Nachtvissen of een dag sessie (deel 4)

Tijdens de laatste week van de vakantie was ik ondertussen jarig geweest en ondanks dat ik mijn verjaardag nog moest vieren omdat deze precies in de zomervakantie viel had ik toch al wat super leuke en vooral handige (vis)cadeaus gehad van de kids en enkele goede vrienden. Namelijk een nieuw schepnet (de oude had de mishandelingen van de laatste jaren niet echt doorstaan) een nieuwe unster en een super handig klein radiootje.

Na het ontvangen van de cadeaus hadden de kids me door het mooie weer nog een middagje vissen gegund, maar helaas werd dit geen kopie van de vorige onverwachte sessie en resulteerde dit in een blank. Ach ja die horen er ook bij.

Inmiddels was de zomervakantie tot een einde gekomen, en moest er weer voor de baas gewerkt worden. Maar aangezien de kinderen dus de komende drie weken bij mijn ex zouden zijn en ik ook voor het werk niet moest reizen betekende dit wel wat mogelijkheden voor enkele avond sessies. “Ieder nadeel heeft zo zijn voordeel” zei ooit een bekende voetballer. Maar eerst nog maar eens het laatste weekend van de vakantie eens proberen goed afsluiten...

Erik was inmiddels ook weer terug van vakantie en Patricia had ook haar kinderen niet, dus werd er week er voor al weer gebrainstormd over een nachtsessie in het weekend. Het idee was geboren om het tweede weitje op de grote kreek eens te proberen. De week er voor regelmatig enkele boillies voeren moest het succes brengen. Na de vrijdag nog wat gewinkeld te hebben met de kids en ze bij hun moeder afgezet te hebben volgas naar huis, was net voor de spits dus die 160 km moeten wel binnen de 2 uur kunnen en dus netjes op tijd om de hengels in te gooien en dan de lokale pizzaboer wat versnaperingen te brengen.


De cadeaus

Patricia en Erik gingen al naar het water, maar helaas ging er net iemand zitten op de beoogde stek, dus dan maar in de wei. Na een gezellige avond en een veel te rustige nacht kan ik weer een blank bijschrijven op de grote kreek. Door een viswedstrijd moeten wel al vroeg opruimen en na een heerlijk ontbijtje worden de spullen dus weer terug de auto in geladen. Wat doe ik toch fout, verkeerd aas, rigs, te korte sessies...? Ergens wel een troost dat de visser die op onze beoogde stek was gaan zitten ook geblankt had.

Na een nachtje in m'n eigen bed kroop het bloed de zondag weer waar het niet kan en werd er met Patricia gecheckt of zij ook nog zin had. Zij wilde nog wel eens met de vaste stok en kwam het idee dus om nog maar eens de “good old” IJsbaan te doen. Zoals standaard daar worden de hengels onder de bomen gelegd met de slip op standje 'best wel dicht'.


6.8 kilo schoon aan de haak


Het was weer een typische zomer dag, en dat je daar ook uit de wind zit betekend dus dat ongeveer bakt in je schoenen. Patricia was half onder de bomen gaan zitten tegen een lelieveld aan, na een berg kleine voorntjes was ze dat beu en lag een feeder in. Daar in gooien is niet zo makkelijk dus mocht even les komen geven. Gaf mij gelijk de mogelijkheid even af te koelen. Dit betekende wel dat ik nog 5 meter van de plek stond waar mijn uiterst rechtse hengel lag, vlak bij een plek waar ooit een boom was omgewaaid en je eigenlijk altijd wel karper zag rond hangen.

Nu is mijn ervaring wel dat ze geluiden en beweging daar wel gewend zijn aangezien ik mijn grootste op dat water van rond de 13 kg ook gehaakt heb exact wanneer er een gezin al stuiterend en springend passeerde op nog geen twee meter van mijn onderlijn. Maar goed, is weer een heel andere discussie. Na haar geholpen te hebben sta ik wat te genieten van de koelte onder de bomen en neem nog een paar slokken van mijn biertje (ook in de zon moet je toch voor wat verkoeling zorgen :-) totdat ik een piep hoor en op vol alert sta, nog geen seconde later resulteert dit in een vette fluiter die toch lijn weet te pakken van mijn molen. Tot zo ver de zondag rust, en moest er dus een sprintje getrokken worden. Waarom bijten ze nu toch altijd als je effe weg bent, net of ze het aanvoelen...
 


Een 'apetrotse' Patricia

Met de vrees dat hij inmiddels toch de takken onder water had weten te bereiken, arriveer ik bij mijn hengel en rits hem uit te steunen en begin te blokken en zie ik hem net voor de takken zich omdraaien. Pffff die was eigenlijk te close... Na een leuke dril ligt er een typische IJsbaan schub op de mat van 6.8 kg op de mat. Eindelijk mijn nieuwe schepnet en weegklok kunnen gebruiken, en die bevielen goed. Vol goede moed gooi ik weer in. Als de zon wat minder fel word besluit Patricia ook te verkassen naar mijn stek en wist aan de andere kant van het lelieveld nog een mooie kruiskarper te pakken nadat ik haar eens had voorgesteld te switchen van een mini-boillie naar een pellet, die ik na wat zaag werk passend had gemaakt voor hoor onderlijn. Die kan ze ook weer bijschrijven op haar lijstje met gevangen soorten.

Helaas bleef het bij deze twee karperachtige vissen, en toch niet ontevreden worden de spullen niet al te laat weer ingepakt om de volgende dag mijn overvolle mailbox op het werk eens te gaan aanvallen.


Het wachten kan beginnen

Aangezien ik 's avonds nu ook wat tijd heb werd een belofte met Armand ingevuld om ook nog eens een sessie samen te doen en werd er afgesproken om de dinsdag direct na het werk te gaan vissen. Na mijn verhaal van mijn nieuwe stek zag hij die wel zitten natuurlijk, maar hij had geen rodpod dus zal er gevist worden met 4 hengels aangezien mijn tripod 4 hengels kan dragen. Ik moest 's middags nog naar een afspraak dus werd er snel nog effe gestopt om alvast wat boillies te strooien met alle spullen alvast in de auto om nog even de afspraak afwerken en dan snel naar het water.

Wat kunnen sommige dingen toch lang duren als je eigenlijk al met je gedachte ergens anders bent. Zoals je al kan verwachten liep de afspraak wat uit en stond ook nog eens voor de brug. De brug, hoor ik mensen al denken die niet van hier komen. Ik woon in Zeeuws-Vlaanderen, veel van jullie zullen vast denken dat dit stukje Nederland bij België hoort, zal nooit vergeten dat ik ooit in Vlissingen stond op de boulevard en dat wat Hollanders (ja die van boven de rivieren) tegen hun kroost stonden te verkondigen dat daar België lag, maar ze toch echt naar Breskens wezen wat toch echt nog Nederlands grondgebied is. Affijn, tot zover de aarderijks les en kan alleen zeggen: prood to be a spare-Belgium.
 

Even poseren

Maar Zeeuws-Vlaanderen word dus gesplitst door een kanaal wat naar de havens van Gent leid en dus een hele hoge frequentie van grote schepen kent, met als gevolg bruggen die veels te vaak en veels te lang open staan. Als ik alle uren nog kan vissen die ik daar al voor heb gestaan mag ik echt wel een part-time job gaan zoeken. Maar goed, na het gebaal van weer eens te staan wachten kon ik eindelijk het gas weer intrappen en richting het water. Inmiddels was Armand er ook en na wat geklets werd afgesproken dat ik links van het eiland ging vissen en hij rechts.

Dus alles in stelling brengen, schietgebedje en dan lekker wat kletsen. Exact tijdens het koffiezetten ging wederom de hengel af met de fel-groene dumbels, na een leuke dril land ik vis van 8 kilo. Aangezien ik iedereen zijn visje gun zeg ik nog tegen hem, welke hengel er ook gaat de volgende is voor jou... We zitten nog gezellig wat te kletsen en het is inmiddels al flink donker geworden. We worden plots opgeschrikt door een piep uit wederom de linkse hengel. Gevolgd door nog enkele piepen, we besluiten polshoogten te gaan nemen, en hij slaat aan bij een volgende piep. Het lijkt er op dat er iets kleins aan zit, maar blijft wel op de bodem.

Een leuke schub

Ergens gaat me er al een lichtje branden en ik sta het verhaal van de 15 kilo vis uit de doeken te doen van enkele weken terug, totdat vlak onder de kant hij er vandoor gaat en ik het dus zeker weet. “Je hebt een mooie Armand”, is het eerste wat ik zeg. Na een identieke dril van mijn 15 kilo vis van die stek, schuift er na een tijd een mooie schub in het net. Een eerste aanblik zegt me dat deze rond de 15 kilo zit, en na het controleren van de vinnen en het opvouwen van het net weet ik het zeker. Weer een bak sleuren over de loopplank, dit keer in het donker wat toch wat extra voorzichtigheid met zich mee brengt.

Na het wegen klokt deze 14.5 kg, allebei een mooie vis tijdens deze sessie dus, maar wat heb ik toch met het “vis om vis” principe. Volgens Tim van Zanten had Frank Avezaat, en ik quote, “Golden balls” maar na dit voorval denk ik toch dat het mijn eigen pech is. Ach ja we hadden beide een vis, beide een mooie dril, en een leuke avond, daar gaat het tenslotte toch allemaal om. Als ik eerlijk ben zijn de drils van karpers tot een kilo of 13 altijd meer spectaculair dan daar boven, althans dat is mijn mening van de 13kg + vissen die ik heb weten te strikken.


Mijn eigen pech?

De hengel na de photoshoot nog heel even in stelling gebracht, en niet veel later toch maar weer huiswaarts gegaan om de volgende dag weer te gaan werken. Wat een stek is het toch..... Je zit er teveel in zicht dus de verhalen zullen wel snel gaan, maar iedere vis die we er pakken is er een. 

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.