Viva la Maveline

Ongeveer een maand geleden werd ik aangenaam verrast door een telefoontje van een oude vismaat. De vismaat waarmee het allemaal begon. Bewapend met een gammel snoekhengeltje, een pieper van nog geen tien gulden (de munteenheid toentertijd) en een handje vol boilies gingen we dapper de strijd aan met vriend karper. Geen grachtje was veilig voor onze rigs! Mooie tijden….


Ik was wel weer toe aan wat Franse bakken!

Samen met zijn karperteam "West side" hadden ze een water afgehuurd en ze hadden nog precies één plek over. Of ik zin had om mee te gaan? Does a bear crap in the woods?!? Natuurlijk ga ik mee!  Ik was wel weer toe aan een Frans verzetje! En Maveline stond toevallig op mijn bucket list!

Op het internet was weinig te vinden over la Domaine de la Maveline. Een teken dat het nog niet erg bekend is bij ons Nederlandse en Belgische karpervissers. Het enige dat ik kon vinden was, dat er aardig wat steuren rondzwemmen. Het werd je daarom ook met klem afgeraden met pellets te vissen of voeren. Heb je eenmaal steuren op je stek, kun je je lol op. Dit hebben we aan de lijve ondervonden. Hierover later meer.

Het weer die week in één foto. Perfect karperweer dus!

Drie weken later, om precies elf uur 's avonds parkeerde ik mijn postbode busje op de oprijlaan van Marco. Na een fijn bakje koffie en de nodige voorpret was het tijd de bus vol te proppen met zijn deel van de uitrusting. Ik had het voor een keer erg bescheiden aangepakt en had nog meer dan genoeg ruimte over in de bus. "Dit moet gemakkelijk passen", zei ik met een tevreden glimlach op mijn gezicht. Bij het tevoorschijn toveren van alle groene tassen bleef er weinig over van die lach…. Mijn God, wat een spullen! Dit gaat echt niet passen … Gelukkig was zijn maat Roy ook van de partij. Roy had voor deze gelegenheid een flinke kar geregeld. Een kar waar misschien mijn busje nog wel in zou kunnen. Hier moet het laatste beetje nog wel inpassen.

Zelden zo'n dikke ijsvogel gezien...

Na een rit van ongeveer 8 uur arriveerde we bij het prachtige Domaine de la Maveline. Een erg mooi en vooral ongerept stukje natuur. De ijsvogels vlogen je om de oren, de ringslangetjes dartelde vrolijk over het oppervlak en overal waar je keek was het mooi groen! Er was van tevoren geloot om de stekken zo eerlijk mogelijk te verdelen. Ik zou samen met Marco vissen en we hadden stek nr.1 getrokken. Één van de vele uitwaarden op het 25 Ha grote meer.

Marco, met een 30 ponds two tone

Er waren meer stekken beschikbaar dan koppels. Dit was een bewuste keuze zodat mensen altijd konden verkassen wanneer bepaalde stekken totaal niets zouden opleveren. Slimme keuze dacht ik zo. We moeten natuurlijk wel allemaal iets kunnen vangen. Zo hadden ook wij de mogelijkheid om op stek 2 te gaan zitten. We besloten onze bivvy's neer te zetten op stek 1. Deze iets wat "krappe" stek bood meer perspectieven en lag de hele week al vol in de wind.

Stek 1

Tenten stonden, hengels lagen in de gevechtshouding en de boot zat vol lucht. We konden beginnen met het zoeken naar de stekken. Alle hengels werden voorzien van een CF-system i.c.m. een korte combirig. Qua aas zouden we het vrij simpel aanpakken. Drie hengels met boilies en drie hengels met partikels. Een handje voer bij het haakaas zou in eerste instantie meer dan voldoende zijn. Mocht een stek lopen, konden we de hoeveelheid altijd op kunnen schroeven. Achteraf voer uit het water halen is namelijk een erg lastige klus. 

Een handje van dit "lekkers" bleek meer dan voldoende

Na ongeveer een uur over het water gedobberd te hebben kwamen we er al snel achter dat er op de bodem weinig bijzonders gebeurde. De kantjes daarentegen stonken verschrikkelijk naar karper! Overhangende takken, bosjes, scherpe kantjes en een sterk verloop. Dit moet wel vis aantrekken. Om deze reden werden vrijwel alle hengels strak tegen de kant geparkeerd. Het had een risico op vastzwemmers, maar liever een risico en beten forceren, dan helemaal geen beet krijgen, toch?

44 pond oervis!

Dit bleek een goede keuze. Ik was net bezig met het uitvaren van de laatste hengel toen het gekrijs van een delkim over het water galmde. Met een rotvaart knalde ik terug naar de kant om Marco op te pikken voor een dril vanuit de boot. Ik was nog niet halverwege of we zagen de vis al boven komen. Met zijn typische snoekduik was duidelijk te zien dat het om een forse steur ging! 15 minuten later lag de eerste vis op de mat. Een steur van precies 35 pond.

Vanuit de boot drillen was noodzakelijk

Zo snel mogelijk werd de hengel weer op de plek gelegd en kon het wachten beginnen. Met het eerste welverdiende bakje koffie achter de kiezen was het Marco die in dezelfde hengel mocht hangen! Na een korte, vrij gemakkelijke dril werd de eerste karper boven het net getrokken. Een spiegelkarper, en wat voor één! "Die is zwaar over de dertig" , zeg ik enthousiast tegen Marco. Ik haal de armen van het net los en probeer haar uit het water te tillen. "Pffff….. misschien haalt ze de veertig wel!". De naald van de unster stopte op 20,7 kg. Marco's kreet van blijdschap galmde over het water. De eerste karper, en meteen over de 40 pond!!

De eerste 40 ponder was binnen!

Het liep vrij gestaagd op kamp 1. We kregen met grote regelmaat beet. Naast karper wisten we ook met regelmatig steuren te haken. In het begin is dit erg leuk. Een beetje steur vecht namelijk een keer zo hard als een karper. Je moet er zelfs met de boot achteraan om hem bij te benen. Een vis om je materiaal eens tot het uiterste te testen. Wanneer er echter na twee dagen al meer dan 20 op de mat hebben gelegen en je mede hierdoor slecht aan drie uur slaap bent toegekomen raakt de lol er een beetje vanaf. Om deze reden wisselde we de boilies in voor tijgers. Ook hier waren de steuren niet vies van, maar het scheelde wel.

En zo werd steur na steur de kant op getrokken

Op dag twee zaten we 's avonds lekker voor de tent. Te genieten van een overheerlijk "bakkie" en een fijn sigaretje. Plots besloot mijn linker delkim het op een monotoon gillen te zetten. Na aangeslagen te hebben sprongen we in de boot om de vis op te halen. Langzaam maar zeker zwom de vissen weg van de obstakels richting het wijd. Aan de paniekerige stoten op de hengel merkte ik dat ik te maken had met een steur. Met twee man in de boot wist deze steur ons zo'n 300 meter, tegen de harde wind in het meer over te trekken. We waren een ongeveer een half uur druk met deze vis toen hij voor de boot losschoot. We keken elkaar versuft aan. Wat zal deze vis gewogen hebben? We zullen het nooit weten. Laten we het daarom voor het gemak maar op minimaal 30 kg houden… Dit maakt het namelijk een prachtig visverhaal voor later in het bejaardentehuis.

Puntgaaf!!

Waarschijnlijk was deze vis niet in zijn bek gehaakt. Haak je een steur in zijn bek, dan zit hij vast. Muurvast. Steuren schuiven over de bodem op zoek naar voedsel en wijken voor niets. In deze zoektocht naar voedsel nemen ze vaak je lijnen mee. Dit heeft al voor de nodige frustraties en alles opnieuw uitvaren gezorgd.

Een oeroude spiegel van 36,8 pond

Om de 24 uur wisten we gemiddeld zo'n 4 karpers te vangen. Elke dag zat hier wel minimaal één mooie dertig ponder bij! Over het hele meer waren er eigenlijk maar twee stekken die vis opleverde. Dat was onze stek, en de stek van Roy, namelijk stek 3. Waarschijnlijk had dit te maken met de wind die al een week hardnekkig in onze hoek stond. Later deze week begon de wind te draaien en begonnen ook de andere te vangen. Via een porto kregen we naast de nodige onzin ook de vangsten van de andere binnen. Leuk om bij je te hebben tijdens zo'n trip!

Mavaline herbergt prachtige vissen!

De volgende dag klonk er een lichtelijk bibberende stem over de porto. "I've caught a new pb! It's really big". Het was Dennis Konjer. Dennis zat samen met Roy op stek 3. Omdat we daar in de buurt zaten besloot ik bewapend met fotocamera even een kijkje te komen nemen. Daar aangekomen stond Dennis totaal versuft naast de in het water hangende weight sling. De vis werd naar de mat getild en ik schrok van het het formaat! Wat een big! 50,8 pond! Zoiets had ik nog nooit 'live' gezien! En dan te bedenken dat zijn vorige pb 28 was… Gefeliciteerd Dennis, met deze prachtige vangst!

"I've caught my new pb!"

Als een kind zo blij. En terecht!

Gedurende de week wisten we met z'n tweeën 33 karpers te vangen. Dit was goed voor bijna 800 pond karper!! Ik ken visboten die met minder volle netten huiswaarts keren! 

Ik heb verschrikkelijk genoten van het avontuurtje Maveline. Een prachtig water vol verrassingen. Het water is niet voorzien van sanitair. Dit is iets waar je mee moet kunnen leven als je een bezoekje brengt aan dit water. Het is dus ouderwets "door de hurkjes tegen een boom" of je neemt een emmer extra mee. Voor veel mensen zal dit een drempel zijn. Voor mij een voordeel omdat het er zo lekker ongerept is. Wil je toch per se even lekker douchen kun je gebruik maken van de douches bij de vlakbij gelegen camping. Voor een klein bedrag kun je daar je omgeving een groot plezier doen.

32 pond, schoon aan de haak

De gastvrouw (eigenares) van Maveline heet Anette Guschmann. Een verschrikkelijk aardige vrouw die je dagelijks een bezoekje komt brengen. Zo nodig zal ze je ook voorzien van boodschapjes die je aan haar kunt doorgeven. Zo werden wij elke dag voorzien van lekkere croissants met brie, stokbrood en een lekker flesje wijn. Dit om toch dat kleine beetje Franse cultuur op te snuiven. Anette is voorzien van een enorme talenknobbel. Naast Nederlands, spreekt ze ook Duits, Engels en Frans. Je kunt dus alle kanten op met Anette!

Dennis werd met zijn zwaarste vis beloond met een handmade Delkim bokaal 

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.