als privé, zijn karpers niet alleen veel groter dan vroeger, ze zijn uiteindelijk ook nog eens veel gemakkelijker te vangen!


Cedric de artiest met z’n eerste gigant van 27 kg

In principe is hier niets mis mee, zolang we de vissen maar met respect blijven behandelen en ze met de grootste voorzichtigheid manipuleren, want grote zware vissen zijn nu eenmaal veel kwetsbaarder. Het is toch mooi dat het vandaag de dag voor vrijwel iedereen mogelijk is om af en toe eens echt z’n dak te gaan door een echte zware megakarper te vangen? Ik gun dat geluk aan iedereen. Karpervissers die zich op het juiste water concentreren kunnen zelf elk jaar een behoorlijk aantal van die megakarpers vangen. Echte kunst is het allang niet meer, maar ik kan me voorstellen dat mensen er plezier aan beleven.


Toch is voor sommige lieden veel grote karpers vangen op zich nog niet genoeg. Ze willen er vooral stoer mee doen! Deze lieden vissen niet hoofdzakelijk voor hun plezier maar hebben een andere drijfveer gebaseerd op een vorm van prestige: ze willen meer grote karpers en vooral ook grotere karpers vangen dan anderen. Daar kan ik nog wel inkomen als het om een uitdaging t.o.v. jezelf gaat. Als het echter gaat om de superioriteit t.o.v. anderen te bewijzen en ze nemen zichzelf serieus dan heb ik weer zo iets van “man, man, waar ben je nu in Godsnaam mee bezig?”.

• Lees volgende week deel 2 van "Ieder in z’n waarde laten?"

Auteur: Leon Hoogendijk

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.