Vier maal bizar!

Je hebt dagen dat je lekker achter je hengels zit en een paar mooie vissen vangt, maar soms gebeuren er ook wel eens memorabele dingen. Afgelopen (lang) weekend overkwam me weer eens zo’n sessie.

Dit jaar was ik er mooi op tijd bij. Het verdelen van de vakantiedagen op het werk. Ik kreeg het voor elkaar om met 3 vakantiedagen drie lange weekenden van vier dagen te creëren. Koningdag, pasen en 5 mei vielen ideaal. Van de drie moest ik er toch twee kunnen gebruiken om te kunnen vissen dacht ik zo. 5 mei wilde ik toch wel mee maken. Als veteraan wilde ik graag de oude helden van onze bevrijding in ’45 samen met mijn meiden, eren. Het zou wel eens de laatste grootste viering kunnen zijn mét de bevrijders. 

De vallen worden gezet
De vallen worden gezet
Foto: Tom Lenters

Het weekend van pasen, begin april was een sof. Ondanks dat het best zonnig was, zaten wij in de schaduw van het bos en het was bitter koud. Cynthia vergezelde me en was not amused by the weather. Mij maakt het niet veel uit hoe koud het is, maar de vissen blijkbaar wel. Het was doods, ze deden niks. Geen plons, geen golf niet eens een zonne aanbidder in het (verboden) hoekje. Het verboden hoekje is een hoek met veel overhangende bossage waar regelmatig vissen in werden verspeeld en stukken lijn in hingen. Zodoende besloot de visvereniging er een rij boeien omheen te leggen zo dat er niet meer gevist kon worden.

Mijn uitzicht
Mijn uitzicht
Foto: Tom Lenters

Toch had ik het idee dat de vissen juist daar massaal lagen. Ondiep, in het zonnetje en veilig onder de takken. Dus besloot ik de moeite te nemen om naar de overkant te sjouwen met de onthaak mat gevuld met voerboot, net, steunen en een hengel.  De afdaling naar het water is zeer steil en ik moet oppassen dat ik niet naar beneden stort. Beneden gekomen is er net ruimte voor 1 hengel, maar meer is ook niet nodig. Ik verwacht dat ie binnen 10 min. Ook al af zal lopen! ik drop de rig middels de voerboot net voor de bosjes, waarvan ik denk dat het nog verantwoord is om de vis uit de takken te houden. Ik zal dan ook niet eens op de piep uit de delkim moeten wachten, maar de lijn uit het top oog in de gaten moeten houden. De rig ligt en ik ga lekker in het zonnetje op de onthaakmat zitten. Vergeleken met de temperatuur aan de overkant waar Cynthia nog steeds met een dikke jas aan zit, scheelt het wel 20 graden. Uit de wind en in de zon. Zo moeten die vissen dat toch ook ervaren? Lekker hapje voor je neus. Een zoet scopex balletje gedrappeerd op een bedje van minipellets en zoete maïs, mjam mjam… nou lieve mensen.. na twee uur gaf ik het op. Ik had pijn in me reet van het zitten en had inmiddels het karper magazine uit. Kortom, na twee nachten en drie dagen kou kleumen en alle dieptes te hebben geprobeerd ze te vangen, gooiden we de hengel in de ring.

Dat zal lekker smaken!
Dat zal lekker smaken!
Foto: Tom Lenters

Ik bracht Cyn naar huis, gooide de tent en extra stretcher en slaapzak uit de auto en reed voor nog één nachtje naar het kabouterputje waar ik al eens een artikel aan wijdde. Aangezien dat vijvertje maximaal 2 meter diep is, dacht ik daar nog wel een vis te kunnen vangen. De nacht ging voorbij en ook hier lag alles er nog doods bij. Hoe konden ze toch nog zo passief zijn? Ook bij dit putje is een gedeelte waar je nét met één hengel kunt zitten. Het is er zeer ondiep en ligt achter een bruggetje waar nooit gevist word. Simpelweg omdat er geen ruimte is. Maar waar een wil is, is een weg. Hier moeten ze wel liggen… ook hier gaf ik het na twee uur op en droop met de hengel tussen de benen af. 

Dat was dus een beroerd lang weekend. Wel lekker gevist, maar dus niks gevangen. Daarom heet het dus vissen en niet “vangen”. Gelukkig had ik nóg een weekend voor de boeg.

Dit jaar dus niet de wekker om 5 uur ’s morgens zetten om een plekje te bezetten midden op het marktplein voor koningdag, maar lekker vissen. Vorig jaar heb ik samen met de kinderen een top omzet gedraaid en dit jaar zijn ze bij hun moeder. Papa kan dus lekker gaan vissen.

Het vertrouwen is hoog
Het vertrouwen is hoog
Foto: Tom Lenters

Ik besloot niet naar de zelfde put te gaan, maar naar een nóg wat moeilijker water. Maar wel eentje met gruwelijk mooie vissen. Ondertussen zijn we drie weken verder en hoop ik dat de vissen wakker zijn geworden.


Op de stek aan gekomen zie ik in ieder geval wie er wél wakker zijn geworden!! Honderden enorme bosmieren krioelen over de plek waar ik mijn kamp wil opslaan. Ik ben niet bang voor beestjes, maar ik heb geen zin in beestjes die overal op, in en overheen kruipen! Ik sta er nu vijf minuten naar te kijken en wat me opvalt is, dat ze helemaal niet geïnteresseerd zijn in mij en mijn spullen. Er zit er nog niet eentje op mijn spullen namelijk. Dus ik neem de gok en begin met het kamp op te slaan. 

Plons! Hey! Da’s alvast een mooi begin van de dag! Dat was op zeker een karper. Ik besluit dan om eerst eens een wandeling om het water te maken. Bril op en het voer mee. Ik heb drie verschillende aasjes mee en nog eens drie ondersteunde voertjes erbij. Tijgernoten met hennep. Zout smakende vismeel boilie’s en mijn favoriete zoete scopex toppers. Daarnaast vismeel mini pellets en zoete maïs uit blik. Ik ken in ieder geval één hotspot en die ligt precies tegenover mijn stek, dat is zo’n 80 meter aan de overkant dus. Verder zijn alle kantstekken wel favoriet. Midden in is het namelijk gewoon diep. Monotone stukken van voornamelijk 8 meter met stukken die naar 9 tot 11 meter lopen. ook vond ik tijdens de sessie een bult van 6,5 meter omdat er die eerste nacht tot drie keer toe een zware vis sprong. Na de derde keer springen, sleepte ik mijn oude lenige lichaam uit de heerlijk warme slaapzak. Draaide de linker hengel binnen die toch best wel in de buurt van de springer lag maar meer aan de kant op 2,5 meter. De zoute vismeel knikker hing er nog aan en was nog niet te zacht. Een handvol gebroken boilie’s en pellets gingen in de voerboot en zo stuurde ik de boot naar de plek waar ik de vis had zien buitelen in het maanlicht. Tot mijn grote verbazing zie ik op de diepte meter de dikke zwarte lijn oplopen van 9 meter naar 8,.. 7,.. 6,5 meter, 6,4… en dan weer naar 7… ik stop met varen en sleep de boot middels de lijn weer terug over de zo juist gevonden bult, en laat de rig vallen. Met een tevreden gevoel kruip ik weer in de slaapzak en verwacht binnen nu en een uur toch wel een fluiter! Helaas werd ik ’s morgens wakker zonder een fluiter van die bult. Toen ik later de rig binnen draaide en aan de boilie rook, stonk deze nogal naar drek. Leuk gevonden, maar waarschijnlijk niet een trekpleister voor vissen. Tja,.. ik had het in ieder geval geprobeerd.

Spiegeltje spiegeltje...
Spiegeltje spiegeltje...
Foto: Tom Lenters

Op de hotspot liet ik sowieso verspreid een kilo voer vallen. Dat kantje loopt langzamer af dan de rest en is vrij schoon en hard omdat daar als enige stek geen bomen in de buurt staan. Enkel een paar bosje. Daar de bij zit die plek ook nog precies op een punt die overgaat van een kom naar het open water. Sowieso een plek die ik bij geen enkel water zou overslaan. Dit zijn vaak punten waar de vissen langs trekken. Verder liet ik wat voer vallen bij nog vier kant stekken. Niet te veel, want je kunt er altijd nog wat bij gooien en nooit meer eruit. Tenzij je je duikpak mee hebt natuurlijk…

Terug op de stek gekomen, gedragen de mieren zich nog steeds keurig en lopen in een sliert voor mijn tent langs over een grote wortel. Heel soms loopt er eentje nieuwsgierig de tent in, maar na een boze blik van mij,  lopen ze ook weer naar buiten. Goed opgevoed zullen we maar denken. De hengels worden op de beoogde spots gelegd en kan ik verder met het inrichten van het kamp. Er is veel regen voorspeld dus ik probeer de tent goed neer te zetten en het grondzeil omhoog te houden middels het klittenband aan de tent zodat het regenwater in ieder geval onder de tent door gaat in plaats van door mijn tent! Elke keer is het weer een uitdaging met die tent. Ik weet niet hoe het met andere tenten is, ik gebruik hem maar een paar keer per jaar, dus hoef voorlopig ook geen nieuwe, maar goed. Alleen als de ondergrond kaars vlak is, kan ik hem fatsoenlijk opzetten. Maar zoals deze stek staat ie tussen twee grote bomen in en loopt de grond aan de voorkant schuin af. Daardoor krijg ik de tent niet aan de grond en dus ook de haringen niet fatsoenlijk in de grond die ook nog eens zacht is dus ze floepen er zo weer uit. Wat een ellende toch elke keer weer. Zo goed als kwaad en met t schipperen van de overwrap, krijg ik het toch nog enigszins water dicht zeg maar. Nou laat de regen maar komen. Liever niet natuurlijk, want dat koelt het water alleen maar af is mijn gedachte. Dit zal wel meevallen, maar ik heb in deze periode liever zon!

Bizar!!
Bizar!!
Foto: Tom Lenters

Overdag gebeurd er niet veel. Wel springt er regelmatig een vis uit. Na een gesprek met mijn maatje blijken dit voornamelijk nieuwe uitzet schubjes te zijn van een kilo.. er blijken honderd! Visjes van een kilo bij te zijn gekomen! Als dat maar goed gaat!! Dit hebben we al zo vaak mee gemaakt. Mensen zonder verstand van visbeheer die klakkeloos vissen in een put gooien met een oud bestand aan karpers.. dat kan wel eens fataal worden voor die oudjes! Voorbeelden te over. Maar goed, de tijd zal het leren. Er zwemt ook een meerval van rond de twee meter, dus ik hoop dat die zijn best doet ;-) 


Ook ’s nachts hoor ik vissen springen op verschillende plekken, maar ik weet zeker dat dit niet altijd kleine visjes zijn. Hier springen ook vissen van groter kaliber! Laat er nu maar eens eentje mijn rig oppikken. ’s Nachts schrik ik een paar keer wakker van een paar piepen, maar na inspectie blijken dit vleermuizen te zijn die hier in grote getale laag over het water scheren. Door de toppen bijna het water te laten kussen, ben ik van dit probleem af.  ’s Morgens rond half zes na de eerste nacht word ik wakker van een paar piepen. Als door gestoken door een wesp spring ik van mijn stretcher uit mijn slaapzak en ren naar beneden waar mijn hengels staan. Het is de middelste die aan de overkant ligt recht tegenover me op die punt. De hanger is iets omhoog gekropen maar doet verder niks meer. De lijn en de top bewegen ook niet, dus ik verwacht dat het een lijnzwemmer was. Ik draai me om om weer naar boven te lopen, tot ik weer een piep hoor. Ik draai me om maar weer is alles stil. Dit is wel vreemd. Ik blijf nu gefocust op de hengel en neem mezelf voor om bij de volgende beweging de hengel op te pakken. Na een seconde of 5 zie ik inderdaad de hanger iets omhoog gaan gevolgd door weer een piep. Ik pak dus de hengel op en verwacht dat een brasem hiervoor verantwoordelijk is. Balend met die gedachte draai ik razendsnel de lijn binnen en dat is maar goed ook want na 60 meter binnen draaien zie ik ineens de lijn helemaal naar rechts gaan!!!! Der hangt een karper aan!! En die is nu na een schot van bijna 80 meter naar de eigen kant gezwommen! En daar hangen ook takken in de vorm van bosjes over het water! Dit loopt slecht af denk ik bij mezelf! Maar nadat ik daadwerkelijk contact krijg met de vis, draait ie juist voor de kant weer om, om naar het midden te zwemmen,.. oefff. Wat een mazzel. Hier kan ik namelijk niet ff doodleuk het water in lopen om de vis uit de takken te redden, want het gaat hier direct stijl naar beneden. Wow wat een bizarre beet (1) 

The waiting game
The waiting game
Foto: Tom Lenters

Nadat de vis het midden heeft bereikt, kan ik hem daarna heel geleidelijk naar mijn landingsnet dirigeren. Het is een spiegel, en gelukkig glijd de eerste vis van dit jaar in mijn net. Yesss! Na de vis even in de sling te hebben weg gehangen, vaar ik rap de hengel weer uit naar de overkant. Als de boot is terug gevaren, kan ik even relativeren. What the hell is hier nu net gebeurt? We hebben net allemaal het uitleg filmpje van team maat Ferenc kunnen zien over het vissen met slappe lijnen. Dit heeft ie perfect uitgelegd, maar dit was een week later nadat ik terug was van het vissen. Bovendien gaat dit over nylon en over een normale diepte. Wat ik hier heb is extreem zinkende gevlochten lijn van jrc. Bovendien ligt deze over een 80 meter op 9 meter diepte, althans wel een gedeelte, dus wat er nu gebeurd is, is waarschijnlijk het volgende. De spiegel heeft de rig met t lood op getild. Normaal registreert de waker dit wel. Nu ook wel, maar net een paar piepjes. Door dat de zware lijn op de bodem bleef liggen en de vis precies de tegenovergestelde kant op zwom, kreeg de veel te lichte waker geen moment de kans om te stijgen of zakken omdat de lijn dit voorkwam. Dus bij de eerst volgende keer als ik een piep hoor zal ik direct de hengel oppakken.  

Een uur later is het zover. Ik hoor weer twee piepen en storm de tent uit naar beneden. Ik pak snel de hengel en ja na het binnen draaien heb ik ook contact. .. hmm.. dit lijkt wél een brasem. Er gebeurt namelijk niet veel en het enige wat ik doe is binnen draaien van een lompe massa. In het vroege ochtend licht zie ik zo’n tien meter voor me een soort stoeprand mijn kant op komen zwemmen in het heldere water. Hahaha, het is een Chinees! En net als vorig jaar steek ik snel het net voor zijn stompe neus in het water en wéér zwemt ie er pardoes in! Even schrap zetten want nu heeft die blinde pas in de gaten wat er werkelijk aan de hand is! Als een dolle stier begint ie uit alle macht te spartelen om maar uit het net te geraken. Na een tijdje word ie moe en kan ik hem op de mat hijsen. Door al dat gespartel zijn mijn sokken in mijn rubberen klompjes helemaal doorweekt.. bedankt stom beest. Doe dat spartelen de volgende keer op open water ja? Hij is toch wel een cm of 90 en omdat het inmiddels ook nog eens is gaan regenen, maak ik een foto op de mat en kan ie snel weer zwemmen. Ga graskarpers nooit zakken mensen. Daar kunnen deze stress kippen niet tegen met de dood tot gevolg. Dat zou jammer zijn. Ondanks dat ik niks met deze beesten heb, nog zeelten, kopvoorns en andere bij vangsten, genieten ze net zo veel respect als onze karpers. Dus ook voorzichtig onthaken. Brasems het beste als ze nog in het water liggen, en dan rustig terug vleien. En dus niet met een boogje! Na deze tweede bizarre beet en dril, word het tijd om de perculator op het vuur te zetten en een broodje te smeren. 

Ik maak een foto op de mat en dan kan hij snel weer zwemmen
Ik maak een foto op de mat en dan kan hij snel weer zwemmen
Foto: Tom Lenters

De rest van de dag gebeurt er niet veel meer, maar da’s bekend hier. Het is een typisch nacht en ochtend water. De controleur komt een praatje maken en verteld me dat de mieren beschermd zijn en dat ze enorme nesten boven de grond bouwen. Gek genoeg zie ik nergens een nest in de buurt. Misschien dat die onder één van de omgevallen bomen ligt?

De nacht gaat in ik kruip lekker in me slaapzak. ’s Nachts krijg ik run op mijn linker hengel die nu weer in t kantje ligt in een kommetje. Maar als ik bij de hengel kom is de run gestopt en baal ik als een stekker. Hopelijk was dit zo’n kilo visje die de boilie niet eens normaal in zijn bekje kon krijgen? Wie zal het zeggen. De hengel word terug op de plek gevaren en ik kruip er weer in. Als ik ’s morgens wakker word van de vogels en het licht, kijk ik naar de overkant. Als of ik door een zesde zintuig werd wakker geschud, .. ik weet het niet, maar als ik net vijf seconden kijk zie ik aan de overkant bij mijn stek een boeg golf en direct daarna een paar piepen van mijn middelste delkim! Ik stuif naar beneden en zie nog net een vis half uit het water komen alsof het een dolfijn is! Met daarna een gierende run! Kalm pak ik de hengel met de wetenschap dat deze vis allang goed hangt, en begin met de dril. Met het idee van een dolfijn verwacht ik een stevige dril, maar er gebeurt verder niet veel spectaculairs. Even denk ik weer met een grassie te maken te hebben maar na een paar seconden voel ik heel heftig kopschudden. Hmm. Dit is dan meestal een wat kleinere vis. Rustig trek ik de vis mijn kant op. Het is toch best wel een lomp gewicht wat ik er aan heb hangen. Maar dit kan natuurlijk ook komen omdat de vis diep gaat. Dit is ook hier het geval.

Hollands goud
Hollands goud
Foto: Tom Lenters

Op een gegeven moment lijkt het of de boel vast zit. Dus voorzichtig verhoog ik de druk. De hengel plooit mooi rond, en dan, met veel tegenzin voel ik dat er weer beweging in komt. Alweer zo’n bizarre dril ! de vis zwemt niet maar vecht puur op gewicht. Ze drukt zichzelf op de bodem. Want na een aantal meters als ik er weer wat beweging in heb, doet ie het weer. Weer lijkt het vast te zitten, maar na wat meer druk, komt er weer beweging in. Ik begin nu toch ook ernstig rekening te houden met de enige zeer grote meerval van dit water! Het zal toch niet waar zijn? Dat beest is er al jaren niet meer uitgekomen. Ik heb foto’s gezien van zijn laatste vangst, maar dat is al weer een heel lange tijd geleden. Na een minuut of tien alleen maar dom binnen trekken want meer is het niet, zie ik toch een karper voor me in het diepe heldere water. Deze doet nog wat pogingen om weg te komen, maar al snel kan het net eronder en heb ik een best mooie schub te pakken.

Prachtige kleuren en de typische bouw zoals er hier wel meer rondzwemmen. De Piet Vogel haak zit weer perfect onder in de lip zodat deze vis me nooit had kunnen ontkomen. Snel stop ik de schub in de sling zodat de rig weer op de plaats gelegd kan worden. Door de boeg golf die vooraf aan de dolfijn ging, was het wel duidelijk dat de vissen vol op het voer zaten en dus zit er nog meer voor me in. En dit is ook zo want na een half uur gaat voor de vierde keer de middelste hengel af. Deze dril loopt eigenlijk heel gewoon en na een tien minuten drillen glijd er weer een mooie spiegel over het netkoord. Heerlijk! Nadat ik de vis in de onthaak mat heb gelegd zie ik iets bizars! Er loopt een gevlochten lijn, langs mijn haak die natuurlijk weer precies in het midden in de lip zit, zoals het hoort, in de bek. IN de bek. Ik kijk met mijn hoofdlamp en zie tot mijn afgrijzen dat deze lijn helemaal tot achterin de keel zit! Ik zie nog net vóór de  kieuw een haak zitten. Snel ren ik naar boven, nadat ik de flap van de bootmat heb vast gemaakt, zodat de vis er niet uit kan wippen, en zoek in mijn vistas de arteritang. Een lange dunne tang die na het dicht knijpen ook vast blijft zitten. Na enig zoekwerk, vind ik hem en sprint weer naar de patiënt. Deze ligt nog netjes in de operatie mat en na enig pruts werk van de amateur chirurg, want ik kan er met het licht niet zo goed bij, krijg ik de tweetand haak !! er gelukkig uit. Welke rand debiel… ik kan maar één ding verzinnen.. dit is een stropers lijn! En gelukkig heeft de spiegel de lijn kapot weten te trekken. De vis gaat weer in de sling en op dat moment belt mijn maatje en die kan dan ook mooi voor fotograaf spelen.

Wat een brute vis!
Wat een brute vis!
Foto: Tom Lenters

Ik heb namelijk net een nieuwe camera en de foto’s van de eerste spiegel die ik ving zijn niet goed gelukt. Na een poging of tien vond ik het welletjes met de zelfontspanner en goed of niet.. die vis heb ik toen maar laten zwemmen. De foto’s van de schub zijn gelukkig iets beter geworden, maar na thuis de foto’s op de laptop te hebben bekeken, blijkt de camera zich scherp gesteld te hebben op de takken net achter mij en dus niet op de vis en mij ! dit kon ik niet goed op het schermpje van de camera zien. Best wel balen, want het was een mooie schub. De foto’s die mijn maatje maakten zijn wel heel mooi gelukt. 

Het was een lekker weekend, en met vier vissen mag ik niet klagen. Jammer van de foto’s maar ik heb weer wat geleerd. Oordeel zelf maar.

Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.