Riviergeweld deel 4

Zoals jullie hebben gelezen in de vorige editie was mijn eerste twee nachter op de rivier een genadeloze blank. Het water was nog koud, het vroor ’s nachts nog en er was nog maar bijzonder weinig leven op en rond het water te bekennen. Behalve de grote schepen die om de tien minuten voorbij kwamen varen leek het een bijzonder dooie en grauwe bedoeling. Het was een sessie die niet echt veel voldoening deed oproepen. Maar tegelijkertijd wel de mogelijkheid gaf wat nieuwe dingen te ontdekken.
 


Het riep aardig wat vragen bij mij op. De eerst daarop volgende sessie die ik nu ga beschrijven was er net even eentje met iets meer bloei, vrolijkheid en de natuur die overduidelijk tot leven aan het komen is. Zoals ik al aangaf… de volgende sessies kunnen wel weer ontzettend goed zijn. En wat er uiteindelijk gebeurde... Dat kunnen jullie nu gaan lezen in Riviergeweld nummer 4. Veel leesplezier gewenst!
 


De eerste succesvolle sessie van 2014

Na de blank van de eerste twee nachter voelt het eigenlijk een beetje twijfelachtig. Wat kan ik verwachten in de komende sessies? Eigenlijk op een rivier compleet onterecht. Een paar nachten blanken hoort er bij en hoeft eigenlijk niets te zeggen. De volgende sessies kunnen maar zo weer heel goed uitpakken. Ik pep mezelf nog maar eens op om het niet in twijfel te trekken en ga vervolgens vol goede moed verder met de voorbereiding voor de volgende twee nachter. Wanneer ik bezig ben met mijn hengels klaar maken, de emmers met boilies vullen en onderlijnen knopen bekruipt mij weer een gevoel van fanatisme. Ik krijg er weer steeds meer zin in en maak alles tot in de puntjes in orde. Als ik klaar ben met alles voorbereiden word mijn vertrouwen weer groter en groter. Precies wat ik nodig heb om door te kunnen gaan op mijn eigen manier. De manier van nooit opgeven!

Nadat ik een dag gewerkt heb is het alweer 17:00 uur in de middag. Helaas is het nog maar vroeg in maart en alweer best vroeg donker. Het loont niet meer om nu nog naar de stek te rijden en alles op te bouwen. Immers moet ik erg ver lopen en brengt mijn stek in orde maken erg veel werk met zich mee. Dit kost enorm veel tijd en is het niet meer haalbaar om nog voor het donker klaar te krijgen. Ik besluit ’s avonds nog maar even een beetje rust te nemen en de volgende ochtend vroeg mijn bed uit te gaan. Dat kleine beetje geduld wat ik nu heb zal zich de volgende ochtend uitbetalen in het feit dat ik in alle rust de stek kan opbouwen. De volgende ochtend stap ik heerlijk op tijd mijn bed uit. De vogeltjes fluiten en er is nog bijna geen kip op de weg te bekennen. Behalve de fazanten die mijn stek aandoen als zijnde een fijne verblijfplaats. Wanneer ik met de trolley de enorme weg afleg kom ik er een flink aantal tegen. Prachtig om te zien. Alhoewel ze dat totaal niet denken van mij wanneer ik met mijn berg spullen door hun huiskamer kom banjeren. 
 


Vervelen doe ik mij niet snel op de rivier. Er is genoeg moois te zien op het water


Nadat ik eindelijk na hard werken het hele kamp weer heb staan bekruipt mij een gevoel van vermoeidheid. Ik besluit even om op mijn stretcher te gaan liggen en een klein dutje te doen. Dat kleine dutje komt mij onverwachts duur te staan. Als ik wakker word door een paar valse piepen van een passerend schip zie ik dat het al donker is. De klok slaat bijna 20:00 uur en ik ben verbaasd dat ik nog zo lang geslapen heb. Blijkbaar had ik de laatste paar dagen iets te veel van mijn accu gevraagd en heeft mijn lichaam de rust opgeëist. Ik besluit vervolgens nog maar even een tijdje wakker te blijven en zet een lekker warm bakje koffie. De heerlijk warme koffie stroomt naar binnen en tegelijkertijd tuur ik over het water. Ik voel me weer in mijn element. Het water stroomt langzaam door de rivier en het vertrouwen stijgt naar torenhoge waardes. Gek genoeg blijft het de rest van de avond doodstil. Omdat er weinig meer te beleven en te zien valt besluit ik maar eens om mijn tanden te gaan poetsen en opnieuw te gaan slapen. De volgende ochtend vroeg na wederom een doodstille nacht word ik gewekt door de reciever van mijn delkims die mij duidelijk verteld dat er iets aan de hand is aan de andere kant van de lijn. Het is geen run maar de beetmeldingen geven wel aan dat er iets aan de onderlijn hangt. Ik besluit mijn lieslaarzen maar eens aan te gaan trekken en tegen de tijd dat ik de hengel heb binnen gedraaid en in het water kijk word mijn vermoeden bevestigd. Een vieze smerige slijmerige platte! Oftewel… meneer of mevrouw brasem vond mijn boilies wel lekker en besloot het op te eten. Verrekte rot dingen! Kom ik daarvoor zo vroeg mijn bed uit. Maar goed… in elk geval een teken dat de vissen mijn aas weten te vinden. Dat dan weer wel...

Wederom verloopt de rest van de dag verbazingwekkend genoeg dood en dood stil. Stiekem krijg ik toch wat argwaan en besluit ik op onderzoek uit te gaan. De voerboot met dieptemeter komt er aan te pas om de boel nog eens grondig na te kijken. Als ik even aan het rondvaren ben valt mij iets op. Het talud loopt zo verschrikkelijk stijl dat het gewoon een kaarsrechte muur lijkt. Ergens zal toch iets van gestage gesteldheid te vinden moeten zijn denk ik nog. Na even een tijdje door varen kom ik eindelijk een plek tegen die mij wel iets lijkt. Het talud loopt langzaam naar beneden precies naar de stroomnaad toe. Een ideale plek waar voedsel blijft hangen en dus een rig te droppen. Met die wetenschap op zak besluit Ik een hengel te gaan verleggen. Misschien levert dat een vis op. Wie zal het zeggen?

Wanneer ik de hengel in gereedheid heb gebracht en op het talud heb gedropt ga ik er maar weer bij zitten. Eigenlijk met de moed wat in mijn schoenen gezakt kijk ik toe hoe het alweer donker begint te worden. Ik zet nog maar eens een bak koffie, bak wat te eten en kijk nog een tijdje rustig over het water. Wederom net als de vorige avond valt er weinig te bespeuren. Helaas! Maar een biertje er bij kan me weer aardig wat moed geven. Komt het niet door de vissen zelf… dan maar via een beetje alcohol. Wanneer het biertje goed en wel op is besluit ik maar weer over te gaan tot het poetsen van mijn tanden. Immers ik zovaak aan de waterkant verblijf is het toch erg belangrijk dat ik mezelf goed verzorg!
 


De eerste vis van een seizoen op groot water is een hele opluchting! 


Nadat ik mijn tanden heb gepoetst val ik in slaap. De vermoeidheid is nog steeds niet helemaal in mij verdwenen en mijn lichaam dwingt mij tot diepe rust. De rust die ik krijg geldt maar voor een paar uurtjes. Om klokslag 05:30 uur in de zeer vroege ochtend word ik gewekt door een enorm harde run. De reciever van mijn delkims rammelt enorm en ik weet dat het menens is. Zo snel als ik kan schiet ik in mijn lieslaarzen en plons ik het water in. Zo slaapdronken als ik ben gris ik de hengel van de steun en begin ik aan de dril. Ik draai tot slot van rekening de slipknop eerst ook nog eens de verkeerde kant op en de vis kan verder en verder van mij af zwemmen. Wanneer ik na twee pogingen dan eindelijk de slip goed ingesteld krijg weet ik de vis langzaam maar zeker tot afremmen te krijgen. De vis is duidelijk niet van plan om zich gewonnen te geven en blijft kort onder de top nog even flink de trekkracht van de voorslag testen. Als ik de vis uiteindelijk toch mijn net in weet te sturen bekruipt mij een gevoel van opluchting. Zo! Die is binnen. Nummer 1 is een feit. Hij is niet heel groot maar de voldoening is enorm!
 


De vis weer terug in zijn element. Altijd een prachtig moment!


De vis wordt zorgvuldig gewogen, gefotografeerd en weer terug gezet in zijn element. Immers na het terugzetten van de vis is het ook alweer bijna tijd om de sessie te beëindigen. Morgen moet er weer gewerkt worden en dien ik weer fit te zijn. Rust is dus geboden en met een gevoel van voldoening ruim ik mijn spullen op. Wanneer ik al mijn spullen weer heb opgeruimd, de lange weg weer terug heb bewandelt en alles weer in de auto zit keer ik huiswaarts. Als ik naar huis rijd zit ik alweer met mijn volle gedachten bij de sessie die komen gaat een paar dagen later. Wat gaat er gebeuren? Krijg ik weer beet? Blijft het mooi weer? Ik ben razend nieuwsgierig en hoop het allerbeste.

 

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.