Verborgen parels, klein maar fijn?

Van grote lange kanalen tot aan zandputten met megabakken erop. Dagelijks staat mijn social media vol met allerlei topvangsten uit de Benelux tot aan het buitenland aan toe. Vaak zie ik mensen gewichten noemen, dat is namelijk de prioriteit van 80% karper visser tegenwoordig. Om nog maar niet te spreken over de gene die een vis terugzetten zonder foto omdat de vis simpelweg niet zwaar genoeg is. De vissen die alsnog op de foto mogen poseren, worden naar voren gedrukt, stel je voor dat de vis geen 30er lijkt...

We vergeten hedendaags dat de term “karpervissen” veruit meer is dan alleen gewichtheffen. Begrijp me niet verkeerd hoor… een bak vangen vind ik zelf ook geweldig, maar dat doet in mijn ogen totaal niet onder voor een kleinere vis. Elke vis heeft zijn eigen verhaal en kenmerken, ouderdom of juist jong en gretig? Noem het maar op, het fascineert me en ik wil het zoeken en vinden.

Mijn passie, mijn beleving
Mijn passie, mijn beleving. 

Het onbekende opzoeken: de vijvers uit mijn buurt

Lachen joh! Een klein stadswatertje in de buurt van mijn omgeving. “Even een paar uurtjes vissen, vaak makkelijk vinden en vangen. ”Dat is precies wat ik hoor als er over wordt gesproken. Tuurlijk lijkt een klein stadswatertje vaak een makkelijke optie in vergelijking met een dressuurput of kanaal, maar je moet wel beseffen dat de wateren met een hogere bezetting en kleinere oppervlakte vaak ook meer vissers aantrekt. Op dit soort wateren komen ook de recreatievissers die geen rekening houden met lijndruk of visveiligheid. De vissen op deze wateren worden namelijk continu belaagd met rigs, boilies, en verschillende onveilige systemen. En een paar van deze vissen zijn zo oud dat ze “De klappen van de zweep” maar al te goed kennen. Juist dat slag vissen wil ik vangen. 

Om dit soort vissen te kunnen vangen vis ik het liefst compleet “out of the box”.
Om dit soort vissen te kunnen vangen vis ik het liefst compleet “out of the box”. 

Beleving en samen genieten

Het is een warme zomerdag in 2018 als ik samen met mijn vismaat besluit het onbekende op te zoeken. We stappen in de auto en rijden kilometers lange wegen af opzoek naar het gene wat ons allebei zo prikkelt: De jacht naar een parel, het liefst op een water waar we beide geen ervaring hebben en niet of nauwelijks het bestaan van afweten. Na een tijdje rond te rijden stuiten we op een lange sloot vol met leliebladen. Als we uit de auto stappen kunnen we de brede ruggen van een aantal grote graskarpers zien verdwijnen onder de oppervlakte. Voor even giert de adrenaline door ons lichaam, toch weten we allebei dat we niet gelijk er vol op moeten gaan vissen. Uit ervaring weet ik dat graskarpers soms nog schuwer kunnen zijn dan de andere vissen en ik ben er van overtuigd dat als ik deze vissen laat schrikken, de anderen ook in een soort van gewaarschuwde toestand komen. We besluiten daarom het hele slootje een paar keer compleet aftelopen, eerst maar is observeren en dan een plan bedenken. 

Na een aantal grote rondjes om de sloot, besluiten we allebei centraal te beginnen. Beide gaan we voor de basic aanpak, we beginnen simpelweg met het verspreiden van kleine stukjes brood over de gehele sloot. Zo kunnen we precies de toestand van de karper bepalen, toekijken en wachten of er aasopnames plaatsvinden. Op dit moment gebeurt er weinig aan mijn kant van de sloot, wel hoor ik mijn vismaat zeggen dat hij 3 of 4 broodjes heeft zien verdwijnen. Ik besluit wat broodjes te verspreiden midden in de rietkragen, als ik helemaal in mijn element begin te komen schrik ik me wezenloos van een woeste golf over het water. Voor even staat mijn hart stil, het lijkt alsof ik niet meer kan ademen. Een meter uit de kant schiet een graskarper namelijk woest onder de oppervlakte door. Door het vrij heldere water kan ik waarnemen dat het om een two-tone graskarper gaat van buitengewoon formaat! Een grote lange dikke graskarper met op de bovenkant van zijn rug een enorm grote zwarte vlek. Geschrokken? Ik heb echt werkelijk geen idee, aan de waterkant beweeg ik me namelijk zo stil mogelijk. Toch heeft ze me op een of andere manier kunnen waarnemen, dit is een gemiste kans.

Een prachtige spiegel
De spiegel is echt prachtig.

Als ik besluit iets verder naar het eind te lopen hoor ik mijn vismaat schreeuwen. Spiegel! Spiegel! Vanuit mijn hoek kan ik precies zien dat mijn vismaat zijn eerste vis van dit water heeft kunnen haken. Ik besluit snel mijn hengel neer te leggen en hem zijn schepnet te brengen. Onder de oppervlakte zien we een woeste oude spiegel. De lelies geven rare rukken aan de hoofdlijn, en beide staan we strak van adrenaline. Als de haak maar niet lost, de eerste vis van een nieuw water brengt voor ons altijd wat extra spanning met zich mee. Na een kleine 10 minuten geeft de vis zich dan toch gewonnen. De vis is eindelijk geland, en beide zijn we gesloopt. Het is 30 graden buiten en onze waterflesjes zijn volledig leeg. Maar voor even maakt het simpelweg helemaal niks meer uit. We hebben weer een nieuwe ervaring samen.

Bram Termohlen

Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.