Ups-and-downs 2

Het kwartje is gevallen. Het is een moeilijke manier, maar wel dé manier om aan mijn “targets” te komen. Ik vind target maar een stom woord. Ik ben ook absoluut geen target visser. Dit heb je al eens kunnen lezen in De parel van Twente. Ik word daar namelijk heel ongelukkig van in mijn visserij. Ik ga nu gewoon lekker ontspannen vissen, maar wel op een water met een uitdaging.

Dit is zo’n water. Hier zwemmen niet echt héél grote vissen. Ik geef ook niet zo om grote vissen. Ik vang ze graag hoor, begrijp me niet verkeerd, maar ik vang liever drie vissen van fabelachtige schoonheid, dan één hele dikke lelijke boiliehoer die er 15 keer per jaar uit komt. Een hele mooie grote is natuurlijk wel leuk, maar goed, zwaarder als 19 kg zwemt hier niet, maar is wel een fantastisch mooie donkere spiegel. Ik zou hem maar wat graag willen vangen, maar het mooie van dit water is, zowat elke vis die hier zwemt is mooi. De spiegels, klein en groot hebben een prachtige kleur. Vooral ’s winters word die kleur steeds mooier en donkerder. Dit zal dan ook wel te maken hebben met het kraakheldere water. Er zwemmen naast de mooie spiegels ook een vijftal mooie schubs die ik graag zou willen vangen. Het zijn speciale vissen. Niet vreselijk groot, rond de 14 kg maar van een adembenemende schoonheid. Ik ken ze, ik heb ze op foto’s gezien en ik wil ze heel graag ook vangen. Maar zoals ik al zei, vrijwel alle vissen zijn mooi en nog maar weinig gevangen. Er zwemt ook heel veel variatie in gewicht. De kilo visjes, heel veel schubs en spiegels die rond de 10 a 12 kg zweven, waarschijnlijk van een lichting van een aantal jaren terug en dan een handvol grotere met een paar uitschieters. Ik heb ze deze zomer een aantal keren goed kunnen observeren.

4

Waiting for good things to happen

Maar goed, ik denk nu op de goede weg te zitten om de mooie schubs aan de vinnen te komen. En zoals gezegd is dit op de moeilijke manier. Dit kan ook niet anders want op dit water is eigenlijk maar één makkelijk stek en daar zit dan ook vrijwel altijd het gros van de vissers. Het water ligt in een dal. Omringt met bomen en grote struiken die in het water hangen. De stekken zijn zoals gezegd niet met de auto te bereiken. Er zal gestekkerd moeten worden. Sommige stekken zul je zo’n 5 a 600 meter moeten wandelen met je kruiwagen, door gras met kuilen en hobbels, bramenstruiken en stronken. Geen water voor salon vissers dus. Ook moet ik er een dik uur voor rijden, dus ff een paar dagen voor voeren gaat niet lukken, ik heb ook nog een prive leven namelijk. Bovendien zit ik al bijna 12 uur per dag in de auto en om dan ook nog ff twee uur heen en terug te rijden… 

De stek die ik nu voor ogen heb, heb ik dus min of meer per ongeluk gevonden. Zoals je in het eerste deel hebt kunnen lezen, zag ik na een flinke poos observeren een (grote) vis een paar keer buitelen. Mijn interesse was gewekt en werd uiteindelijk beloont met een paar mooie vissen door ze te stalken.

Nu ben ik terug. Met een aanvalsplannetje. Ik parkeer de auto nu helemaal aan de andere kant van het terrein. Ik kan nu in ieder geval met de kar over een groot gedeelte van het asvalt wandelen in plaats van een karrespoor. De stek bevindt zich op het midden van een wandelpad. Officieel mag ik hier helemaal niet zitten. Maar goed, wat niet mag… ik zit dus boven en de hengels staan ongeveer 5 a 6 meter lager. Ik kan er ook maar twee kwijt hier. Eentje beneden mij en dan verderop nog eentje. Er zitten zoals gezegd grote bossen tussen. Dus als ik aan hengel twee beet krijg moet ik eerst 10 meter over het bospad rennen om daarna naar beneden te gaan. Er is een oud soort trappetje gemaakt. Maar ik moet heel goed oppassen dat ik niet uit of weg glijd. Ik kan je vertellen als er een gillende delkim om aandacht vraagt en je hoort de molen gieren, wil je zo snel mogelijk naar beneden, toch moet ik kalm blijven om ongelukken te voorkomen. Ik heb dus nu ook twee schepnetten en onthaakmatten meegenomen.

1

Ik laat niets aan het toeval over

Het zijn gewoon twee individuele stekken. Deze hele kant is goed. ’s Winters is dit ook de kant waar de meeste beten vanaf komen. De vissen liggen hier massaal in de blubber op een meter of 7. Hoe ik dit weet? Er zat letterlijk een laagje vuil aan de buiken van de vissen die ik toen ving. Je kon letterlijk je naam in hun buik schrijven. Van de vissen die ik graag zou willen vangen, weet ik, van anderen dat ze die hier voor de kant vingen. Maar wel vanaf de andere kant, na een flinke worp. En meestal in het donker. Er werden ook vaak vissen verspeeld vanaf daar. Nu weet ik ook wel hoe dat kan. Het water staat flink laag, het is kraakhelder en de zon laat een hele rij palen zien die op 10 meter uit de kant onder water staan. Een heel oude oever beschoeiing dus. Men mag mij bedanken, ik ben in mijn onderbroek het water in gegaan en kon ze één voor één met mijn voet los wiebelen om ze daarna met veel tegenzin uit de bodem trekken. Een hele klus, maar hey,.. alles voor de veiligheid voor onze karpers! Het was die dag ook bloedheet, dus een beetje verkoeling was helemaal niet erg. 

2

Niet groot, maar o, zo mooi!

Ik ben dus weer terug en heb twee nachten tot mijn beschikking, een behoorlijke luxe voor mijn doen. Ik sta ´s morgens vroeg al aan het water. Slierten damp dansen als ballerina´s over het water. Het heeft iets geheimzinnigs. Er staat iets te gebeuren. Ik voel het tot in mijn tenen. Snel trek ik de spinnen los van de kruiwagen. Ook heb ik nu extra paaltjes mee genomen. Deze druk ik in de grond op weg naar beneden zodat ik me daar aan vast kan houden. De stek beneden mij is vrij krap. Ik beschreef het de vorige keer al. Ik moet continue oppassen dat ik niet met mijn hengeltop telkens in de boomtakken zit. Daar waar de hengel parallel aan de oever staat, de molen achter de boom en alleen de top van de hengel is in de buurt van het water. Het is nog te schemerig om de rig goed neer te leggen.

Met goed bedoel ik dat ik probeer het lood naast een tak of donkere steen neer te leggen. Vrijwel alles is gecamoufleert of onzichtbaar (fluoro carbon) maar het lood niet. Dus probeer ik die op deze manier te verbergen. Ik heb wel van die fuzz loden maar die passen niet op mijn safety systeem… om toch een kans te hebben deze ochtend om een vis te strikken, leg ik de rig dan maar iets dieper en hopelijk donkerder. Ik strooi flink wat lekkers links en rechts van de rig. Een hoop hennep en ik heb nu ook een smikkelmix van mini pellets meegenomen. Benieuwd naar mijn geheime wapen? Kijk eens bij DSK pellets op de site. Raymond Vasterink heeft een heleboel mooie mixen samengesteld die je visserij, vooral zomers, een flinke boost geven. Door de pellets en hennep hoop ik de (kleine) vissen langer op de stek te houden. Laat ze maar zoeken. En ik ben er van overtuigd dat, door het gekraak van de tijgernootjes en hennep, de andere vissen ook komen kijken.

8

Een prachtige donkere schub

De tweede stek is een stuk ruimer, maar wel net zo smal zodat ik ook hier moet oppassen dat ik niet overal met de hengeltop in blijf hangen. Rechts hangt er een enorme boom over het water. Het ziet er mooi uit. Toch heeft het helaas een luguber uitzicht. Er hangt een roofvogel aan een stuk vissers lijn aan een tak boven het water. Een visser heeft waarschijnlijk vanaf de overkant zijn lijn in de boom gegooid en kapot getrokken. Dit heeft de visser natuurlijk niet bewust gedaan, en ook niet gewild dat de vogel nu dood is, maar het is dus wel gebeurt. Mensen, denk hier toch om. Ik heb het al veel vaker gezien. Vogels die verstrikt raken en een gruwelijke hongerdood te gemoed gaan. Of hun pootjes kapot snijden. Het is onwetendheid. Gooi maar raak voor een knaak. Het is vrij simpel op te lossen.

Gooi richting je stek. Rem de lijn af als je denkt dat het fout gaat. Kwestie van goed opletten en inschatten. Lukt je dit niet? Ga dan eerst eens flink oefenen! Als je gegooid hebt, schat je het aantal meters tot aan de plek waar je je rig had willen liggen. Trek het aantal meters van je spoel en doe de lijn achter de lijn clip van je molen. Nu kun je uitgooien en zal de lijn nooit meer in de boom of struik komen. Moet ie nóg dichter bij? Haal je lijn uit de clip doe er nog een meter bij en gooi weer uit. Net zo lang tot ie goed ligt. Ligt ie perfect? Dan kun je met een klein stukje wedstrijd elastiek een mini stuitje maken op de lijn zodat je die er achter weg kan halen tijdens het vissen. Anders word je hengel misschien van je steun getrokken. Je kunt ook met tipex een streepje op de lijn zetten. Hopelijk wist iedereen dit al, en anders hoop ik een paar mensen een goede tip te hebben gegeven zodat er niet nóg meer lijnen in bomen en struiken verdwijnen.

7

Een fantastisch mooie donkere spiegel

Deze hengel kan ik helemaal parallel achter struiken aan de oever zetten. De vissen zullen deze hengel nooit zien. De fluoro carbon lijn loopt als ware over de kant het water in. Het kan bij een eventuele run nergens achter blijven hangen. Wakers gebruik ik natuurlijk niet, want dat heeft geen nut. Ze kunnen immers niet de kant op kruipen. 

De nevel slierten verdwijnen want het zonnetje komt op. Als ik na een tijdje observeren de vissen heb gevonden, liggen ze totaal aan de andere zijde van de lange kant waar ik zit te vissen… vandaar dat ik nog geen beet heb gehad! Vorige keer had ik immers vijf beten overdag. Ze lagen toen allemaal lekker in t zonnetje en af en toe dook er eentje naar de kant om een hapje te snacken. Ik baal als een stekker en in oorlogs stemming trap ik de hele zooi weer op de kar en wandel 200 meter verderop om daar alles weer op te bouwen. Dit moet uiterst stil en sneaky gebeuren zodat de vissen mijn aanwezigheid niet opmerken. Ik doe alles in gebukte houding en loop op mijn tenen. Op deze veel grotere stek kan ik wel drie hengels kwijt. Eentje staat er voor mij, maar ook weer 4 meter lager tussen de bramenstruiken. Deze zal ik later wel even kort wieken. Want hier wil je echt niet in vallen tijdens een eventuele run.

9

De palen van de oude beschroeiing

De tweede hengel gaat naar links. Aan het einde van het paadje duikt vanaf de kant een gele zandbank de diepte in. Hier leg ik op drie meter uit de kant een rig. Tussen deze twee hengels, die 20 meter uit elkaar staan dus die rij palen. Engerds zijn het. Door alle commotie van onder andere het strooien van een paar handen voer, zijn de vissen er weer vandoor gegaan! En ja hoor, precies naar de plek waar ik zo straks nog zat!! Je gelooft het niet. Maar gelukkig zwemmen er ook nog wel rechts en voor me nog wat vissen. De derde hengel breng ik dan maar weer terug naar de eerste stek. De meest rechtse. Bij een beet zal ik een eindje moeten sprinten over het verharde pad om dan als een malle het bos weer in te duiken en aan de afdaling moeten beginnen. Hier laat ik het net en een onthaakmat achter. De stek waar ik nu zit kan ik de vissen wel met één net landen. 

Helemaal aan de andere kant links van mij, zitten er twee andere mannen te vissen. Vanaf de makkelijke stek zeg maar. Ze zaten er al een hele nacht, maar hadden nog niks. Ik had even een praatje met ze gemaakt vanmorgen. Even peilen waar hun lijnen liggen etc. dat ze nog niks hadden, verbaast me niets. Hun vier lijnen liggen binnen een straal van 30 meter naast elkaar. Strak opgespannen en waarschijnlijk ergens op 8 meter ofzo. Succes!

5

Wauw!! 

Ze kijken dan ook verbaast als er rond de klok van 18 uur ineens een Delkim staat te tetteren aan de overkant. Dit gaat dan ook hard, (anders hoor ik hem misschien niet ) en lang, (het is de verste hengel, van de eerdere stek) dus ik moet over de verharde weg sprinten en sla dan rechtsaf het bos in. Het heuveltje over en de glibberige zand trap naar beneden. Al die tijd hoor ik de Delkim vol gas gillen en als ik het heuveltje over ga en de afdaling neem, hoor ik ook de molen ratelen. De vis is goed op dreef en dat is vaak een goed teken. Geen kilo visje of grote brasem in ieder geval.

Beneden bij de hengel aangekomen, pak ik de hengel rustig op en maak contact met de vis. De buren aan de overkant staan beide beneden te kijken hoe het me vergaat. Ik steek een duim in de lucht en zij steken hun hand op. Leuk, sportief. De dril begint, de vis heeft zo’n 50 meter kunnen pakken. Geen probleem. Hij kan zich nergens vast zwemmen. En na zo’n sprint door een best zwaar afgestelde slip, is ie toch ook al een beetje vermoeid, zodat ik rustig de vis naar me toe kan manoeuvreren. Ik heb ook geen haast. Laat hem maar lekker moe zwemmen. Zodat ie straks ook vermoeid is op de kant en ik rustiger foto’s kan maken. Dit scheelt vooral als je ze zelf met de zelfontspanner moet maken.

Ik heb inmiddels al in de gaten dat het een spiegel is uit de 10 kilo categorie en dat hij al aardig moe begint te worden. Aan de overkant houden ze me nauwlettend in de gaten. Als de spiegel over het netkoord glijd, gaat de vuist in de lucht met een luide YES! Zodat ze aan de overkant weten dat er een vis in the pocket is. Inmiddels is één van de mannen naar me toe gewandeld zodat hij me kan helpen met foto’s maken. Het is weerom een mooie donkere spiegel. Na de foto’s laat ik hem snel weer zwemmen. De man kijkt zeer geïnteresseerd naar al mijn uitrusting en vraagt me de kleren van het lijf. Ik vind dit wel leuk. Ik zou dit zelf ook doen. Kennis maakt macht. Als ik de hengel terug op zijn plek heb gelegd, neem ik ruim de tijd om de man alles uit te leggen. Aas, rigs, laatste meters, slappe lijnen?? Op een halve meter ’s nachts? Hij staat met zijn oren te klapperen. Ik raad hem aan om op hun stek, een hengel helemaal naar rechts te vissen. Daar ligt een soort uitloper vanaf de kant. Een mix van zand en grint zoals er wel meer van dit soort stekjes zijn. Hij bedankt me voor de informatie, maar ze hebben al besloten om straks op te gaan ruimen. 

Rond 21 uur ben ik bezig mijn tanden te poetsen als uit het niets de hengel beneden mij er vandoor gaat. Ik kijk naar beneden en zie een grote werveling met kolken op twee meter uit de kant. De top trekt helemaal naar beneden en de slip giert het uit. Ik wandel rustig naar beneden want struikelen is hier heel snel gebeurt. Ik heb de bramenstruiken zo veel mogelijk uit de weg naar beneden geknipt. Maar er liggen nog genoeg obstakels waar ik een mooie salto voorwaarts over kan maken zodat ik in de plomp verdwijn. Kalm aan dus. Beneden gekomen, pak ik de hengel weer rustig op en rem de vis rustig af. Deze is lekker de diepte in gedoken. Maar aan het zenuwachtige trekken meen ik wel dat dit niet echt één van de zwaardere vissen is.

Ik wandel rustig helemaal naar links. Daar is meer ruimte om de vis te kunnen landen en daar staat ook de onthaakmat. Ik had dus overdag de hele rij palen weg gehaald, dus daar is geen gevaar meer van, toch zit de boel ineens helemaal vast! Ik vloek binnensmonds. What the… ? ongeveer tien meter naar links van waar ik de laatste paal heb weg gehaald, zit de boel vast. Maar wel een flink stuk dieper. Ik loop snel naar links en probeer vanaf hier weer druk te zetten. Het lukt niet. Ik heb geen andere keuze om de hele zaak kapot te trekken. Ook alle druk eraf en laten vieren hielp niet. Ik probeer het eerst met de hengel, ik trek uit alle macht de hengel helemaal krom en warempel, heel langzaam komt er iets mee en daarna voel ik weer rukken aan de andere kant van de lijn! Jaah hij zit er nog aan!! En zwemt ook weer. 

Snel loop ik weer naar de plek waar ik het beste de vis kan landen en houd nu ook flink de druk erop zodat ie zich niet nog eens vast kan zwemmen. Blijkbaar liggen er toch nog wel meer obstakels daar op de bodem. De vis is klaar om geschept te worden en gelukkig heeft de haak het gehouden. Ik maak een paar selfies met de zelfontspanner en app de foto’s door aan Martijn. Kijken of ie weet welke vis dit is. De vis mist namelijk een buikvin. Ik sta paf. Ik krijg direct al het antwoord van Martijn. Vis zonder buikvin. Ik zeg: “wow, knap van je hoor”.. hij appt terug, haha, ik had deze vis al drie keer! Oh vandaar. Maar toch. Toch vind ik het knap van hem. Het blijkt maar hoe betrokken hij er bij is. 

3

Het hoekje om

Om 05.00 uur ’s nachts gaat dan ook de middelste hengel er vandoor. Dit was de enige hengel die nog niet was af gelopen. Ook deze giert er weer vandoor. Heerlijk die keiharde fluiters. Dat is het voordeel als je aan je eigen kant zit te vissen. Als ik de vis af rem, voel ik al snel dat het een goeie is. Deze vis blijft alleen maar diep zijn rondjes op de bodem zwemmen. De rustige bonken op de top geven aan dat dit een dikkerd is. Ik blijf kalm, maar mijn hart gaat als een gek te keer. De adrenaline stroomt door me aderen. Stiekem hoop ik dat dit nu eindelijk één van die beauty ’s is. De dril duurt nu wel erg lang. Ik denk al wel een 20 minuten. Het is nagenoeg volle maan dus ik kan de lijn goed volgen. Ik zorg in ieder geval dat ie niet te veel naar links zwemt, daar waar het obstakel op de bodem ligt. Na ongeveer een half uur wat me wel uren lijkt te duren, komen de eerste kolken aan de oppervlakte. Ik knip mijn hoofdlampje aan en loods de vis rustig over het netkoord. Hoppa. Die zit er in. En het is een mooie! Een donkere kleur, een knik achter de kop en een dikke ronde buik. Een dikke staartwortel met een joekel van een staart, ik houd er van! De vis gaat in de zak om een paar uurtjes te bivakeren. Rond 07.00 uur is het licht genoeg om foto’s te maken. 


De zon schijnt alweer door de bomen en ik probeer een mooi plekje te vinden voor de foto’s. het lukt niet zo goed, maar ik doe mijn best. Na een foto of vijf ben ik niet tevreden, maar goed, de vis moet weer zwemmen. Hopelijk vang ik hem weer terug in het najaar als ze op hun mooist zijn. 

6

Ups!

In de loop van de morgen vang ik er nog een kleinere schub en spiegel bij. Ik maak van beide vissen een foto van ze als ze nog in het net liggen. Het word tijd om weer op te ruimen. De buit is binnen en ik heb heerlijk gevist. Als ik aan het opruimen ben, hoor ik een specht op een boom hameren. Aangezien ik me voor dit soort dingen ook interesseer, weet ik aan het geluid van het hameren, dat dit niet normaal is. Het gaat langzamer en zwaarder. Mijn interesse is gewekt en warempel, het is er één! Een zwarte specht! Best wel zeldzaam en uiterst schuw.

Zachtjes sluip ik terug naar mijn bivak en pak de camera. Op mijn tenen sluip ik gebukt weer terug. Ik verstop me achter een bosje. Daar stel ik de camera in. Als ik met de camera omhoog kom, zoek ik met mijn oog door de kijker de specht die nog altijd op de boom zit,… maar wel aan de achterkant. Echt typerend voor deze vogels. Ik kom iets meer overeind en met dat de specht achter de boom vandaan komt terug gedraaid en ik wil afdrukken .. vliegt ie weg ! neeehhh!! Da’s wel jammer. Dit was dé kans zeg. Balen. Tja ups ands downs.. zoals alweer mijn motto : soms zit het mee,.. vaak niet!

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.